dag 165 Irritaties in de bus

4822071-Local_buses_at_Trznica_SplitVandaag stapte ik in de bus naar huis met een zware rugzak. Het was warm in de bus en ik voelde me moe. Binnenkomend zag ik dat de bus behoorlijk vol was, alle zitplaatsen waren bezet en er stonden hier en daar wat mensen. Ik stond naast een anderhalve zitplaats tegenover een eenpersoons zitplaats waar drie meisjes lachend aan het praten waren. Er kwam de gedachte bij me op dat ik graag wilde zitten en dat tegenwoordig niemand meer op staat in de bus. Op een gegeven moment stapte een meisje uit die zat op de anderhalve zitplaayts en degene die achterbleef op de bank ging wat meer in het midden zitten, waarop ik vroeg of het goed was dat ik naast haar kwam zitten en zo reden wij verder. Later stapte een tweede meisje uit en het meisje naast me sprong op om plaats te nemen op de eenpersoons stoel. Naast haar stond een oudere dame en ik vroeg enigszins geirriteerd of ze plaats wilde maken voor de dame.   Het meisje zei dat het haar recht was om op die plaats te gaan zitten waarop ik zei, ik zou je wel eens willen horen als jij 80 bent in de bus en niemand staat voor je op. Ze keek me boos aan en ik mompelde nog zoiets van: Jammer dat je ouders niet hebben geleerd om op te staan voor ouderen.

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het binnenstappen in de bus in de gedachte te participeren dat jongeren tegenwoordig niet meer opstaan voor ouderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me door de zware tas met boodschappen, de drukte, warmte en het aantal reizigers geergerd te voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken, ach ik blijf even staan en straks stappen er wel wat mensen uit en kan ik gaan zitten, waarin ik mijn ergernis probeerde te onderdrukken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geergerd te zijn toen het meisje in het midden van de bank ging zitten en mij belette om naast haar plaats te nemen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben boos te worden als er voor de neus van een oude vrouw een plek wordt ingepikt die haar comfortabeler leek.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik de moraalridder moet uithangen tegenover een puber die totaal niet geinteresseerd is in anderen in de bus.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de ouders van het meisje te beschuldigen dat ze haar niet goed hebben opgevoed.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te verbazen over het feit dat niemand van de oudere mensen deze meisjes aanspreekt om op te staan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat als ik iemand aanspreek op zijn gedrag in stabiliteit, zonder emotie dit de enige manier is die effectief kan zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik zelf als tiener/puber totaal geen respect heb voor ouderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik als puber mijn kont tegen de krib gooide als reactie van boosheid tegen het systeem en opvoeding.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de jeugd te zien als positief en ouderdom als negatief.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat je als oudere minder waard bent dan een jongere, omdat een jongere over meer fysieke kracht bezit dan een oudere.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik als oudere over meer levenswijsheid beschik dan een puber/teener.

Als ik zie dat ik me irriteer aan het gedrag van jongeren tegenover ouderen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat iedere emotionele reactie een dialoog in de weg staat en leidt tot een reactie van de ander. Ik stel mezelf ten doel mezelf eerst te stabiliseren dmv van de adem en indien nodig zelfvergeving uit te spreken voordat ik reageer op de ander.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op dag 165 Irritaties in de bus

  1. IngridS zegt:

    “Ik stel mezelf ten doel mezelf eerst te stabiliseren dmv van de adem en indien nodig zelfvergeving uit te spreken voordat ik reageer op de ander.”

    Mooie zelfcorrigerende toepassing! Als je het woord ‘reageer’ hier op het einde, vervangt door het woord ‘antwoord’ dan maak je een duidelijk verschil voor jezelf tussen ‘reageren’ (spreken vanuit emoties en gevoelens) en ‘antwoorden’ (spreken in aanwezigheid zonder reactie). Zo ondersteun je jezelf met de plaatsing van je woorden. (ik heb dit zelf als correctie ontvangen in het begin van mijn participatie in Desteni en ik vind het zeer ondersteunend om dit consequent toe te passen in mijn woordgebruik).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s