dag 190 Armoede onder ogen zien

1_51faaefd00902Vandaag ging ik naar de stad om boodschappen te doen en toen ik naar de auto liep kwam ik langs een man die zijn petje ophield om te bedelen. Ik twijfelde of ik iets zou geven, wat ik soms wel en soms niet doe. Toen ik mijn gedachten hierover liet gaan zag ik dat ik me schaamde om hem bijvoorbeeld 10 Kuna te geven, dat is ongeveer € 1,50. Het is gewoon te gek voor woorden dat iemand mij dankbaar is als ik hem 10 Kuna geef, ook komt er de gedachte op, ja ik kan nu iedereen wel geld geven, want als ik in de stad loop zie ik altijd wel iemand lege plastic flessen uit de container pakken om zo geld bij elkaar te sprokkelen voor een maaltijd. Een plastic fles levert een halve Kuna op, ongeveer 7,5 cent.
Een paar weken geleden had ik ditzelfde gevoel toen ik op het strand een leeg flesje weggooide in de prullenbak en een mevrouw binnen een paar seconden het flesje eruit had gevist. Omdat het gezelschap met wie ik was ook wat had gedronken gaf ik haar ook de resterende flesje waarvoor ze me een paar keer bedankte. Ik hoorde haar tegen een andere vrouw praten dat ze maar iets van € 200 pensioen per maand had.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen om geld te geven aan iemand die bedelt of lege flessen uit een container haalt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen dat ik meer geld heb dan anderen door mijn afkomst.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te schamen als ik een kar vol boodschappen haal in de supermarkt en zie dat anderen een paar artikelen afrekenen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden te hebben met mensen die in armoede leven en dat de enige manier om in leven te blijven is door te bedelen of lege flessen te zoeken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn op de ongelijkheid in de wereld waarin sommigen miljarden bezitten en anderen omkomen van de honger.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn op de multinationals in de wereld die steeds meer geld vergaren, gewoonweg omdat ze al geld bezitten, terwijl miljoenen mensen omkomen van de honger.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn dat er allerlei acties worden gevoerd door mensen die zelf bijna niets hebben om hun medemens te helpen die hier door de overstroming alles is kwijtgeraakt terwijl allerlei multinationale bedrijven geen cent geven aan hulp.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te worden van armoede en bedelende mensen, die ik eigenlijk het liefst niet zou willen zien, want dan word ik niet geconfronteerd met mijzelf en mijn reacties die ik krijg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat we deze toestand in de wereld hebben gecreëerd tot het stadium waarin we nu zijn beland, waarin ik voorlopig geen verbetering zie komen tenzij ieder mens opstaat en voor gelijkheid kiest.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te zijn als ik hoor dat mensen meer dan een ander willen bezitten, in plaats van gelijk te staan aan anderen, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben zelf meer dan de armen hier te bezitten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat deze toestand alleen maar verergerd en waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat ikzelf of mijn familie in zo’n situatie komt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf af te scheiden van mij door niet te willen kijken naar de armoede die hier heerst en waarin ik me wanhopig voel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik teleurgesteld ben dat er in Kroatië nog geen een politieke partij is opgestaan met een oplossing om de armoede te bestrijden en waar ik mijn ondersteuning aan zou kunnen geven.

Als ik iemand zie die arm is en bedelt of lege flessen spaart dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat wanhopige, verdrietige, boze reacties deze groep niet helpt. Ik stel mezelf ten doel mezelf stabiel te houden waarin ik kan bepalen of ik wel of geen geld geef.

Ik stel mezelf ten doel mezelf in te zetten naar een leven wat het beste is voor iedereen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s