dag 153 Oordeel over armoede

Economie krimptKortgeleden had ik contact met iemand die alleen voor haar kinderen zorgt en al heel lang in de bijstand zit. Ze klonk depressief en ik merkte dat de problemen die ze haar hele leven al heeft zich de laatste tijd behoorlijk hebben opgestapeld. Die problemen bestaan vooral op het gebied van de financiën en een opgroeiende puber. Ik wilde hier graag iets over schrijven en googelde bijstandsmoeder en depressie. Uit allerlei onderzoek blijkt dat deze groep het meest last heeft van depressies, als meest voorkomende oorzaken het ontbreken van financiele en emotionele  steun. Dit beïnvloedt de kinderen enorm die grote kans maken later in hun leven met dezelfde emotionele en financiële problemen te maken krijgen.
Maar wat mij het meeste opviel was het commentaar dat op deze berichten was geschreven. Het gros gaf kritiek op deze groep: zoals ga lekker werken, moet ik betalen voor een bijstandsmoeder? Je wilde toch zo graag kinderen? Pak jezelf eens op en loop niet zo te klagen enz.
Wat over het hoofd wordt gezien dat het meestal niet een bewuste keuze is geweest om als een eenoudergezin in de bijstand door het leven te gaan. Er kunnen allerlei redenen en oorzaken een rol spelen: gewelddadige relaties, in de steek gelaten door de partner, ongewenste zwangerschappen, maar vooral onwetendheid. Het krijgen van een baby is in de samenleving gehuld in een roze of lichtblauwe wolk van geluk, blijdschap en schattigheid, wat in de praktijk behoorlijk tegen valt, zeker als je er alleen voor staat.

Waarom al die oordelen? Wat ik de laatste tijd zie sinds ik bij Desteni ben is dat een oordeel er vooral voor zorgt dat jezelf ingedekt hebt om verder actie te ondernemen of hulp te bieden. Het is eigen schuld, dikke bult, dus ik hoef er lekker niets aan te doen en ga verder met mijn eigen leventje en zorg goed voor mezelf en mijn eigen gezin. Zo worden gevoelens van schuld en verantwoordelijkheden onderdrukt, die maar al te vaak ontstaan vanuit het geloof in een hogere macht en een idee dat we hier op aarde zijn om lessen te leren.

Willen we een maatschappij waarin zorgzaamheid, verantwoordelijkheid, begrip, mededogen voor de ander (uiteindelijk ook voor jezelf) een vanzelfsprekendheid is, dan zullen we moeten overgaan naar een Leefbaar Inkomen Gegarandeerd en geven we vooral de jeugd de garantie van een onbekommerd leven waarin zij zich ten volle kunnen ontplooien zonder overlevingsangst, wat mijns inziens de criminaliteit zal doen dalen.

Zelfvergevingen volgen.

http://livingincome.me

safe_image

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 153 Oordeel over armoede

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s