dag 138 Ongeduld in de rij

waCHTMaandelijks moet ik mijn maandabonnement voor de bus verlengen en ga ik naar het loket waar de kaarten verkocht worden. Toen ik vandaag arriveerde stonden er al lange rijen voor de abonnementen te wachten en ik sloot me bij een van de rijen aan. Al wachtende merkte ik dat de rij waar ik in stond wel heel erg lang duurde en dat kwam o.a. doordat een student bij het loket de abonnementen voor meerdere klasgenoten kocht. Dit betekent dat de namen van de studenten worden geverifieerd en hierna pas betaald kan worden. Mijn ongeduld werd met de minuut erger en ik besefte dat ik vorige maand ook al de “verkeerde” rij had gekozen en ik dus nu een patroon heb ontwikkeld om mijn ongeduld onder ogen te zien. Mijn dochter stond een paar meter verderop te wachten met de kinderen en dat zorgde bij mij voor nog meer stress. Ik klaagde over het systeem dat werd gehanteerd en dat er voor de hele stad maar één verkooppunt is, iets wat veel beter gecoördineerd zou kunnen worden in mijn ogen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben ongeduld te hebben bij het wachten in de rij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken net als vorige maand de verkeerde rij te kiezen en nu een half uur lang op mijn abonnement moet wachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me te irriteren aan het slecht organiseren van zaken zoals het verkopen van abonnementen en sta te bedenken hoe het allemaal anders kan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te verlangen naar een situatie waarin alles goed georganiseerd dus ook gecontroleerd wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat het wonen in een land waar alles gecontroleerd wordt allerlei sancties en verboden impliceert bij het niet navolgen van de regels.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik nog meer stress krijg omdat anderen ook op mij stonden te wachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat ik het stressvol vind als anderen op mij moeten wachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me schuldig te voelen als anderen op mij moeten wachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat dit ongeduld voortkomt uit het idee dat dit teveel tijd kost.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik mijn tijd beter kan gebruiken dan lang in een rij te moeten wachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik allerlei backchat in de vorm van boosheid, irritaties en opwinding creëer om mijn ongeduld te rechtvaardigen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de mevrouw achter het loket te verwijten dat ze iemand voor meerdere mensen kaarten verkoopt waardoor ik veel langer moet wachten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iemand anders de schuld te geven van mijn ongeduld dat voortkomt uit mijn geest terwijl ik zelf voor mijn ongeduld verantwoordelijk ben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben niet de verantwoording te nemen en dus het ongeduld niet te zien als een geestbewustzijnssysteem in plaats van hier te zijn als fysieke aanwezigheid als de adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf op te vreten van ongeduld wat wil zeggen dat ik mijn lichaam schade toebreng door een energetische lading van ongeduld en boosheid door mijn lichaam te jagen.

Als ik zie dat ik ongeduldig ben met de daaruit voortkomende boosheid en irritaties dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat ongeduld voortkomt uit de geest als energie en waarin ik anderen en omstandigheden hiervan als oorzaak noem en ik mezelf uitsluit van leven.

Ik stel mezelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf als leven en iedere vorm van ongeduld uit te schrijven en te vergeven.

 

http://practical-desteni.blogspot.com/2013/10/patience-and-time-part-1.html

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op dag 138 Ongeduld in de rij

  1. Ja stom hè om onze lichamen letterlijk fysiek op te vreten door de participatie in het geestbewustzijnssysteem–daarom moeten we blijven eten om het lichaam te suppleren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s