dag 179 Mijzelf veroordelen voor mijn blogs

schrijvenDeze week zag ik een reactie van afkeer opkomen toen ik een blog van mijzelf tegenkwam. Nu zie ik dat ik reacties van mezelf over het schrijven van een blog weggemoffeld heb, ik dacht gewoon doorgaan met schrijven dan gaat het vanzelf over. En zolang ik een gedachte, emotie of gevoel onderdruk met betrekking tot bloggen zal ik niet mijn expressie kunnen tonen in het schrijven. Maar zoals met alle reacties, positief en negatief kun je die niet wegdrukken, maar zal ik verantwoordelijk moeten nemen, zo onder ogen moet zien en vergeven en corrigeren.

Ook zie ik bij mezelf een beeld opkomen hoe ik het graag zou willen zien, namelijk plaatsnemen achter mijn laptop, een onderwerp kiezen en de woorden vanzelf te laten komen, zonder erover te hoeven nadenken, zonder woorden op te moeten zoeken, waarna ik tot slot kan zeggen dat ik stabiel ben met het onderwerp wat ik heb aangesneden en dat naar behoren is afgerond.

Maar zoals ik het beleef het bloggen, is het iedere keer weer een grote inspanning en dat is ook niet zo gek want ik heb nooit geschreven in mijn leven, ik heb er totaal geen ervaring mee op een paar brieven na die ik heb geschreven. Ik had al grote moeite om een tekst op een briefkaart of een reactie in een gastenboek te schrijven, er kwam gewoon niets. En altijd de twijfel, pak ik de zaken wel goed aan? Blijft het niet allemaal aan de oppervlakte hangen, ga ik wel diep genoeg, push ik mezelf wel genoeg door de stof heen? Allemaal gedachten die voortkomen uit een geestbewustzijnssysteem waar ik nu verantwoordelijkheid voor moet nemen.

Ook zie ik jaloezie bij mezelf bij het lezen van andermans blogs. Hierbij ben ik mezelf weer aan het vergelijken met anderen en vooral met degenen die mooie volzinnen schrijven en zich goed kunnen uitdrukken en waar ik het idee heb dat ze precies de zelfvergeving en zelfcorrecties schrijven die volstaan om zich te bevrijden van hun gedachten, gevoelens en emoties.

Dan is er ook de angst om veroordeeld te worden door andere lezers, terwijl mijn gezond verstand zegt dat dit bij Destonians helemaal niet aan de orde is. Zij nemen zelf verantwoording voor hun reacties en daar hoef ik dus helemaal niet mee bezig te zijn. De gedachte dat ik voor anderen schrijf is helemaal krom, want ik ben met mijn proces bezig. Tevens zie ik dat ik graag interessant en boeiend  wil overkomen en zou graag zien dat ik gewaardeerd word.

Een heleboel punten die ik nu kan gaan vergeven en corrigeren. Wordt vervolgd.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op dag 179 Mijzelf veroordelen voor mijn blogs

  1. Zo hee, cool hoe je het punt opent en de inhoud voor jezelf uitspreidt in je schrijven.

  2. marjajourney zegt:

    Dank voor je reactie Martijn.

  3. Pingback: Mijzelf veroordelen voor mijn blogs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s