dag 180 Mijzelf veroordelen voor mijn blogs – zelfvergevingen

blogsIk vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een reactie van afkeer te krijgen bij het zien van een van mijn blogs.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben reacties van afkeer te onderdrukken bij het lezen of verschijnen van mijn blogs op mijn beeldscherm waarin ik denk gewoon doorgaan met oefenen, dan verandert het vanzelf.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik zolang ik mijn reacties van afkeer onderdruk ik me zelf niet kan zal kunnen uitdrukken als de levende expressie van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een beeld voor ogen te hebben hoe het zou zijn een blog te schrijven zonder enige inspanning, zonder enige zelfstudie en dat het onderwerp dat beschreven is afgerond is, vergeven en gecorrigeerd.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat iedere gedachte/gevoel/emotie uit vele lagen bestaat die opgesloten zitten in ons geestbewustzijnssysteem en dat ik mezelf iedere keer moet pushen om uiteindelijk tot de kern te komen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat schrijven voor mij een grote inspanning vereist omdat ik geen ervaring heb opgedaan in schrijven/bloggen.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat iedere vaardigheid dus ook schrijven de nodige oefening behoeft.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te twijfelen aan de manier / aanpak die ik toepas, waarin ik bang niet grondig genoeg te werk te gaan en dat dit weinig effect zou hebben op mijn  proces.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben jaloers te zijn op bloggers die met zoveel gemak lijken te schrijven, en waarin ik mijzelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf te vergelijken met anderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het andere bloggers beter lukt zich te bevrijden van hun gedachten/gevoelens/emoties dan ik nu doe, omdat mijn taalgebruik niet volstaat en ik niet de juiste terminologie gebruik.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat andere Desteni-bloggers mijn blogs veroordelen, waarin ik mijzelf vergeef niet toegestaan en aanvaard heb te zien/begrijpen/realiseren dat ik het zelf ben die mijn blogs veroordeel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn mind als de belangrijkste autoriteit te zien en te vergeten dat ik me gewaar kan zijn van mijn fysieke aanwezigheid als een en gelijk met mijn adem.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik alleen verantwoordelijk ben voor mijn reacties op de blogs die ik schrijf en dat ik de gene ben die mijn angsten/onzekerheden projecteer op anderen die mijn blogs lezen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik voor anderen blogs schrijf die dit zullen beoordelen en niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik support of opmerkingen krijg dit te interpreteren als een beoordeling waarin ik eruit opmaak dat mijn blog goed of slecht is geweest.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken in een polariteit van goed/slecht waarin ik over het hoofd zie dat dit mijn manier is om mijn proces te bewandelen, zoals ik hier nu ben waarin ik alleen die punten kan vergeven en corrigeren zoals ze zich hier en nu aan mij openbaren.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat ik interessant en boeiend over wil komen bij lezers van mijn blog, waarin ik gewaardeerd zou willen worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de waardering van anderen nodig heb om verder te gaan in mijn proces, het schrijven van blogs en niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik mezelf waardering ontzeg.

Als ik zie dat ik een reactie van afkeer, afkeuring, ontevredenheid bemerk bij het zien verschijnen van mijn blogs dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik degene ben die mezelf veroordeel en waardering zoek buiten mezelf. Ik realiseer me dat na het luisteren van dit interview ik mijn zelfwaarde ben kwijtgeraakt door het zoeken naar waardering buiten mezelf, ik herinner me een situatie uit mijn jeugd die een grote impact heeft en zal hierover later schrijven.
Ik stel mezelf ten doel verder te gaan met het uitschrijven van onderliggende lagen die mij beperken vrijuit te schrijven in mijn blogs.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op dag 180 Mijzelf veroordelen voor mijn blogs – zelfvergevingen

  1. Praktisch en effectief hoor! 😉 kunnen we allemaal wel gebruiken – bedankt

  2. Pingback: Mijzelf veroordelen voor mijn blogs – zelfvergevingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s