dag 129 Eerlijk delen: opvoeding

nietdelenRecent las ik een blog van een lerares die een methode beschrijft om kinderen te corrigeren in een conflicten die ik vandaag direct met succes toepaste bij mijn kleinkinderen.

http://teachersjourneytolife.blogspot.com/2014/01/why-children-act-differently-around.html

Omdat ik nogal eens de fout in ga door mijn vastgezette ideeën en overtuigingen hoe de dingen “horen” lijkt het me goed om zelfvergevingen hierop uit te spreken.
Een voorbeeld schiet me te binnen is: als de kleinkinderen vechten om een speelgoedje wil ik ze graag leren om te delen en meestal eindigt dit in een huilpartij van een van beiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik weet hoe conflicten tussen kinderen opgelost moeten worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te weten hoe ik moet handelen als twee kinderen vechten om een speelgoedje.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik mijn ideeën over samen delen projecteer op de kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te zien/realiseren dat ideeën, zoals ze voortkomen uit de geest niet levend zijn en dus niet hier en nu toepasbaar zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat mijn ideeën over samen delen een stoffige uitspraak is die niet gehoord kan worden door mijn kleinkinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te zien/begrijpen/realiseren dat de vraag aan de kinderen “hoe kunnen we dit oplossen?” hun bij het conflict betrekt in plaats van zelf te proberen het conflict op te lossen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik in de stress schiet op het moment dat er bij de kinderen een conflict uitbreekt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien in plaats van in de stress te schieten als de kinderen een conflict hebben te vergeten hier te zijn ademend in en uit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik door identificatie met mijn gedachten/ideeën/overtuigingen mijn kleinkinderen niet behulpzaam kan zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als overgeërfd bewustzijnspatroon dat ouderen het beter weten dan jongeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik als een automaat reageer op conflicten van de kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat het goed is steeds consequent regels te volgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn kleindochters niet genoeg consequente aanpak krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te zien/realiseren/begrijpen dat altijd consequent zijn een vastgeroeste overtuiging is die me niet laat zien wat er aan de hand is hier in het moment.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te  zien dat ik mijzelf van  mij afscheid door steeds in ideeën/overtuigingen te blijven hangen waar niemand bij gebaat is.

Als ik zie dat ik weer in een idee/overtuiging over opvoeding terecht kom dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in deze staat niet mijn kleinkinderen kan ondersteunen.

Dus stel ik mezelf te doel om  in het moment van gewaarzijn te handelen en door mijn ideeën te ademen.

Als ik zie dat ik bezig ben om consequent gedrag na te streven dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het opgaan in het idee van consequent zijn ik me afscheid van mijzelf en de kinderen. Ik realiseer me dat ik de kinderen slechts van dienst kan zijn als er een beslissing gemaakt kan worden wanneer het goed is voor iedereen en dat ik dan pas richting kan geven.

Ik stel mezelf ten doel te handelen/niet te handelen en de kinderen te betrekken in het conflict dat ontstaan is.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op dag 129 Eerlijk delen: opvoeding

  1. Hier, het woordje ‘zie’ ontbreekt: Als ik dat ik weer in een idee/overtuiging over opvoeding terecht kom dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in deze staat niet mijn kleinkinderen kan ondersteunen.
    Interessant, kijken of het effectief is zo of dat er zich meer aandient ter zelfcorrectie. Mooi dat de kinderen iemand meemaken die het toepast.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s