dag 134 Boos op de onwetendheid

roodgeelBij mezelf zie ik vaak boosheid op onwetendheid van mensen in mijn omgeving. In gedachten veroordeel ik mensen dat ze zich niet bekommeren om de aarde, om hun medemens, om de dieren en de natuur. Zij zijn bezig met hun uiterlijk, met kopen, kletsen. Ik ben boos dat ze niet willen zien wat er allemaal aan de hand is, het misbruik, de corruptie, de leugens, de uitbuiting, slavernij, vergiftiging van ons voedsel, manipulatie van het klimaat . Het zou zo makkelijk zijn als alle neuzen één kant op zouden staan, gewoon allemaal opstaan en gaan voor dat wat het beste is voor iedereen en een hemel op aarde maken.
Maar waar ben ik hierin? Ben ik ook niet een onwetende die een glimpje heeft gezien van wat er werkelijk allemaal aan de hand is?  En nu verwijt ik de meerderheid dat ze het ook niet weten. In dit verwijt scheid ik mezelf af van mezelf en de wereld en ben niet “beter” dan de anderen.
Een paar dagen geleden had ik een gesprek met iemand die me vroeg waar mijn interesse lag en ik vertelde dat ik aan het onderzoeken was hoe alles werkt op aarde, de ongelijkheid, het geldsysteem en eventuele oplossingen. Ik raakte zo opgewonden toen ik dit vertelde dat dit me belemmerde om duidelijk te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn op de onwetendheid in de wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn op mijn onwetendheid waarin ik jarenlang alleen met mezelf bezig was en geen oog had voor de ellende in de wereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in gedachten en oordelen te participeren van: kijk eens verder dan je neus lang is, denk niet alleen maar aan je uiterlijk, denk aan de toekomst van onze aarde, onze kinderen, kleinkinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de veroordelingen die ik heb naar anderen niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik me van mijzelf en anderen afscheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te vergelijken met anderen en hierdoor in de polariteit te komen van beter dan of minder dan een ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat ik eerst zelf de problematiek van de wereld en dus ook mijzelf moet onderzoeken (dmv zelfvergeving) voor er een verandering zou kunnen plaatsvinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat altijd als ik een nieuwe richting kies in mijn leven ik vind dat ieder om mij heen dat ook moet doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat als alle neuzen één kant op staan we een hemel op aarde kunnen creëren, waarbij ik niet zie/realiseer/begrijp dat een ommekeer een groot proces is dat alleen stap voor stap gedaan kan worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik bang ben dat we het nooit gaan redden om gelijkheid te creëren op aarde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben ongeduldig te zijn in mijn eigen proces en denk haast te moeten maken om snel verandering tot stand te brengen, waarbij het me makkelijk lijkt als duizenden, nee miljoenen mensen dezelfde richting zouden kiezen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken aan het doel waarbij ik vergeet dat alle processen stap voor stap bewandeld moeten worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik al veel tijd verloren heb op aarde door me bezig te houden met filosofie, godsdienst, karma en lot, die me geen stap dichter bij mezelf als leven hebben gebracht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nadat ik een luisterend oor had gevonden zo opgewonden te zijn om te vertellen waar ik me zo mee bezig houd dat ik onstabiel werd en onduidelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben door mijn opwinding een energie creëer die belastend is voor mijn lichaam.

Als ik zie dat ik verkeer in mijn geest waarin ik een oordeel heb over mensen die onwetend zijn en niet beseffen waar we als mensheid mee bezig zijn dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik me alleen met mijn eigen proces kan bezighouden en iedere gedachte, oordeel me afhoudt van een en gelijk met de ander. Ik stel mijzelf ten doel geduld met mezelf en anderen te hebben en stap voor stap het proces van zelfvergeving en zelfcorrectie te bewandelen.

Als ik zie dat ik in een opwinding terechtkom als ik praat over wat me bezig houdt in de wereld dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat opwinding een gevoel is dat onstabiliteit veroorzaakt waarin ik niet gehoord kan worden. Ik stel mezelf ten doel te ademen in de opwinding en steeds opnieuw te onderzoeken, mijzelf te vergeven en te corrigeren.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s