dag 104 Irritaties in het weekend

irriZoals ik al vaker heb geschreven logeren de kleindochters hier in het weekend. Ik haal ze zaterdags op en kom in de namiddag thuis, dan eten we wat en gaan ze in bad en naar bed. ’s Zondags komt mijn dochter rond 11 uur, dan lunchen we gezamenlijk en hierna gaan ze met mamma mee naar huis. We hebben het bezoek van de kinderen al wat ingekort omdat mijn echtgenoot altijd erg gespannen is en dit lijkt tot nu de beste invulling. Hij is altijd erg blij om ze te zien, maar na een poosje lijkt het genoeg te zijn voor hem en begeeft zich dan naar een andere plek, bijvoorbeeld de tuin. Maar kinderen zijn kinderen en willen dan natuurlijk ook naar buiten en dat valt vaak niet in goede aarde. ’s Zondagsmorgens zit hij vaak stijf en gespannen op de bank en ik ben druk in de weer met de kinderen. Pannenkoeken bakken, wassen, aankleden, soms plast de jongste wel eens in haar broek, dus dweilen etc.
Op een gegeven moment ging hij zondagochtend naar buiten om de hectiek te vermijden en ondertussen was mijn dochter met haar vriend gearriveerd. Ik ging de lunch bereiden en toen ik een schaal in de oven wilde zetten bleek deze niet te werken, waarschijnlijk was er tijdens een blikseminslag een paar dagen geleden een zekering kapot gegaan. Ik besloot maar niks tegen hem te zeggen en de schaal gaar te krijgen op het gasfornuis. Mijn kleindochter had dit allemaal gevolgd en dit tegen haar opa verteld waarop hij boos naar boven kwam en mij verweet dat ik niet wist dat de oven het niet deed.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos en geïrriteerd te zijn dat mijn echtgenoot geen hulp biedt als de kleinkinderen hier in het weekend logeren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te willen begrijpen dat mijn echtgenoot niet in staat is de opa te kunnen zijn die ik me voorstel te zijn voor de kleinkinderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een beeld te hebben van een leuke, gezellige, medewerkende, genietende opa voor de kleinkinderen die hij niet kan zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een beeld na te streven van een leuke, liefhebbende opa die er alles voor doet de kleinkinderen een leuk weekend te bieden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet in te zien dat mijn echtgenoot niet meer kan betekenen/in staat is voor mijn kleinkinderen dan hij nu doet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos en geïrriteerd te zijn als ik mijn echtgenoot stijf en starend op de bank zie zitten in plaats van net als ik alles uit de kast haalt om de kleinkinderen een leuk weekend te geven en plezier met ze te hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben liever te zien dat hij ’s morgens vroeg weggaat en mij alleen met de kinderen laat omdat alles dan makkelijker gaat dan met hem erbij.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben met mijn boosheid en irritaties confrontaties uit te lokken die ertoe leiden dat hij kritiek op mijn doen en laten uitoefent.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in een spanning te zijn omdat ik let op mijn echtgenoot die niet aan mijn plaatje van leuke opa voldoet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos en geïrriteerd te zijn dat ik mijn echtgenoot niet kan vragen om naar de oven te kijken omdat ik verwacht dat dit hem teveel zal zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn voor de reactie van mijn echtgenoot als ik hem vraag de oven te repareren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben alle confrontaties met mijn echtgenoot uit de weg te gaan omdat ik weet dat hij onvoorspelbaar of boos kan reageren.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geïrriteerd te zijn en mijn echtgenoot kwalijk neem dat hij niet even de oven kan repareren en ik nu moet stuntelen met een ovenschaal op het gasfornuis.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben allerlei verwachtingen te hebben van mijn echtgenoot waartoe hij niet in staat is en mijzelf daarom niet als gelijk met mezelf te zien door steeds in emoties en gedachten te vervallen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geïdentificeerd te zijn met een rolpatroon waarbij de man bepaalde taken voor de vrouw moet doen wanneer zij dat nodig acht.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geen zelfverantwoording te nemen voor het reilen en zeilen in het huis rondom de kleinkinderen en het koken wanneer mijn echtgenoot aanwezig is.

Wanneer ik zie dat ik me irriteer aan het gedrag van mijn echtgenoot of boos word dat stop ik en adem. Ik realiseer me dat hij de spanningen van het leven niet kan verdragen. Dus stel ik mijzelf ten doel zelfverantwoording te nemen, reparaties zelf te verrichten en verantwoordelijkheid te nemen voor de zorg van mijn kleinkinderen.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s