dag 114 Op visite bij de expats

fear desVanochtend had mijn dochter met Duitse en Nederlandse vrienden afgesproken om met elkaar koffie te drinken en allen een sinterklaascadeautje voor de kinderen te kopen. Zij vroeg of ik ook zin had om te komen omdat ik toch op zaterdag de kinderen kom ophalen. Iedereen had wat gebakken en er werd gezellig koffie gedronken op het terras en de kinderen speelden met hun nieuwe cadeautje. Omdat we met een gezelschap waren van vier nationaliteiten werd er voor het gemak Engels gesproken.  Ik raakte in gesprek met de Duitse moeder die hier samen met haar man en tweeling twee jaar woont en werkt en vroeg haar wat ze deed in Kroatië. Ze legde uit dat ze werkte met kleine fondsen voor vrouwenbewegingen en gebruikte daarna allerlei ingewikkelde en voor mij onbegrijpelijke termen om haar taak toe te lichten. Ik merkte dat ik hier erg nerveus van werd omdat ik het niet helemaal begreep, mede door de drukte van de kinderen die een rustig gesprek verhinderden. Ik zag dat ik voor het gemak wat grapjes maakte met anderen aan tafel en op een oppervlakkige manier het gesprek met anderen voortzette. Dit karakter is mij zeer bekend, grappig proberen te doen om zodoende mijn nervositeit te bedekken. 

Er kwam vandaag een herinnering naar boven dat ik op 7, 8-jarige leeftijd werd uitgenodigd bij een vriendinnetje en daar mocht blijven eten en dat ik van angst geen hap door mijn keel kon krijgen, de ouders probeerden me nog allerlei andere etenswaren aan te bieden, waaronder een banaan maar ik kon niets eten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben onzeker te zijn om in een voor mij vreemd gezelschap te zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zenuwachtig te zijn als het gesprek met iemand boven mijn pet gaat en mezelf te verbergen achter grapjes en oppervlakkige gesprekken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn een gesprek te voeren met iemand die over onderwerpen spreekt waar ik niet veel van begrijp.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn om door te vragen wat er precies bedoeld wordt als ik bepaalde onderwerpen niet begrijp.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn om te vragen wat er precies bedoeld wordt omdat ik degene niet wil vermoeien en geen tijd wil laten verspillen aan mij.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik me laat afschrikken door een paar woorden die ik niet begrijp en dan denk ach laat maar zitten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te schamen om te laten zien dat ik bepaalde woorden niet heb begrepen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het gevolg van desinteresse angst, onzekerheid tijdens en na het gesprek een heftige nerveuze reactie bij me te weeg brengt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf achter grapjes en oppervlakkige gesprekken te verschuilen omdat ik te bang en nerveus ben om als verantwoordelijk mens tevoorschijn te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien deze karaktereigenschap gekopieerd te hebben van mijn vader die graag de lolbroek uithing en pas serieus durfde te zijn na een aantal borrels gedronken te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik mezelf heb afgescheiden en onderdrukt in het stellen van vragen, aangaan van discussies en het uitspreken van wat me werkelijk beweegt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik als 7/8 jarige nerveus, bang en verlegen ben op een partijtje waar ik geen hap door mijn keel kan krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik 50 jaar later nog steeds dat bange, nerveuze, onzekere en verlegen meisje ben maar allerlei trucjes heeft verzonnen om dit te bedekken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat de angst door mijn lichaam giert en ik dit niet kan stoppen en hiermee mijn lichaam schade toebreng.

Als ik zie dat ik in een nieuw gezelschap angst en onzekerheid voel dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik dat jaren lang bedekt heb en allerlei personages tevoorschijn tover om dit te bedekken en mijn angst hiermee onderdruk. Ik stel mijzelf ten doel verantwoordelijkheid te nemen als mens en een en gelijk te zijn met mezelf en met de ander.

Als ik zie dat ik iets niet begrijp en in angst terechtkom dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat in ieder ander gewoon kan zeggen dat het me niet duidelijk is en stel mezelf ten doel een wedervraag te stellen totdat ik het begrepen heb en zo ook recht aan de ander te doen om diegene de kans te geven het uit te leggen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s