dag 192 Bang voor de beoordeling, wat is het slechtste scenario?

image51Deze week bemerkte ik een spanning bij mezelf op voordat ik mijn wekelijkse chat had met mijn buddy. Ik verwachtte iets te horen te krijgen van mijn maandelijkse opdracht die verbonden is aan de DIP-lessen die ik volg. Mijn gedachten gingen naar de beoordelingen en cijfers die ik vroeger kreeg op school en waarvan ik me herinner dat ze vaak onvoldoende waren en dat ik spanning, angst en frustratie voelde als de cijfers van schriftelijke overhoringen bekend gemaakt werden. Dit resulteerde dat ik degradeerde van de HBS naar de MULO naar de ULO.
Ik besprak dit met haar en zij stelde voor het doel van de opdracht te herdefiniëren en de relatie met mijn buddy te onderzoeken.
Later vroeg zij mij wat het slechtste scenario zou kunnen zijn en ik antwoordde dat het niet goed genoeg zou zijn, dat ik niet “over” zou gaan naar het volgende jaar, maar uiteindelijk kwam ik op de grootste angst: dat ik zou falen in het proces van zelfonderzoek en dat dit misschien de enige kans is om uit de matrix te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een spanning te voelen voor de chat met mijn buddy, waarin ik een antwoord / goedkeuring /correctie verwacht van de opdracht die ik haar heb gestuurd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de spanning die ik voel voor het antwoord op de opdracht te relateren aan beoordelingen die ik vroeger op school kreeg waarin ik angst en frustratie voelde om de zoveelste onvoldoende te scoren wat er toe leidde dat ik driemaal van opleiding veranderde en waarvan ik denk dat dit uiteindelijk consequenties had voor de rest van mijn leven.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat de emoties die ik vroeger ervoer zoals angst en frustratie voor slechte beoordelingen in mijzelf als fysiek aanwezig zijn als patroon dat ik nu projecteer op mijn opdracht in DIP-lessen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat het doel van de DIP-cursus is mijzelf te bevrijden van het systeem in mij van voorgeprogrammeerde patronen en zo een wereld te creëren wat het beste is voor allen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben mijn buddy te zien als iemand die mij helpt, assisteert en mij ondersteunt in mijn proces van de bevrijding van de systemen in mij en een vergelijking te maken met een onderwijssysteem waarin ik nog meer angst en frustratie voel om uiteindelijk te passen in een wereldsysteem waarin gedachtes, gevoelens en emoties ons leven bepalen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik angst voel voor het antwoord / goedkeuring voor mij  opdracht te denken dat deze angst voorkomt uit het gevoel van “niet goed genoeg” zijn of te “zakken voor het volgende jaar” waarin ik mezelf vergeef niet toegestaan en aanvaard te hebben door mijn angst te durven kijken naar diepere lagen die in mij zijn opgeslagen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat de angst die ik voel voor mijn opdracht de angst is om niet mijn proces hier op aarde te kunnen voltooien, waarin ik mezelf als gefaald verklaar en te denken dat ik mijn laatste kans om leven te zijn heb verbruid.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn niet uit deze matrix te kunnen komen omdat ik mezelf niet genoeg inspan en te bang ben om naar de diepere lagen van angst te kijken die in mij verscholen zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn voor mijn eigen angsten.

Als ik zie dat er een angst of spanning is, in afwachting van goedkeuring op mijn opdracht, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat de opdrachten die ik maak voor DIP mij assisteren, helpen en ondersteunen om de geest te onderzoeken, te vergeven en te corrigeren en dat iedere correctie van mijn opdracht mij inzicht geef op de werking van mijn geest. Ik stel mijzelf ten doel mijzelf open te stellen in relatie tot de opdrachten en mijn buddy en iedere correctie te verwelkomen.

Als ik zie dat er een angst voor een resultaat in mij aanwezig is, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat de vraag aan mijzelf te stellen “wat is het slechtste scenario?” mij meer kan laten zien dan ik in eerste instantie denk te zien. Ik stel mezelf ten doel steeds mij de vraag te stellen wat het ergste scenario zou kunnen zijn en mijzelf hierop te vergeven en te corrigeren.

Als ik zie dat er angst is om mijn proces niet te kunnen voltooien omdat ik me niet genoeg inspan, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit proces stap voor stap gaat en dat ik nu na een jaar Desteni al een grote verandering in mijzelf heb bemerkt. Ik realiseer me dat dit proces minimaal 7 jaar duurt en dat de patronen die ik in mijzelf gedurende mijn leven heb opgebouwd niet in een korte tijd kunnen verdwijnen. Ik stel mijzelf ten doel geduld met mijzelf te hebben en het proces voort te zetten en dankbaar te zijn voor de lessen/tools die ik tot nu toe heb gevolgd.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s