dag 108 Poezen in de kou

katVanochtend toen ik naar buiten keek zag ik dat er dun laagje ijs op de aarde lag en er harde wind stond (Bura). Deze wind komt uit het noord-oosten en voelt Siberisch-koud aan. Ik ging naar buiten om de was binnen te halen en de drie jongste katten van de buren kwamen direct miauwend naar me toe gelopen. Ik voed ze een beetje bij omdat ze niet zo veel te eten krijgen van de buren en krijg vaak grote levers van de slager die ze natuurlijk heerlijk vinden. De buren zijn de bezitters van twee volwassen katten en drie jonge. Zoals hier gebruikelijk is leven ze buiten en zoeken ’s nachts ergens een plekje. Vanmorgen overviel me een gevoel van grote medelijden toen ik de kou voelde en kwam de gedachte op dat ik ze het liefst alle vijf ’s nachts bij mij in huis zou willen halen. Maar ten eerste wil mijn man het niet, want die deelt de mening van de buren dat katten altijd wel een lekker beschut plekje kunnen vinden en het niet nodig is om ze binnen te halen. Ten tweede twijfel ik of het goed is voor ze om ze af en toe binnen te laten want hun vacht is wel aan de koude gewend geraakt plus dat ze zich ook niet thuis voelen in een huis. Vanmorgen vond ik een alternatief door de garagedeur op een kier te zetten zodat ze in ieder geval tegen de harde wind beschermd mochten zijn.
Dit leidde tot commentaar van mijn man die de deur van de garage belangrijker vindt dan de poezen, dus na een uurtje stonden ze weer buiten. Een belangrijker argument was dat ze de de neiging hebben om te plassen in de garage om hun territorium af te zetten.
Later op de dag kwam er een plaatje op FB voorbij van een man in China die klaar stond met een stok om honden dood te slaan. Dit overtrof natuurlijk alles en gauw scrolde ik verder om dit zo snel mogelijk te vergeten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben medelijden met de katten van de buren te hebben omdat ze de hele nacht in de snijdende wind en kou buiten moeten blijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben teleurgesteld te zijn dat ik de katten niet meer naar binnen kan nemen om ze lekker voor de kachel te laten snorren of op schoot te laten slapen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik deze katten kan veranderen naar een Nederlandse gewoonte door er huiskatten van te maken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben medelijden met mezelf te hebben door naar de katten te kijken en te denken dat ze het koud hebben en het voor mezelf gezellig wil hebben door te wensen dat ze bij me thuis zaten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te focussen op de kou van de katten en niet naar een plaatje te willen kijken waar honden in China worden doodgeslagen, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben hetzelfde te doen wat de hele wereld doet, namelijk het onbelangrijke belangrijk vinden en het hoofd omdraaien voor wat echt veranderd moet worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te kunnen kijken naar foto’s waar men laat zien dat dieren gemarteld, levend gevild of doodgeslagen worden, omdat ik wil negeren dat dit gebeurt in de wereld waarin ik leef en daar geen verantwoording voor heb genomen waarvan het resultaat dagelijks getoond wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te ergeren aan mensen die alleen naar de mooie plaatsje van dieren willen kijken, om zo in een positieve mood te verblijven en alle ellende die ze tegenkomen benoemen als karma, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben zelf de neiging heb om door te scrollen bij plaatjes en berichten van misbruik en geweld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien/realiseren dat de meeste choquerende beelden die ik te zien krijg veroorzaakt worden door armoede, waarin mensen alles doen om zelf in leven te blijven terwijl dit eenvoudig opgelost kan worden door de rijkdommen van de aarde eerlijk te verdelen, bijvoorbeeld door een LIG Leefbaar Inkomen Gegarandeerd aan ieder mens toe te kennen zodat ook de dieren een leefbaar en respectvol leven krijgen.

Als ik een reactie krijg van walging, medelijden, boosheid, verdriet bij het zien van dierenleed, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niet alle honden en katten in huis kan nemen maar wel zoveel mogelijk kan doen om de dieren in mijn nabijheid wat extraatjes te geven. Ik stel mezelf ten doel dit punt verder te onderzoeken zodat ik stabiel kan blijven en effectief voor de wereld als een en gelijk met mens en dier.

safe_image

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op dag 108 Poezen in de kou

  1. poeh! Ik zou er ook part time huiskatten van willen maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s