dag 117 Zwerfhond niet welkom

zwerfhondVanmiddag reed ik met mijn kleindochters naar ons dorp en toen we een lagergelegen dorp passeerden liep daar een hond op de weg. Ik reed zachter om hem beter te kunnen zien en zag dat hij trilde op zijn poten. Ik stopte de auto om te kijken en hij liep direct op ons af. Het was nog een jong dier, verwaarloosd, mager, met ruige haren en een lieve kop. Ik aaide hem en vroeg me af wat hij daar zo alleen deed. In de auto stond een tas met boodschappen en ik gaf hem een stuk brood dat hij direct verslond. De meisjes riepen, kom oma neem hem mee naar huis dan houden we hem en ik liet hem in de auto stappen, wat hij gewillig deed. Aangekomen besloot de oudste tegen haar opa te zeggen wat er gebeurt was en M kwam naar buiten en begon gelijk boos te reageren. Of ik helemaal gek was geworden om zo’n hond mee naar huis te nemen en dat ik wel 100 stuks kon adopteren. De kinderen gingen naar binnen en waren verslagen. Ik gaf hem buiten nog wat water en brood en zag dat hij een wond aan een van zijn poten had. Ik zag hem de tuin uitlopen en ging naar binnen. Zij vroegen waar hij nou naar toe ging en M zei dat hij naar huis was gegaan. Ik was verdrietig en boos en kon wel janken, want ik had de hond graag een veilig plekje bij mij thuis willen geven. Op dat moment kreeg ik zo’n hekel aan M, ik vind het zo’n egoist en zag ook zijn afschuw omdat de hond er vuil en verwaarloosd uitzag. Hij zei dat hij rust wilde en liever had dat ik wegging, waarop ik zei dat ik dat ook het liefst wilde en zou gaan als hij de helft van het pensioen aan mij geeft.
M is van 1 tablet nu over op 5 tabletten en ik had verwacht dat hij het wel zou accepteren dat ik zo’n verstoten dier zou meenemen, maar dat viel dus vies tegen. Ik zit nog steeds in over de hond, die nu ergens verloren rondloopt in de koude nacht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat te denken dat het wel goed zou komen als ik de hond mee naar huis zou nemen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik deze hond een goed leven  kon geven mij mij thuis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de kinderen en mijzelf te hebben teleurgesteld omdat we de hond niet konden houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de auto te denken dat ik de hond zou baden, eten en drinken geven en hem lekker voor de kachel kon laten slapen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken/geloven mezelf en de kinderen een plezier te willen doen om een verstoten hond te adopteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken een stille wens te vervullen door een hond te hebben en te geloven dat hij op mijn pad kwam om door mij meegenomen te worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in een emotie van medelijden de hond in de auto te hebben gezet en naar huis te zijn gereden zonder goed de consequenties en reacties te overzien van het thuisfront.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat M meegaand genoeg zou zijn nu hij 5 tabletten per dag inneemt om de hond te accepteren en uiteindelijk van hem zou gaan houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verdrietig en boos te zijn dat de hond is weggelopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een emotie van verdriet en boosheid te genereren waarbij ik medelijden met mezelf heb dat ik de hond niet kan houden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij ieder plaatje dat ik zie van honden die een nieuw baasje zoeken verdriet en machteloosheid te voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik door het redden van een hond een beter gevoel over mezelf krijg, waarin ik het verdriet van alle mishandelde dieren wil onderdrukken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het verdriet van alle mishandelde dieren te onderdrukken omdat ik me schuldig voel voor de mishandeling van dieren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me in mijn verdriet, boosheid en medelijden af te scheiden van mezelf als een en gelijk met de dierenwereld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik loog tegen de kinderen dat de hond weer naar huis ging om ze een goed gevoel te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos op M te zijn dat hij niet dezelfde gevoelens heeft voor een verstoten hond als ik, waarin ik mezelf vergeef te hebben toegestaan en geaccepteerd niet meer in een ruimte met te willen zijn en gekozen heb om nu in een aparte kamer te zitten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben uit koppigheid in een onverwarmde kamer achter mijn laptop te zitten met stijve vingers om ieder gesprek en confrontatie uit de weg te gaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn om weer in een zinloze discussie terecht te komen over het meenemen van een zwerfhond.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik de hond nog meer beschadigd heb door eerst het gevoel te geven dat er iemand is die zich om hem bekommert en hem later heb weg laten lopen omdat hij niet welkom is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben continue gedachten en emoties van verdriet te voelen nu de hond ergens rondloopt in het donker en de kou.

Als ik zie dat ik verdriet voel om deze hond, of andere dieren die alleen zijn, achtergelaten of verwaarloosd dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat door een hond te redden er nog steeds miljarden dieren zijn die een verschrikkelijk leven leiden en mishandeld worden. Ik stel mezelf ten doel aan mezelf te blijven werken om een en gelijk te worden met de dierenwereld door het doen van zelfeerlijkeid, zelfcorrectie en zelfvergeving.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s