dag 170 Zorgen voor mijzelf – zelfvergevingen

images-2Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een hevige emotionele reactie te krijgen als de vraag gesteld wordt: “hoe gaat het met jou?”

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het niet waard ben om de vraag gesteld te krijgen: “hoe gaat het met jou?”

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niets waard ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel te krijgen dat ik ergens ver weg ben weggestopt in een donker kamertje bij de vraag: hoe gaat het met jou?

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat “ik” als zijnde lichaam en geest de realiteit ben op deze aarde, waar ik de uiterste zorg aan zou moeten besteden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijn eigen behoeften, zoals zorg, onderdrukt heb tijdens mijn leven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niets waard, stom, onbenullig, waardeloos ben omdat ik dit als zijnde voor waar heb aangenomen als kind als mijn vader mijn moeder stom, niets waard, onbenullig, waardeloos noemde.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik stom, onbenullig, niets waard, waardeloos ben waarin ik een patroon heb gevolgd dat mij werd ingegeven als kind door mijn ouders.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik bij het maken van een fout, vergissing wanneer ik dit zelf zie of iemand anders mij erop wijst in de verdediging te gaan, waarin ik het idee wat ik over mezelf heb als zijnde, niets waard, stom, onbenullig, waardeloos onderdruk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat het maken van een fout of een vergissing een verdedigingsmechanisme bij mij in het werk zet om niet te hoeven zien dat er een diepgeworteld gevoel in mij leeft van stom, niets waard, onbenullig of waardeloos.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om fouten/vergissingen te maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn als ik fouten/vergissingen maak op mijn kop te krijgen of dat dit verregaande consequenties heeft die niet meer te herstellen zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geen fouten /vergissingen mag maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat indien ik ervaring moet opdoen het onvermijdelijk is fouten/vergissingen te maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf hard te (ver)oordelen als een geestbewustzijnssysteem als ik een fout/vergissing maak zoals ik dit patroon heb overgenomen vanuit de relatie van mijn ouders.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat mijn geest, als zijnde een overgeërfd bewustzijnssysteem superieur is aan mijn lichaam waarin ik denk met positieve gedachten, die in feite onderdrukking zijn van negatieve gedachten mijn lichaam te kunnen aansturen, terwijl mijn lichaam de beste zorg behoeft.

Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben de beste zorg aan mijn lichaam te geven in de vorm van beweging, de juiste voeding en aanvullende supplementen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn lichaam inferieur is aan mijn geest, waarin ik onachtzaam ben geweest naar mijn lichaam en niet te hebben gezien dat mijn geest als bewustzijnssysteem mij allerlei gedachten, gevoelens, emoties en ideeën verschaft die mij afhouden van de realiteit zoals deze hier en nu is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat de realiteit voor mij zo goed als onzichtbaar is zolang ik mijzelf niet totaal heb vergeven/gecorrigeerd in zelfeerlijkheid.

Als ik zie dat er een gedachte, gevoel, emotie in mijzelf opkomt van “ik doe er niet, ik ben waardeloos, niets waard, onbenullig, stom dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit voortkomt uit mijn geest, een overgeërfd geestbewustzijnssyteem dat ik lange tijd voor waar heb aangenomen.
Ik stel mijzelf ten doel mijzelf te onderzoeken op deze ideeën over mijzelf en te corrigeren wanneer nodig.

Als ik zie dat ik mijn lichaam veronachtzaam omdat ik in mijn geest verkeer, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat mijn lichaam mijn leven is.
Ik stel mij ten doel te onderzoeken of er behoeften van mijn lichaam zijn die ik niet gezien heb en niet leef en dit te corrigeren.

Als ik zie dat ik bang ben fouten te maken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik alleen ervaring kan op doen door gewoon te praktiseren.
Ik stel mijzelf ten doel mild en zacht voor mijzelf te zijn en mij mijn fouten te vergeven en corrigeren.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s