dag 151 de angst een fout te maken

fear of failure2Een paar dagen geleden postte ik een quote op een facebook die ik terug had gevonden in mijn mail en nooit gebruikt had. Degene die de poster gemaakt had sprak mij aan en vroeg: vind je die leuk? Direct kwam er een angst over mij heen en vroeg mijzelf af wat is er verkeerd aan? Mocht ik deze niet posten? Was dat niet de bedoeling? Oh, jee wat heb ik nou weer gedaan? Uiteindelijk bleek het gewoon interesse te zijn en postte zij zelf later ook de quote.

Een andere ervaring die daarmee is verbonden had ik vandaag. Hierin zie ik de ontkenning van het maken van een fout. Ik wachtte al weken op een respons van de les die begeleid wordt door mijn buddy en vroeg verder niets omdat ik weet dat ze ziek is geweest en ik stelde me voor dat ze een achterstand had opgelopen met het nalezen van haar post. Tot vandaag stelde ik het uit ernaar te vragen. Haar antwoord was dat ze de assignment niet had ontvangen en ik keek het na in mijn verzonden documenten. Ik vond een zending en antwoordde haar dat ik het vreemd vond dat ze de post niet had ontvangen want mijn mail bevestigde de zending. Wat blijkt nadat ik beter keek? Dit was een oudere mailwisseling en de mail was niet verzonden, waarschijnlijk door een slechte internetverbinding die ik niet heb gecheckt. Schaamte overviel me en de neiging is groot om deze fout te ontkennen.

Ik dacht hier vandaag nog over na. Wanneer heb ik besloten dat ik geen fouten mag/kan maken? Er kwam een herinnering naar boven van een gebeurtenis die ik al eerder beschreven heb: we kampeerden met familie op de Afsluitdijk, oma, opa, moeder, vader, broer en misschien ook nog wat ooms en tantes. We hadden een bokser, genaamd Beertje. Ik denk dat ik een jaar of 8 ben geweest. Ik zag een ander hondje en het leek me een leuk speelkameraadje voor Beertje. Dus zei ik tegen Beertje: kijk een hondje, daar kan je mee spelen. Maar Beertje zag een andere hond aan de overkant van de autoweg en stak over. Hij werd geschept door een snel naderende auto die hem vol raakte waarna Beertje over de weg rolde en de auto de hond nog een keer raakte. Iedereen snelde naar de hond toe die ter plekke is overleden. Mijn familie heeft hem daar begraven. Ik heb me dat als kind natuurlijk heel erg aangetrokken: het beeld van de hond die werd aangereden omdat ik hem naar een een speelkameraadje had gestuurd. Een kinderlijke reactie met grote consequenties.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn om fouten te maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik in mijn leven geen fouten kan en mag maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat ik perfect moet zijn en geen fouten kan en mag maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken als iemand mij vraagt: vind je dat leuk? direct dit als een aanval op mij te beschouwen in de veronderstelling dat het fout is wat ik heb gedaan.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn zelfstandig actie te ondernemen omdat iemand het misschien niet goedkeurt en mij beschuldigen zal van het maken van een fout.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn niet goed te (kunnen) overwegen of ik iets openbaar maak of iets stuur omdat het verkeerd of fout is en consequenties heeft die onoverkoombaar zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een ervaring te gebruiken van vroeger toen ik als kind mijzelf verantwoordelijk stelde voor de dood van onze hond en daarom deze ervaring steeds projecteer naar nu en de toekomst.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf schuldig te voelen door een ervaring van de dood van onze hond waarbij ik als kind niet de consequenties kon zien en dragen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn over de dood van onze hond die mijn aanwijzing niet goed begreep en dit met de dood moest bekopen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn dat Beertje door een onduidelijke aanwijzing zoveel pijn moest lijden en aan zijn verwondingen overleed.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn omdat ik nog steeds de beelden kan reproduceren van een hond die aangereden wordt door een auto omdat hij mijn aanwijzing niet goed begreep.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik niet kon begrijpen/zien/ realiseren dat ik als kind onduidelijk was in het geven van een aanwijzing en dus niet kon voorkomen dat de hond werd doodgereden. 

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben een vergissing te zien als een fout of misstap die niet meer goedgemaakt kan worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben als ik een vergissing maak dit te proberen te onderdrukken en te ontkennen omdat me dit herinnert aan fouten die niet meer te herstellen zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat geen enkele vergissing te herstellen is, terwijl de meeste vergissingen herstelbaar zijn en niet de dramatische gevolgen zoals de dood.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik heb geleerd van mijn fouten, zoals algemeen beweerd wordt, terwijl ik door een fout/vergissing en de daarbij opkomende gedachten/gevoelens/emoties een kettingreactie in mijn mind in gang zet en steeds opnieuw een lading geef aan het gevoel/emotie/gedachte om zo eindeloos deze ervaring te herhalen.

Als ik zie dat er een angstgevoel of angstgedachte optreedt tijdens een actie van mijn kant dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik patronen heb toegelaten in mijn mind die zich steeds herhalen. Ik stel mezelf ten doel niet meer toe te geven aan de angstgedachten en angstgevoelens waarin ik bang ben voor consequenties maar in plaats daarvan mezelf te stabiliseren.

Als ik zie dat ik een fout of een vergissing heb begaan en dit wil ontkennen of onderdrukken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat de angst voor ontdekking van mijn fouten/vergissingen groter is dan die in werkelijkheid zijn en neem verantwoording voor mijn fouten en vergissingen door deze te vergeven en te corrigeren.

fear

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s