dag 105 Chat met de DIP buddy (1)

chatGisteren had ik mijn wekelijkse chat met mijn buddy. Eigenlijk is het een betrekkelijk eenzijdige chat, er worden vragen gesteld en ik antwoord. Het zou ook andersom kunnen zijn, iemand die jou support wil geven en tijd voor je vrijmaakt zou de vragen moeten ontvangen i.p.v. stellen. Op een gegeven moment vroeg ze hoe het voor mij is tijdens de chat sessies. Ik reageerde emotioneel en de tranen biggelden over mijn gezicht. Ik antwoordde dat ik een weerstand voelde, wat overigens niets met haar te maken heeft (vanzelfsprekend) en angst. Toen werd er gevraagd waar de angst op gebaseerd was en ik zei dat ik deze angst aan het uitzoeken was in mijn huidige les, die ik nog niet af heb. In de les heb ik als voorbeeld genomen dat ik angst voel om nieuwe dingen te ondernemen, en tijdens de chat noemde ik ook angst voor autoriteit.
Ik zie dat ik me op een eilandje bevind, letterlijk en figuurlijk, afgezonderd van mijn thuisland. Sinds mijn deelname aan Desteni is het contact met veel oude vrienden, familie en kennissen verbroken of minder geworden want de meeste mensen waar ik vroeger mee omging hebben geen zin in moeilijke onderwerpen en ik heb geen behoefte om alleen over koetjes en kalfjes te praten. Ik zie ook dat het contact met de Desteni groep van mijn kant stroef gaat, bijvoorbeeld Skypen want er is veel angst om er niet bij te horen of niet goed en slim genoeg te zijn om hun activiteiten te delen. Ik kijk tegen ze op, voel me minderwaardig, ben voortdurend aan het vergelijken en houd me het liefst van het hele gebeuren afzijdig, veilig in mijn eigen gecreëerde gevangenis. Als ik terugkijk zie ik dat er steeds weerstand was als ik in een nieuwe situatie terechtkwam en angst om me ten volle in te zetten, bang om vragen te stellen en voortdurend een afwachtende houding aan te nemen. Ergens in mijn leven heb ik dit karakter gecreëerd en de angst om er niet bij te horen heel diep verstopt waar ik nu weer mee geconfronteerd word. Ik besef dat deze angst uit allerlei lagen bestaat want ik heb er al een paar keer over geschreven maar het is wel duidelijk dat ik hem nog steeds meezeul.
Een voorbeeld had ik vandaag weer, ik kreeg een uitnodiging mee te doen met het Desteni Leadership Forum en direct voelde ik een spanning opkomen en een gedachte van o jee, ik wil hier wel aan meedoen maar kan het eigenlijk niet. Een uitvlucht van mijn Engels is niet goed genoeg komt op en mijn geest gaat zoek naar andere vluchtwegen.
Een ander argument dat ik vaak gebruik is: je bent eigenlijk te oud om hier mee te beginnen, al die angsten draag je al zo lang met je mee, die zijn zo diep begraven, daar kom je toch niet meer bij.
Ik ga nu kijken waar mijn zelfvergevingen me brengen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben tijdens een chat met mijn buddy te zien dat ik me verschuil achter mijn angst en niet de support kan ontvangen die mij geboden wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat er angst is omdat ik niet met autoriteit kan omgaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat het moeilijk is erachter te komen waar de angst vandaan komt om naar buiten te treden in een nieuwe groep/situatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te willen zien/begrijpen dat er angst is om in een nieuwe situatie te zijn en mee te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te geblokkeerd te zijn om vragen te stellen en niet de moeite te nemen notities te maken van vragen die bij me opkomen gedurende de week.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn vragen niet belangrijk genoeg zijn of dat ik er zelf wel achter kan komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn buddy wel wat beters te doen heeft dan mij aan te horen tijdens de chat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben tijdens de chat het onderwerp “ik” uit de weg te gaan en te praten over de les die ik heb gestuurd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat het beter is dat mensen niet te dicht bij komen zodat ze mijn modderpoel van gedachten, gevoelens en emoties niet hoeven te zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te schamen voor alles wat in mijn geest ronddwaalt zoals gedachten, gevoelens en emoties.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben opgelucht te zijn als het gesprek met mijn buddy is afgerond.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me zo door mijn angst te laten beïnvloeden en dat ik liever geen gesprek met mijn buddy zou willen hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn buddy niet als een en gelijk met mijzelf te zien, maar als een autoriteit die mij de les moet lezen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben voordat de chat begint al spanning in mijn lichaam te genereren alsof ik een examenopgave moet doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een emotie te krijgen van verdriet als mij gevraagd wordt hoe ik de chats ervaar met haar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een emotie van verdriet te ervaren als mij gezegd wordt dat ik zacht voor mezelf moet zijn en geduld met mezelf moet hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat zacht voor mezelf zijn en geduld met mezelf hebben niet genoeg is, maar dat er een harde hand nodig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als kind te hebben ervaren dat iets niet met zachtheid en geduld opgelost kan worden maar er een harde aanpak nodig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te willen zien/begrijpen dat er angst is om in een nieuwe situatie te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geen aardige, geruststellende woorden te kunnen ontvangen van iemand die ik niet goed ken en die niet tot mijn veilige zone behoort.

Morgen ga ik hiermee verder.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op dag 105 Chat met de DIP buddy (1)

  1. mooi om zo aan jezelf toe te komen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s