dag 131 Denken en staren: ergernis

starenDe laatste tijd bemerk ik grote ergernis bij mezelf als M lang voor zich uit zit te staren. Mij geeft het een vervelend gevoel als ik naar hem kijk. Het lijkt alsof ik zelf verbinding maak met zijn gevoelens/gedachten/emoties. Ik probeer mijn aandacht dan af te wenden en iets anders te doen, maar het nare gevoel blijft aanwezig. Ik weet dat hij er niets aan kan/wil doen, we doen het in principe allemaal: denken. Het enige wat rest mijzelf in reacties te onderzoeken om uiteindelijk mijn denken te stoppen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te ergeren aan het eindeloos staren van M.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een naar gevoel te krijgen als ik naar het denk/staargedrag van M kijk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als reactie op de gedachten van M een energie te generen die ik  in mijn maagpunt voel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn lichaam te belasten met energie die ik toesta als gevolg van gedachten/gevoelens en emoties.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat er ergernissen zijn naar het denkgedrag van M omdat dit mijn eigen denkpatronen onder een vergrootglas laat zien.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat het denken van M niet anders is dan mijn denken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik me afscheid van mezelf als ik naar het staren van M kijk.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geïntrigeerd en verbaasd te zijn dat M zo lang in een gedachte kan blijven hangen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te zijn nieuwsgierig te zijn waar M aan denkt als hij lange periodes voor zich uit zit te staren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nieuwsgierig te zijn wat anderen denken, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat gedachten van anderen interessant zouden kunnen zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat alleen mijn eigen gedachten interessant zijn omdat ik die kan vergeven en corrigeren zodat ze geen kracht meer hebben om te bestaan.

Als ik zie dat ik me identificeer met het staar/denkgedrag van M dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik me beter met mijn eigen gedachten kan bezighouden en deze de kracht te ontnemen door zelfvergeving en zelfcorrectie toe te passen. Ik stel mezelf ten doel M zijn eigen weg te laten vervolgen, hoe lastig die er ook uitziet voor mij en mezelf de stabiliteit te bieden door hierover geen ergernissen te hebben.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op dag 131 Denken en staren: ergernis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s