dag 143 Waarom wil ik geholpen worden?

pfaf

Vandaag had ik een karweitje op de naaimachine en na een stuk gestikt te hebben merkte ik dat de machine alleen maar halen maakte. Nadat ik het een en ander gecontroleerd had, spoelhuisje schoongemaakt, spanning gecontroleerd, nieuwe naald ingezet deed hij het nog steeds niet. Mijn man zat dit op een afstandje te bekijken en ik irriteerde me dat hij me niet te hulp schoot. Er was een herinnering aan mijn opa die jaarlijks de naaimachine van mijn oma een onderhoudsbeurt gaf en de machine in de olie zette.
Uiteindelijk ging ik op zoek naar naaimachineolie en vond een spuitbusje waarmee ik de machine hier en daar inspoot. Na dit gedaan te hebben liep de naaimachine als een trein.

Dit gedrag zie ik vaker komen als ik vind dat ik hulp nodig heb maar in plaats van dit te vragen raak ik geirriteerd. Ik heb herinneringen aan mijn vader die vaak geirriteerd raakte als er veel gedaan moest worden en wij als kinderen niet spontaan opstonden en aanboden te helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat als er een technisch probleem is met een machine, in dit geval de naaimachine mijn partner mij te hulp moet schieten omdat ik het idee rechtvaardig dat een man dat beter kan dan ik.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben geirriteerd te raken als mijn partner mijn probleem met de naaimachine op een afstandje bekijkt en niet aanbiedt om mij te helpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik geholpen moet worden met het probleem van de naaimachine.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik me afhankelijk opstel bij een technisch probleempje en niet de verantwoording neem om zelf het probleem te verhelpen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik gepreprogrammeerd ben met een beeld uit mijn jeugd waarin mijn opa de naaimachine van mijn oma een onderhoudsbeurt geeft.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te geloven dat technische taken bij mannen thuishoren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben trots te zijn dat ik technische problemen heb opgelost, waarvan ik het idee rechtvaardig dat ze niet tot mijn taken behoren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat er specifieke mannen- en vrouwentaken zijn die gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik mezelf beperk door te denken dat sommige taken door vrouwen en sommige door mannen gedaan moeten worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik mezelf in een rollenpatroon vast houd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat er veel taken op mij neerkomen en waarin ik verwacht dat anderen mij wel zelf te hulp zullen snellen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik in gewaarzijn van mezelf anderen kan vragen mij te helpen als dit nodig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik een patroon van mijn vader heb gekopieerd waarin ik geirriteerd raak door de hoeveelheid werk en deze geirriteerdheid uit door al zwoegend en sputterend het werk uit te voeren en hierin mijn omgeving vergiftig door mijn gedachten en emoties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik alles aan kan pakken door hier te zijn en adem voor adem het werk kan uitvoeren dat voor mij ligt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat wat ik te doen heb veel groter, meer en zwaarder maak door in de mind te zijn.

Als ik zie dat ik kamp met een taak die mij onmogelijk lijkt, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik me beperk door in mijn mind te zijn waarin ik bevooroordeeld en dus niet de zaak goed kan inschatten. Ik stel mezelf ten doel hier te zijn in de adem en alle mogelijkheden te proberen om deze taak op te lossen.
Ik realiseer me dat ik bij sommige problemen de hulp van iemand anders moet inroepen.

Als ik zie dat ik geirriteerd raak door de hoeveelheid werk die ik denk te moeten doen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in mijn mind de zaken niet in juiste proporties kan zien en dus stel ik mezelf ten doel om stap voor stap af te werken wat gedaan moet worden en hierin een stabiele factor te zijn.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s