dag 183 Van jaloezie, naar verdriet, naar angst (2)

fearIk vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn als zelfmedelijden dat ik me zorgen maak over de financiële afhankelijkheid van mijn dochter en kleindochters van ons.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben zelfmedelijden te hebben omdat ik de verantwoording groot vind om financieel te zorgen voor mijn dochter en kleindochters.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn dat alles in de wereld om geld draait.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn dat er op aarde geen garanties zijn voor een zorgeloos bestaan voor mijn kinderen en kleinkinderen en voor alle andere kinderen en kleinkinderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben om dood te gaan of dat mijn echtgenoot dood gaat omdat we dan niet meer in staat zijn mijn dochter en kleinkinderen de financiële hulp te bieden die ze nodig hebben om te leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te hebben omdat het leven op aarde zo oneerlijk verdeeld is waar bij een klein deel van de mensen de macht en het geld hebben en de rest in angst leeft omdat ze geen zekerheid hebben of ze ooit een baan zullen vinden en een overheid die zich niet om hen bekommert.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben voor de toekomst van mijn dochter en kleinkinderen omdat de wereld hard achteruit gaat als het gaat om sociale zekerheden en werkgelegenheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te hebben voor de toekomst van mijn kinderen en kleinkinderen in een wereld waar steeds meer vergiftiging plaatsvindt van het voedsel, de lucht en het water en waarin de overheid steeds meer wetten en regels aanneemt die schadelijk zijn voor de mensen, dieren en natuur maar alleen maar kijkt wat winstgevend is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geen zelfverantwoording te hebben genomen voor de wereld zoals deze nu is met alle armoede, geweld en misbruik en waarin ik de verantwoording heb weggegeven aan mensen die nu hun macht misbruiken voor eigenbelang.

Als ik zie dat er verdriet, zelfmedelijden of angst opkomt wanneer ik denk over de toekomst van mijn kinderen en kleinkinderen, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat angst en verdriet me belemmeren om oplossingen te zien als zaken veranderd moeten worden. Alleen met gezond verstand kan ik helder en stabiel reageren. Ik stel mezelf ten doel ook dit punt verder te onderzoeken en te vergeven wanneer er weer een reactie opkomt.

 

 

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op dag 183 Van jaloezie, naar verdriet, naar angst (2)

  1. Opgelet/rode vlag met het woord ‘reageren’ in ons taalgebruik m.n. hier in de zin “Alleen met gezond verstand kan ik helder en stabiel reageren”. In deze context zou je hier ‘Zien’ van kunnen maken.

    Je kunt op twee manieren handelen: de ene manier is reageren, de andere is antwoorden.
    Reactie komt voort uit je conditioneringen van het verleden; het is automatisch. Antwoorden doe je vanuit je aanwezigheid, je gewaarzijn; het is niet automatisch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s