dag 161 Patiënt, de dokter en ik

images-7Vandaag bracht ik een bezoek aan een privé polikliniek met mijn partner voor een aanvullend onderzoek. Op zich was het een spannende dag want er werd een onderzoek gedaan dat uitsluitsel zou geven of een tumor goed- dan wel kwaadaardig was. Wij moesten vrij lang wachten dus had ik alle tijd om de omgeving in me op te nemen. Wat mij opviel was de houding van het personeel naar de patiënten, er was een sfeer van superioriteit tegenover inferioriteit. De patiënt geduldig wachtend op zijn beurt en voorzichtig vragend aan het personeel waar ze naar toe moesten en waar ze konden wachten. Er heerste een vriendelijke, afstandelijke maar ook enigszins degenererende houding van het personeel naar de patiënten die dit lijdzaam toestonden. Bij mezelf merkte ik een verschil in energie op, ik voelde me sterker en machtiger dan de zieke en er kwam een gevoel van superioriteit over me heen.

Een paar dagen geleden is er een echo gemaakt en deze werd herhaald in het bijzijn van een andere radioloog en een specialist voor een tweede beoordeling. Ik keek op een afstandje en bij dit beeld van mijn partner op een bed en 3 mensen die op een beeldscherm keken identificeerde ik me met de patiënt en voelde de hulpeloosheid en onderwerping.
Het woord patiënt betekent zowel “geduldig” als “lijdend” en dat is precies de energie die ik heb toegestaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken en te voelen dat ik sterker en machtiger ben in de wachtkamer van een (poli)kliniek dan de patiënten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik sommige patiënten in de wachtkamer zwak en zielig vind en hen daarin als minderwaardig of minder als mijzelf te zien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een gevoel van superioriteit te ervaren in de wachtkamer van de polikliniek omdat ik denk gezond te zijn en niet afhankelijk te zijn van artsen en verplegers.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te identificeren met mijn partner als hij op een brancard ligt voor een echo waarin hij hulpeloos en onbelangrijk lijkt waarbij 3 artsen alleen oog hebben voor het beeld dat ze op de monitor zien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te voelen als ik mijn partner zo zie liggen, waarbij het lijkt dat er alleen over hem gesproken wordt in plaats van met hem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik herinneringen als ervaringen van mezelf als patiënt naar boven haal  bij een arts op een onderzoekstafel waarbij ik me hulpeloos en onderworpen voel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf als voorwerp te zien en niet als een en gelijk met een arts wanneer ik patiënt ben omdat ik een arts op een voetstuk zet die mij beter kan maken als ik iets mankeer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik een arts als meer dan mijzelf beschouw in plaats als een persoon die een en gelijk is aan mij die slechts zijn beroep uitvoert.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik allerlei doemscenario’s in mijn hoofd haal nadat een echo is gemaakt van mijn partner en er een vlek te zien is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik gedachten heb over overleven zonder partner en dus alleen met mijzelf bezig ben in plaats van aan het eventuele lijden van mijn partner.

Als ik zie dat ik me bevind in een superieur/inferieur gevoel van arts/patient dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit idee stamt uit een tijd dat de patiënt onwetend was en zich  overgaf aan de dokter die als een soort god beschouwd werd. Nu met de grote kennis die op internet is te vinden kan ik zelfverantwoording nemen en is er een keuze. Ik stel mezelf ten doel om als een en gelijk te zijn met artsen.

Als ik zie dat ik een gevoel van macht en kracht heb tegenover iemand die ziek is dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik hierin de zieke als niet gelijk als mezelf beschouw en ontneem degene de kracht die hem/haar toekomt. Ik stel mezelf ten doel me in de schoenen van de ander te plaatsen en te doen wat nodig is.

Als ik zie als er doemscenario’s opkomen in mijn geest dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat de geest van alles aandraagt als het op overleving en geld aankomt. Ik stel mezelf ten doel hier te zijn als één met mijn adem en me te richten op de realiteit.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s