dag 203 Ik ben bang van geschreeuw

schreeuwenAl een paar maal heb ik gemerkt dat ik angst voel als iemand schreeuwt. Niet het schreeuwen om hulp, of iemand roepen maar schreeuwen met een boze intonatie. Ik voel dan een angstige beklemming op mijn borst en krijg hartkloppingen.
Thuis als kind werd er veel geschreeuwd als uiting van woede door mijn vader en ook toen werd ik altijd bang als hij zo tekeer ging. Dit patroon heb ik zelf ook overgenomen door als ik mij machteloos voel in een situatie te gaan schreeuwen.
Ik heb gezien dat het patroon van schreeuwen al verminderd is bij mijzelf door zelfvergeving maar als ik een ander hoor schreeuwen krijg ik nog steeds dat angstige gevoel. Ik zie dat ik door mijn geschreeuw ook anderen bang maak en zo zet dit patroon zich dan voort van generatie op generatie. Tijd dus om dit gedrag onder de loep te nemen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voel als ik iemand boos hoor schreeuwen of in boosheid zijn stem verheft.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken als ik iemand boos hoor schreeuwen da er iets ergs gaat gebeuren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat als ik iemand boos hoor schreeuwen dat er fysiek geweld op volgt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een beklemmend gevoel op mijn borst te voelen, hartkloppingen te krijgen als ik iemand boos hoor schreeuwen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben door dit angstige gevoel wat door mijn lichaam raast mijn lichaam te beschadigen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik iemand tegen een ander hoor schreeuwen dat ik dit persoonlijk opneem en in een emotie van angst ga.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te worden als ik iemand in boosheid hoor schreeuwen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat als ik geschreeuw in boosheid hoor dit persoonlijk te nemen alsof het tegen mij gericht is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat schreeuwen in boosheid machteloosheid is omdat er onbegrip is over de situatie en dat ik hierin geen zelfverantwoording neem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik machteloos/hulpeloos ben en ga schreeuwen omdat ik me met mijn geest identificeer in plaats van verantwoording te nemen en hier te zijn in mijn adem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een beklemmend gevoel op mijn borst met hartkloppingen te krijgen als ik geschreeuw hoor.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik een gekopieerd patroon heb overgenomen van mijn vader als schreeuwen in boosheid.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik schreeuwen als uiting van machteloosheid gebruik omdat ik een ander wil veranderen of een bepaald doel voor ogen heb dat ik gerealiseerd wil hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik mij uit in schreeuwen ik mezelf superieur opstel als stem/geluid naar de ander en dus niet één en gelijk ben aan de ander.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geschreeuw als autoriteit te gebruiken om zo mijn zin te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat schreeuwen in boosheid een onvermogen/machteloosheid is omdat ik een bepaald doel wil bereiken binnen een bepaald tijdsbestek en dan ongeduldig word.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren als ik schreeuw in boosheid of mijn stem verhef tegen kinderen dat dit altijd het tegenovergestelde resultaat heeft omdat zij dezelfde reactie als ik krijgen op mijn geschreeuw, namelijk angst of een onderdrukking van angst.

Als ik zie dat in een gevoel van angst krijg als ik iemand hoor schreeuwen in boosheid, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik me dan identificeer met het geschreeuw van een ander en dat dit herinneringen zijn die naar boven komen uit mijn jeugd. Ik stel mijzelf ten doel mijzelf te stabiliseren door hier aanwezig te zijn in mijn adem en zonodig zelfvergeving hardop uit te spreken.

Als ik zie dat ik zelf mijn stem verhef of begin te schreeuwen als uiting van boosheid, machteloosheid of ongeduld, dan stop ik en adem. Ik realiseer me ik een bepaald doel voor ogen heb dat ik nu wil realiseren zonder te beseffen wat hier het beste is voor allen. Ik stel mijzelf te doel alert te zijn op mijn gedrag en het schreeuwen / de stemverheffing direct te stoppen maar in zachtheid en tederheid te spreken en mijzelf nederig op te stellen naar de ander om een en gelijk te zijn met allen.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s