dag 109 Onrust om rommel en chat

speelgoedVandaag kwam zoals iedere zondag mijn dochter met haar partner de kinderen ophalen om een uur of 11. Toen ze binnenkwamen gooiden ze hun jassen en tassen op de bank, mijn dochter draaide een hele doos Playmobil met veel kleine voorwerpen om die ik die ochtend al twee keer had opgeruimd en tot de conclusie was gekomen dat ze nog te jong zijn om hier mee te spelen omdat er door het er over heen te lopen al stukjes waren afgebroken. Hierop kreeg ik een chagrijnige reactie. Van al die chaos in huis krijg ik altijd reacties. Ik zag het gebeuren en kon er niet uitkomen. Ik liep naar het toilet, haalde een paar keer diep adem en ging terug naar de kamer maar het gevoel bleef hangen. Toen mijn dochter vroeg hoe ze hadden geslapen vertelde ik dat ik de vorige avond een uur bij de ene en een uur bij de andere had gelegen voordat ze sliepen, waarvan het resultaat was dat ik de chat had gemist. Ik vond het dubbel vervelend omdat ik de chat vrijdag vergeten was. Ik zeurde nog een beetje door dat L de hele dag al het speelgoed uit de kast had getrokken, waarvan puzzels en spelletjes zonder iets terug te leggen. Ik probeer ze te leren dat als ze met iets anders willen spelen ze eerst het andere terug moeten leggen, waarbij mijn dochter dat niet doet.
Toen ik bezig was met eten koken was het voor L tijd om een middagslaapje te doen en ze wilde heel graag dat ik haar bed bracht. Na ruim een half uur heb ik het opgegeven want het lukte haar gewoon niet, misschien was het te gezellig in de woonkamer. Dus gingen we aan tafel waarbij mijn oudste kleindochter ondanks 3 uitnodigingen gewoon door bleef spelen en niet meeat met ons. Dit gaf bij mij ook een irritatie, ik vind dat als je je best op een maaltijd hebt gedaan iedereen tenminste de moeite kan nemen aan tafel te komen, ook een 4-jarige, maar klaarblijkelijk had ze teveel koekjes gegeten toen ik met haar zusje bezig was.
Nadat ze allemaal waren vertrokken begon mijn dochter nog een chat  met mij over wat er aan de hand was en nadat ik uitgelegd had werd er een beetje heen en weer ergernis geuit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geërgerd, boos en chagrijnig te zijn geworden toen het  bezoek hun jassen en tassen over de bank gooiden en mijn dochter vervolgens een bak Playmobil op de grond leegde terwijl ik die al een paar keer had opgeruimd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn teleurstelling van de vorige avond dat ik de chat had gemist over te brengen op een berg speelgoed en wat kleren waarin ik mezelf voor de teleurstelling niet heb vergeven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik niet tegen chaos of veel rommel in huis kan en dat ik daar onrustig van word.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat je kinderen vroeg moet leren het speelgoed achter zich op te ruimen waarin ik mezelf vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben dat mijn dochter dat niet leert aan hen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat kinderen tijdens het eten aan tafel moeten komen uit respect voor degene die de maaltijd heeft bereid omdat ik dat zelf zo geleerd heb en ook mijn kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geïrriteerd te zijn als mijn dochter haar kinderen niet opvoedt volgens mijn ideeën en maatstaven waarvan ik denk dat ze beter zijn dan de hare.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te weten, zien en realiseren hoe je met kinderen op een manier moet omgaan om ze zo veel mogelijk in hun eigen expressie te laten zijn maar ook de nodige normen en waarden mee te geven om in deze wereld te leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verdrietig te zijn dat ik de leadership chat van zaterdagavond had gemist omdat ik 2 uur naast de kinderen moest liggen, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben af en toe de gedachte te hebben om mijn dochter de schuld te geven dat ze het niet goed heeft aangepakt om alleen te slapen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben wanneer mij gevraagd wordt wat er is of waarom ik chagrijnig ben dit te willen ontkennen omdat ik niet wil toegeven dat ik in een emotie terechtkom waar ik niet zomaar uit kan of wil stappen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te schamen dat ik om zulke luttele zaken in een emotie schiet van chagrijnig zijn, boosheid en verdriet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien/realiseren/denken dat mijn dochter haar kinderen niet genoeg leef-en gedragsregels bijbrengt waarvan ik niet weet of ze wel bijdragen in het welzijn van de kinderen maar ze alleen maar gebruik omdat ik van een andere generatie ben en anders geprogrammeerd ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien/realiseren dat mijn mind voor mij een bron van vertrouwen is zonder te begrijpen wat er werkelijk goed is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf van de ander af te scheiden door me me bezig te houden met ideeën, normen en waarden die in de geest zijn gevormd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te trots te zijn toe te geven in de chat dat ik geïrriteerd ben door rommel en niet op de chat aanwezig was, waarin ik mezelf verdedig dochter en kleindochters lastig te vinden omdat ik denk dat zij de oorzaak zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf te verdedigen voor irritaties, boosheid en verdriet en niet direct stappen onderneem om zelfvergeving en zelfcorrecties toe te passen.

Als ik zie dat mijn kleinkinderen of kinderen me meer tijd en werk geven en daardoor irritaties ontstaan dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik steeds mijn standpunten verdedig en daardoor verder ga in mijn separatie van een met de ander en met mijzelf. Dus stel ik mijzelf ten doel alle tijd die nodig is te geven aan mijn kinderen en kleinkinderen en stabiel te zijn in de tijd die ik met hen samenbreng.

Als ik zie dat ik ergernissen heb omdat mijn dochter mijn kleindochters anders opvoedt dan ik doe dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat we in een andere tijd leven en kinderen anders zijn dan vroeger. Dus stel ik mijzelf ten doel met respect de ander te benaderen en eventueel in stabiliteit te overleggen hoe dingen anders kunnen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s