dag 120 Een opgejaagd gevoel

opgejaSinds enige dagen heb ik een opgejaagd gevoel over me. Nervositeit waarvan ik niet precies weet waar het vandaan komt. Het begon voor het schrijven van mijn laatste blog en ik vraag me af of ik in een angst ben blijven hangen, als dat zou kunnen. Ik probeer erdoor heen te ademen wat soms deels lukt maar steeds komt het gevoel terug. wel kreeg ik vandaag een herinnering aan vroeger en wist ineens dat ik enorm bang van mijn vader was, als ik bijvoorbeeld iets had gedaan wat hem niet aanstond. Het lijkt of ik in een angst ben blijven hangen en die ik niet goed onderzocht heb. Ook heb ik de laatste tijd last van suizende oren en hoor ik mijn telefoon heel slecht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben al dagen met een opgejaagd, nerveus gevoel rond te lopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik niet weet waar dat opgejaagde, nerveuze gevoel vandaan komt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik een angst heb aangeboord die in mijn lichaam manifesteert en die ik niet goed kan verklaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat de angst die ik een paar dagen geleden voelde toen ik iemand een vraag stelde te maken heeft met angst die ik voor mijn vader voelde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat de angst die ik voor mijn vader voelde jarenlang onderdrukt is in mijn lichaam en zich nu openbaart aan mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als klein meisje ontzettend bang te zijn voor mijn vader als hij tegen mij tekeer gaat als ik iets doe wat hem niet bevalt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken/geloven me als klein meisje me geen raad te weten als mijn vader boos is, waarbij ik denk dit gevoel ver in mijzelf te verstoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te geloven dat als ik de angst voor mijn vader ver weg stop de angst niet bestaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat door het ademen mijn angst/nervositeit maar deels vermindert maar niet verdwijnt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik last heb van suizende oren en een slecht gehoor.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik me zorgen maak over mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik niet goed voor mezelf zorg en nu de consequenties hiervan ondervind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken/geloven mijn aandacht vooral op anderen te vestigen zodat ik geen tijd heb om kritisch naar mezelf te kijken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken een karaktereigenschap bij mezelf te ontdekken waarbij ik me focus op anderen en bang ben om mijn eigen angsten te onderzoeken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn voor mijn eigen angsten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mij van mezelf af te scheiden door in angst/nervositeit te verkeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te zien en me niet te realiseren dat je angst niet weg kan stoppen, maar dat deze zich verbergt in je lichaam en je daar vroeg of laat mee geconfronteerd wordt in wat voor vorm dan ook.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te geloven dat ik met dit opgelaten, nerveuze gevoel mijn lichaam belast.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat het bijna onmogelijk is om de angsten van vroeger, lang geleden nog terug te halen zijn, omdat ik ze zo diep heb opgeborgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verdrietig te zijn om me te zien dat ik mijn emoties/gevoelens/gedachten van vroeger niet kan of wil ontdekken waarbij het lijkt alsof er een grote beschermingslaag overheen gelegd is waarin ik niet door kan komen.

Wanneer ik merk dat ik nerveus, opgejaagd of angstig ben dan stop ik en adem, 4 tellen in, 4 tellen rust, 4 tellen uit, 4 tellen rust. Ik realiseer me dat ik pas stabiel ben wanneer mijn gevoelens, emoties en gedachten zijn gezien, vergeven en gecorrigeerd. Ik stel mezelf ten doel mezelf te blijven onderzoeken, en mezelf te pushen tot ik een en gelijk kan staan om dan werkelijk wat te kunnen betekenen voor de wereld.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s