dag 155 Uitstel en excuses om een blog te schrijven

imagesVandaag is het 6 dagen geleden dat ik mijn laatste blog heb geschreven. Ik heb als eerste excuus dat er bezoek is en ik geen tijd heb gehad om te schrijven. Door het uitstel genereer ik een spanning door steeds in gedachten te participeren over dit uitstel en probeer te bedenken waar ik over moet schrijven. Er komt geen een onderwerp op wat de moeite waard lijkt.
Daarnaast ben ik deze week vele uren bezig geweest met een nieuwe laptop en het downloaden van een paar programma’s die nog vereist waren. Ik heb veel you tube filmpjes bekeken om een programma te downloaden en kwam op het laatst tot de conclusie dat ik een programma moest kopen om het te installeren. Dit heeft aardig wat voeten in aarde gehad want ik zag bij mezelf een angst om een programma te installeren. Ik heb hier helemaal geen ervaring mee want indertijd dat ik als secretaresse werkte waren er altijd allerlei technici die me behulpzaam waren als er problemen waren met mijn computer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het schrijven van een blog uit te stellen door te denken dat ik geen tijd heb gehad.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben het bezoek van iemand als reden te gebuiken om geen blogs te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik zoveel te doen heb en dat er geen tijd overblijft om een blog te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een spanning in mijzelf te generen door wel steeds eraan te denken een blog te schrijven maar dit steeds uit te stellen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me schuldig te voelen als ik niet driemaal per week een blog schrijf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geblokkeerd te zijn om een blog te schrijven omdat ik probeer allerlei onderwerpen te verzinnen waarin ik deze niet de moeite waard in plaats van hier aanwezig te zijn en te beginnen te schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat als ik begin te schrijven er allerlei woorden ontstaan die mij laten zien wat ik kan vergeven en corrigeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik eerst mijn computer in orde moet maken en de extra programma’s moet installeren terwijl ik met het huidige programma gewoon mijn blogs had kunnen schrijven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een excuus te vinden om geen blogs te schrijven omdat ik deze week vele uren bezig ben geweest waarbij ik moest uitzoeken hoe bepaalde programma’s te installeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst en boosheid te voelen bij het uitzoeken van een methode om een programma te installeren omdat ik hier geen geld uit wilde geven waarbij ik uiteindelijk toch een programma moest kopen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te voelen om een programma online te kopen en dit te installeren op mijn computer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik door mijn angst het programma per ongeluk tweemaal betaald heb, waarbij ik angst voelde dat dit tweemaal van mijn creditcard zou worden afgeschreven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat het bedrijf mij de extra betalingen niet zou willen teruggeven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik door mijn onzekerheid om een programma te installeren niet meer weet wat ik precies heb gedaan en tweemaal een betaling heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf dom te vinden omdat ik niet over de kennis en ervaring beschik om programma’s op een computer te installeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik dom ben als ik niet over de kennis en ervaring beschik om een handeling uit te voeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik dom ben als iets moeilijk lijkt waar ik geen kennis en ervaring mee heb waarin ik vergeet dat er eerst kennis en ervaring moet zijn voordat bepaalde handelingen makkelijk kunnen worden uitgevoerd.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben opgelucht te zijn nadat het allemaal gelukt is om de twee programma’s te installeren zonder dat mijn computer gecrasht is of  verknoeid.

Als ik zie dat ik mijn blogs uitstel en excuses hiervoor verzin dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik alleen mijn blogpagina hoef te openen en te beginnen met schrijven zonder dat ik hiervoor een onderwerp hoef te bedenken.
Ik stel mezelf ten doel tenminste driemaal per week een blog te schrijven.

Als ik zie dat er angst is een handeling uit te voeren omdat ik niet over genoeg kennis en ervaring beschik dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat voor iedere handeling kennis en ervaring nodig is en door te doen wordt kennis en ervaring ontwikkeld.
Ik stel mezelf ten doel anderen eventueel om hulp te vragen en de problemen die ik ondervind uit te schrijven in een blog.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s