dag 110 De hekjesmaker

lassenWe zijn  al een poos bezig om ons huis te legaliseren.  Vorige week hoorde mijn echtgenoot, M dat de tekening niet in orde was want het huis was niet af en zolang er geen hekjes zijn kan het huis niet de nodige papieren krijgen. Nu waren we dat al van plan en dankzij de afkoop van een pensioentje hebben we daar ook geld voor.
We besloten om iemand uit het dorp hiervoor te vragen die hierin is gespecialiseerd. We kennen hem nog van een aantal jaren geleden toen mijn echtgenoot hem wel eens heeft geholpen met een klusje, waarvoor hij overigens niet betaald wilde worden.
Na een telefoontje om af te spreken gingen we vrijdagochtend om 9 uur naar hem toe, maar A was niet meer thuis, hij was naar de stad gegaan. We namen aan dat we te laat waren gekomen en vroegen zijn vrouw of ze de boodschap wilde geven aan hem om ons te bellen voor een nieuwe afspraak. De hele dag gewacht en er begon bij mij al wat irritatie op te komen, tot hij om 5 uur belde of we langs wilden komen. Aldaar gekomen begon A een lang verhaal over zijn deelname aan Lyoness, een kaartjessysteem waarmee je korting kan krijgen en waar naar mijn mening slechts een persoon, de bedenker, rijk mee wordt. Dus nog meer ergernis. Na een half uurtje liet hij ons wat foto’s zien van projecten die hij had gemaakt, maar geen van de ontwerpen beviel ons.
M vertelde dat hij in de stad een hek had gezien dat hij mooi vond om de eenvoud en dit wilde hij aan mij en A laten zien. Maandag moesten wij toch daar zijn en vroegen A ook te komen, hij kon kiezen tussen 9 uur en 13 uur. Hij koos voor 13 uur, maar belde dat hij het niet haalde en kwam een half uur later. Ik vond het hek mooi en dus besloten we samen dat dit het moest worden.
Vanochtend zou A komen meten om een prijsopgave te kunnen maken maar we hebben hem niet gezien, noch gehoord. Dit allemaal geeft me irritatie, boosheid, verbazing en onbegrip. We weten dat A de opdracht goed kan gebruiken, maar waarom hij hier zo slordig mee omgaat is ons een raadsel. Toen hij dat verhaal vertelde van de kaartjes dacht M dat hij zich groter/beter wilde voordoen door het verhaal van de kaartjesbusiness en dat hij waarschijnlijk aan een minderwaardigheidscomplex lijdt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos en geïrriteerd te zijn dat A onze opdracht niet serieus neemt en ons keer op keer laat wachten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verbaasd te zijn en niet te begrijpen dat A een opdracht laat lopen die hij goed kan gebruiken, waarvan ik denk dat het nog makkelijk voor hem is omdat het in de buurt is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geïrriteerd te zijn dat A ons bij ons bezoek aan hem een omslachtig verhaal vertelt over een kaartjesbusiness om zichzelf een status aan te meten, en ik nog meer geïrriteerder raak omdat ik hoor dat 1 persoon zich hiermee kan verrijken en degenen die het werk doen wat kruimels krijgen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de hele dag een gevoel van ongeduld en spanning te hebben gevoeld of A inderdaad wel zou komen omdat we immers een afspraak hadden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat A mij niet als een goede klant behandelt omdat hij slordig omgaat met onze afspraken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te begrijpen hoe afspraken werken in de cultuur van dit land en vooral dit dorp en de handelswijze hier steeds te vergelijken met die van Nederland.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te begrijpen dat de bevolking zich heel anders gedraagt, en dat het leven in een onderdrukt land en bijna 50 jaar communisme een hele andere denkwijze voortbrengt dan die ik gewend ben in een land van zeerovers.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben  A te veroordelen dat hij geen afspraken kan nakomen, terwijl ik geen idee heb wat de reden hiervoor is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben beledigd te zijn dat ik als potentiële klant niet serieus genomen wordt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf af te scheiden van A door mezelf te zien als meer, de opdrachtgever dan A, die minder is, de werknemer.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf af te scheiden van A door te denken dat ik, die het geld gaat betalen voor de opdracht superieur ben aan A die moet werken voor het geld.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben ongeduldig te zijn omdat ik de hekjes zo snel mogelijk wil laten maken zodat het huis veiliger is dan nu, waarin ik een verwachtingspatroon heb naar A.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat het onbegrip dat ik heb naar A leidt tot boosheid en irritatie en ik dat opgestapeld heb voordat ik zelfvergeving toepas.

Als ik zie dat er ongeduld, boosheid en irritatie is over de manier waarop de mensen hier reageren op mijn verzoeken dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat hier een hele andere denkwijze bestaat dan die ik gewend ben. Dus stel ik mijzelf ten doel geduldig te zijn en niet te snel te oordelen en door middel van schrijven erachter te komen wat het beste is om een en gelijk met hen te zijn.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s