dag 149 Identificatie met een laptop

laptopEen paar dagen geleden had ik een skype-afspraak om een programma op mijn laptop te installeren. De laptop die ik nu gebruik is ongeveer drie jaar oud en behoort tot de goedkoopste soort. Er zijn de laatste tijd veel problemen, hij loopt vast, laadt ontzettend langzaam, maar is nog steeds bruikbaar.
Het installeren lukte niet, mijn computer liep vast, en na twee keer herstarten hebben we het opgegeven. Mijn computer blijk het slechtste besturings-programma te hebben dat bestaat en er zou dus een ander programma geinstalleerd moeten worden. Daarna vroeg de persoon of er nog andere computers in huis stonden, waarop ik ontkennend antwoordde. Ik kreeg een beeld van het huis aan de andere kant van de lijn waar overal in huis de nieuwste snufjes op computergebied klaar stonden voor gebruik.
De persoon die mij begeleidde met het programma zei dat hij al een poos geleden was overgestapt naar een Mac. Op dat moment liep mijn computer weer vast en kreeg ik een emotionele reactie. Ik voelde me ineens minderwaardig, verdrietig, mislukt en armoedig. Ineens werd ik zelf mijn laptop.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te identificeren met mijn laptop die vastloopt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik zelf vast loop en blokkeer als mijn laptop vastloopt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben overspoeld te worden door emoties van minderwaardigheid, verdriet, mislukking en armoede omdat mijn laptop langzaam en niet-functioneel is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik verdrietig ben omdat ik ook graag de bezitter wil zijn van een Mac.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de wens om een Mac te bezitten onderdruk, omdat ik niet een wens wil hebben die mij het aanzien geeft van elite.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik in het geheim graag ook behoor tot de elite en me het beste kan veroorloven dat te koop is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mijzelf als minderwaardiger en armoediger te zien ten opzichte van iemand die zich wel een Mac kan veroorloven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien bij de emoties van minderwaardigheid, verdriet, mislukking en armoede dat deze al heel lang in mij aanwezig zijn en mij herinneren aan mijn jeugd wanneer ik merkte dat andere kinderen meer bezaten dan ikzelf.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik wensen onderdruk als ze niet in vervulling (kunnen) gaan en hierin mezelf plaats in een arm/behoeftig personage die zich geen kwalitatieve producten kan veroorloven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik mezelf als mens identificeer en definieer met gebruiksvoorwerpen en naarmate de kwaliteit toeneemt en afneemt ik mezelf classificeer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik als mens mislukt ben omdat ik me niet de luxe kan veroorloven om een kwalitatief en duurzaam product te kopen en het moet doen met een goedkope laptop die binnen 2,5 jaar op de schroothoop zal verdwijnen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik een grote weerstand heb tegen producten die niet lang meegaan, gedoemd zijn om binnen korte tijd defect te raken waarin ik actief deelneem aan een weggooimaatschappij.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn mijn spaarcenten aan te spreken en een andere laptop te kopen omdat ik dan misschien zonder geld kom te zitten om belangrijkere producten te kopen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat ik jaloers ben op mensen die zo naar de winkel kunnen gaan en zich kwalitatief goede producten kunnen veroorloven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me tijdens de chat te schamen voor de ontoereikende apparatuur waarmee ik werk omdat ik bang ben anderman’s tijd te verdoen terwijl de persoon geduldig alles probeert om toch tot een oplossing te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik het hele proces van installatie op wil geven en hierin alle gedachten en emoties wil onderdrukken alsof de hele situatie niet heeft bestaan.

Als ik zie dat ik me identificeer met gebruiksvoorwerpen dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat ik niet mijn gebruiksvoorwerp ben maar de gebruiker hiervan.

Ik realiseer me dat er een patroon van onderdrukking ontstaan is om niet naar mijn emoties/gedachten te hoeven kijken.

Ik stel mezelf ten doel mezelf verder onder de loep te nemen wat betreft mijn identificatie met gebruiksvoorwerpen, verantwoording te nemen voor dit gedrag en hierop zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen.

Wil je ook dit proces bewandelen om een en gelijk te zijn met iedereen volg dan de gratis cursus http://lite.desteniiprocess.com/

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 149 Identificatie met een laptop

  1. interessant, ik ken dat, ik had er nog niet zo naar gekeken. Bedankt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s