dag 185 Ik plaats mijzelf in een ander want het is allemaal in mij aanwezig

Place-yourself-in-the-shoes-of-others-Equal-Money-System-DesteniIk vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos op de wereld te zijn, waarin ik mezelf vergeef niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik boos ben op mezelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een hekel aan mezelf te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verbitterd te zijn over het leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen de schuld te geven van mijn bestaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een depressie te hebben opgebouwd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een depressie te creëren teneinde aandacht, medelijden en hulp van anderen te krijgen en omdat niemand wil kijken naar een ander die depressief is, creëer ik uiteindelijk het tegenovergestelde .

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen verantwoordelijkheid te hebben genomen voor de boosheid, verbitterdheid, depressie in mijzelf en waarin ik steeds probeer anderen hiervan de schuld te geven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen de schuld te geven van mijn bestaan en mijn huidige situatie zodat ik niet mezelf de schuld hoef te geven en dus geen verantwoording hoef te nemen hiervoor.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het allemaal niet alleen kan en verwacht hulp van anderen, waarin ik denk dat ik niet kan leven zonder hulp van anderen en dat hun leven veel gemakkelijker is dan het mijne.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben steeds te denken, ik kan het niet alleen, iemand moet me helpen, anderen weten het beter dan ik.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat anderen / naasten mij veel meer kunnen helpen dan zij op het moment doen en waarin ik denk dat zij niet zien hoe zwaar ik het heb.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het leven te zwaar te vinden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te realiseren dat werkelijke hulp die mij wordt aangeboden nauwelijks geaccepteerd kan worden door mij, omdat er in mij een overtuiging is dat ik het niet waard ben om hulp te krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niets waard ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niets waard ben en dat ik dit al meerdere malen heb uitgeschreven, waarin ik niet weet/begrijp waar dit idee vandaan komt en waarvan ik alleen kan bedenken dat dit een overgeërfde gedachte is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een emotionele uitbarsting van verdriet te krijgen als er werkelijke hulp wordt aangeboden omdat ik dan denk dat ik geconfronteerd word met mijn bestaan en situatie waarin ik verkeer en waarin ik me zelf vergeef niet toegestaan en aanvaard te hebben te kijken naar mijn onverantwoordelijke gedrag.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/realiseren/begrijpen dat ik mezelf achtergesteld voel op anderen, waarin ik niet heb gezien dat ik mezelf in een achtergestelde positie zet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf steeds te vergelijken met anderen die blijkbaar meer een succes van hun leven hebben gemaakt, op economisch, maar ook op geestelijk niveau, waarin ik niet zie dat economische /geestelijke niveaus bewustzijnssystemen zijn die gekopieerd worden van onze voorouders.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn kinderen minder bedeeld zijn dan andere kinderen door aanleg en opvoeding en dit probeer te compenseren met niet gerichte aandacht en niet doe wat hier nu nodig is en wat het beste is voor allen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn kinderen zielig vinden omdat ze niet de vader hebben die ik ze zou toewensen, waarin ik niet eens weet welke vader ik ze zou willen toewensen en waarin ik mezelf vergeef niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/realiseren/begrijpen dat ik alleen de moeder kan zijn die verantwoording neemt door zelfoprecht te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me van jongs af te hebben aangeleerd zelfonoprecht te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf tot slaaf van mijn kinderen te hebben gemaakt omdat ik zelfmedelijden en slachtofferschap projecteer op hen en probeer mijn zelfonoprechtheid te compenseren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf tot slaaf van mijn kinderen te hebben gemaakt waarin ik mijn schuldgevoel probeer te compenseren door zoveel mogelijk werk uit handen te nemen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een groot schuldgevoel te hebben naar mijn kinderen, omdat ik uit egoïsme kinderen heb gekregen, ze in deze wereld heb laten komen en ze niet voldoende hierin heb voorbereid omdat ik dat wat ik gekopieerd heb van mijn ouders mij niet het gereedschap geeft om een stabiel mens te zijn.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren wat de juiste manier is om kinderen op te voeden, te corrigeren, ze te begeleiden tot stabiele, verantwoordelijke mensen en ze hierin maar hun gang liet gaan omdat ik de kracht mis en mijn kracht verloren laat gaan aan gedachten, gevoelens en emoties die ik toesta en mij tot een slappe vaatdoek maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik een slappeling ben die tot nu niets van zijn leven heeft gemaakt, afhankelijk is van anderen,  in financiële en geestelijke zin omdat ik me laat beïnvloeden door de gedachten, emoties en gevoelens van anderen en mijzelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet naar ongelukkige, ontevreden mensen te kunnen kijken omdat dit me herinnert aan een aspect van mijzelf en ik me hiermee verbind en dan uiteindelijk kritiek lever wat uiteindelijk kritiek is op mezelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn leven een complete mislukking is en ik niet de kracht kan ontwikkelen om me hieruit te bevrijden.

Als ik zie dat er emoties en gedachten op komen van hekel aan mijzelf, boos op mezelf, mezelf als een slachtoffer zie, mezelf zie als een hulpbehoevende, schuldgevoel, ik ben niets waard, mislukking dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat de punten die genoemd zijn een opening vormen naar diepere lagen en diepere herinneringen die ik in mezelf heb verborgen en opgeslagen. Ik stel mezelf ten doel deze diepere lagen als herinneringen in oprechtheid te bekijken en deze te vergeven en te corrigeren.

Ik realiseer me dat de wereld pas een betere plek kan worden als ik alle shit die in mij zit vergeven en gecorrigeerd is.

Ik stel mezelf ten doel mijn reis verder te bewandelen en door zelfoprechtheid en zelfvergeving gelijk te staan met mijzelf en alles.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 185 Ik plaats mijzelf in een ander want het is allemaal in mij aanwezig

  1. Miranda de Haas zegt:

    Cool Marjo! Dank voor deze blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s