dag 125 Het vertrek

departToen wij uit Rotterdam vertrokken………………… klinkt als een oud gezellig liedje maar was uiteindelijk een slopende, emotionele, uitputtende, gebeurtenis.

Aangezien dit alles twee jaar geleden gebeurde, en ik pas een half jaar schrijf leek het me goed dit alles eens te vertellen tegen mezelf en tegen anderen.

We kwamen thuis van een vakantie van drie maanden. Mijn dochter was hier bevallen. Mijn echtgenoot en ik woonden in een 55+ flatje en mijn dochter, moeder van baby en dochter van twee had door de scheiding geen huis meer. Ze kon tijdelijk een zolderetage huren, 3 hoog, maar omdat ik dit te belastend voor haar vond had ik aangeboden in onze flat met lift te wonen en wij gingen naar de zolderetage. Zij was nog met zwangerschapsverlof en druk op zoek naar woonruimte. Ze had een bezoekregeling met haar ex en wekelijks vroeg hij of L niet bij hem mocht slapen maar mijn dochter vond dat te belastend voor haar dochter en stond het niet toe. ’s Zondags ging ze naar hem toe en hij bracht haar een paar keer per week naar het kinderdagverblijf.

Na ongeveer 2 maanden (het was rondom Sinterklaas) hoorde mijn dochter via de leidsters dat er iets mis was met haar oudste dochtertje, ze vonden haar apathisch als haar vader haar naar de crèche bracht. Nadat we onze kleindochter ondervraagd hadden, kregen we verhalen te horen die ons deden besluiten om weg te gaan, ver weg van haar vader. Ik was verbijsterd, woedend, verdrietig, voelde walging voor haar vader en medelijden met mijn kleindochter. Ik had al vaak in de clinch gelegen met mijn ex-schoonzoon maar nu had ik moordneigingen. Als ik terugkijk denk ik dat ik in die periode jaren ouder ben geworden.

We hadden geen andere keuze dan weg te gaan, dit omdat we geen concrete bewijzen hadden en het kind niet wilden blootstellen aan onderzoeken en vragen. Wel bezocht mijn dochter de huisarts die uit angst geen uitspraken wilde doen en vertelde dat hij geen zin had om voor de rechter te worden gesleept. De dames van de crèche zeiden dat ze graag een verklaring wilde afleggen mocht mijn dochter dat nodig hebben. In 10 dagen tijd hebben we alles via Marktplaats verkocht uit ons huis of weggegeven. De belangrijkste spullen die we in Kroatië konden gebruiken, zoals kinderstoelen, boekjes, speelgoed, kleding, schoenen, werden in de auto geladen die M naar Kroatië reed. Mijn zoon bracht ons met een gehuurd busje naar Köln en daar stapten we op het vliegtuig. Gevlucht voor een gestoorde vader en op weg naar een veilige plaats voor mijn kleindochters.

Hier aangekomen hoorden we niets, wel ging na een paar dagen ’s avonds de telefoon en toen ik deze opnam kreeg ik geen antwoord. Ik concludeerde dat X aan de andere kant van de lijn was. Mijn kleindochter was de eerste maanden doodsbang en werd ’s morgens om 4 uur wakker en kon niet meer slapen. Als we buiten gingen wandelen verstopte ze zich onder de kap van de buggy want pappa had gezegd dat hij haar overal kon zien. Gelukkig is dit naar maanden verdwenen. Mijn zoon trok in ons flatje om zo de kosten te besparen van de vaste lasten in Nederland. Na een paar maanden kreeg ik bericht van de Sociale Dienst dat onze uitkering werd gestopt omdat ze gehoord hadden dat we een eigen huis in het buitenland hadden en waren we zonder geld. We moesten een paar maanden met geleend geld overbruggen omdat mijn echtgenoot dan gepensioneerd zou worden en ook dat is gelukt.

Na nog een paar maanden kreeg ik bericht van de wooncorporatie dat ik binnen 2 weken onze flat in Nederland moest verlaten omdat bleek dat wij er niet woonden maar onze zoon. Bij navragen bij de buren werd me op het hart gedrukt dat niemand ons verraden had en dat ze juist heel blij waren met de bewoning door mijn zoon. Deze daad kon ik weer toeschrijven aan de ex van mijn dochter.
Toen begon hij via de rechter een omgangsregeling te krijgen en dit is na het hoger beroep afgewezen.

Zelfvergevingen en zelfcorrecties volgen later.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op dag 125 Het vertrek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s