dag 150 Ik mag niet meedoen

alleenOp vrijdag rijd ik meestal met de auto naar de supermarkt en omdat het vandaag erg mooi weer was verwachtte ik dat mijn dochter wel ergens aan zee zou zijn met de kinderen. Dus belde ik haar op om te vragen waar zij zich bevond en hoorde tijdens het telefoongesprek allerlei stemmen op de achtergrond. Direct kwam er de gedachte op dat ze mogelijk met een vriendin had afgesproken en er kwam een gevoel van verlatenheid en over me heen. Alsof ik een kind was dat niet met de rest mee mocht doen en uitgesloten werd.
Dit was echter een gedachte/ interpretatie want ze was alleen en een half uurtje later zaten we heerlijk buiten koffie te drinken. Ik voelde op dat moment wel dat kleine meisje dat verloren aan de kant staat en niet mee mag doen met de rest.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken tijdens het telefoongesprek dat ik niet geacht word langs te komen omdat ik stemmen hoor op de achtergrond.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken als mijn dochter in gezelschap is van een vriendin dat ik teveel ben om me bij hen te voegen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik tijdens de gedachte van ze zal wel met iemand hebben afgesproken een gevoel van verlatenheid, uitgesloten worden, onwelkom en eenzaamheid krijg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn tijdens het telefoongesprek waar ik stemmen hoor op de achtergrond en dit interpreteer als ze zal wel met iemand anders zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat als iemand al in gezelschap is van een vriend of vriendin dat ik dan teveel ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet goed, interessant, leuk genoeg ben om mee te doen aan een gezelschap dat zich reeds gevormd heeft.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken als twee mensen samen zijn ze liever niet willen dat ik me bij hen voeg.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben afwijzing te voelen van anderen als ze al in gezelschap zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien/voelen/realiseren dat ik dit karakter al als kind heb opgebouwd.

Als ik naar mezelf kijk kan ik zien dat ik zelf ook anderen niet graag toelaat in een situatie waarin ik me comfortabel voel met iemand.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik anderen liever niet toelaat als ik me comfortabel en veilig voel met iemand.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn als ik samen met iemand in mijn comfortzone zit een ander toe te laten omdat ik hier uit gehaald kan worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik een ander om me heen wil hebben om me comfortabel en veilig te voelen in plaats van hier te zijn in en als de adem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijzelf op de tweede plaats zet, niet mijzelf te zien als een en gelijk met de ander en mezelf afhankelijk opstel om geaccepteerd te worden in een gezelschap of niet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf niet te accepteren als gezelschap waarin ik mezelf niet goed genoeg voel, niet interessant genoeg.

Als ik zie dat ik een gevoel van verlatenheid  of een uitgesloten gevoel krijg, niet goed genoeg te zijn dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat dit gevoel diep zit en dat ik dit al heel lang met me meedraag. Ik stel mezelf ten doel dit tot op de bodem uit te zoeken door zelfeerlijkheid, zelfvergeving en zelfcorrectie.

Als ik zie dat ik moeite heb iemand toe te laten in mijn comfortzone, alleen of met iemand anders, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het veilig en comfortabel voelen met een persoon een gedachte/emotie/gevoel is die ontstaan is in  de geest. Ik stel mezelf ten doel mezelf te onderzoeken op deze gewoonte en dit uit te schrijven en mezelf uit deze gevangenis te bevrijden.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s