dag 193 Mijn irritaties mbt mobiele telefoons, computers en koopgedrag.

telefoonIk erger me al geruime tijd aan het feit dat mijn dochter om de paar minuten (in mijn beleving) op haar mobiele telefoon kijkt. Hiervoor heb ik me al vaak hardop vergeven maar de irritaties blijven terugkomen dus schrijf ik hierover.

Een ander punt kwam vanmorgen op, ze is sinds gisteren weer bij ons komen wonen en had allerlei levensmiddelen uit haar voormalige keuken hier naartoe genomen, waardoor de plank met voorraad nogal onoverzichtelijk was geworden. Vanmorgen besloot ik mijn kast te reorganiseren en te kijken welke dingen naar de kelder konden en welke boven konden blijven om te gebruiken. Haar oudste dochter hielp mij daarbij door alles eerst op de aanrecht te zetten. Inmiddels was mijn dochter bezig op haar laptop, op zoek naar kleding, en liep mijn jongste kleindochter rond. Op een gegeven moment gebeurde er iets en ze begon te huilen, ik zag direct een irritatie opkomen omdat zij niet op haar lette en ik met iets anders bezig was.

Dus een ander oordeel dat speelt is dat ik ik vind dat ze veel tijd bezig is om naar kleding te kijken en eigenlijk vind ik ook dat ze veel goedkope rotzooi koopt, en denk ik dat het alleen maar om het kopen gaat.
Voor mij makkelijk praten want ik ben in een heel andere tijd geboren dan zij. Wij hadden helemaal geen telefoon, televisie tot ik een jaar of 8,9 was. Ik had wat doordeweekse kleren en zondagse kleren die ik het jaar daaropvolgend doordeweeks mocht dragen. Mijn moeder ging alleen met mijn broer en mij naar de stad wanneer de kinderbijslag binnen was en als we echt iets nodig hadden en niet rondkijken of er iets leuks te scoren was. Gisteren vertelde ik mijn kleindochter dat wij vroeger helemaal geen telefoon hadden, zij vroeg hoe we dan belden naar elkaar en ik antwoordde dat we dat alleen maar in noodzaak deden en dan was er de telefooncel.
Het is ongelooflijk om te zien wat er in 50 jaar allemaal veranderd is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben irritaties te hebben als ik zie dat mijn dochter om de haverklap op haar mobiele telefoon kijkt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben nieuwsgierig te zijn als mijn dochter steeds op haar telefoon kijkt waarin ik me afvraag, wat heeft zij allemaal te vertellen en wat is er allemaal zo belangrijk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn dochter haar tijd verspild aan het kijken op haar mobieltje en niet hier is om te zien wat er gaande is met haar kinderen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat mijn programmering vanuit opvoeding/voorbeeld heel anders is, waarin ik zonder een telefoon ben opgegroeid en de telefoon alleen gebruik voor noodzakelijke, belangrijke zaken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig, geïrriteerd, boos, teleurgesteld te zijn dat jonge mensen waar ik ze ook tegenkom, in de bus, op een terrasje, in een winkel, op de markt, op het strand continu op een mobieltje kijken, waarbij ik me afvraag waar hebben ze het over, en waarin ik mezelf heb toegestaan en aanvaard een oordeel uit te spreken over hun chats als lulkoek, niet belangrijk, het gaat allemaal nergens over etc.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat als ik met mijn oortjes in de bus zit, ik superieur ben aan alle medereizigers omdat ik luister naar de interviews van Eqafe.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn laptopgebruik beter is dan dat van anderen, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben  me meer, beter,  superieur te voelen omdat ik desteni blogs, artikelen, en kritische Facebook berichten lees.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een hekel aan shoppingcentra te hebben waar ik massa’s mensen tegenkom waarvan ik denk dat ze daar alleen lopen om onnodige kleding en spullen te kopen omdat ze verslaafd zijn aan consumentisme en waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben te denken als ik naar een winkel ga dat doe omdat ik echt iets nodig heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien als mensheid te leven in een wereld waarin koopgedrag wordt toegeschreeuwd door reclame, media, internet en folders.

Als ik zie dat iemand op zijn mobieltje kijkt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in een andere tijd ben geboren en me minder identificeer met mijn mobieltje dan de jongere generatie. Ik stel mezelf ten doel niet meer in reacties van boosheid, teleurstelling, verdriet en irritaties te gaan, maar hier te zijn als een met mijn adem.

Als ik zie dat mijn dochter achter haar laptop zit om naar kleren te kijken of andere spullen waarvan ik denk dat ze niet nodig zijn, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat haar koopgedrag van deze tijd is en als ik reageer in boosheid of irritatie er defensieve reacties ontstaan. Ik stel mijzelf ten doel om me eerst vrij te maken van mijn eigen reacties en dan pas een gesprek aan te gaan over het wel of niet kopen van spullen.

Als ik zie dat ik me begeef in een mensenmassa die verslaafd is aan consumentisme, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat zonder inzicht en zelfvergeving het bijna onmogelijk is om uit de verslaving van consumentisme te komen omdat alle reclame naar de mensen schreeuwt van koop mij koop mij. Ik stel mezelf ten doel me met mijn eigen proces bezig te houden in zelfeerlijkheid, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op dag 193 Mijn irritaties mbt mobiele telefoons, computers en koopgedrag.

  1. cool. Deze: ‘Als ik zie dat iemand op zijn mobieltje kijkt dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in een andere tijd ben geboren en me minder identificeer met mijn mobieltje dan de jongere generatie. Ik stel mezelf ten doel niet meer in reacties van boosheid, teleurstelling, verdriet en irritaties te gaan, maar hier te zijn als een met mijn adem.’ zou je kunnen eindigen met zoiets als: …en een en gelijk te staan met de jongere generatie.”

  2. marjajourney zegt:

    Ja, dat is een goeie Martijn, dank je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s