Dag 103 Ik wil niet de schuld krijgen!

schuldkrGisteren hadden we een stroomstoring. Ik dacht dat het een kortdurende storing voor het hele dorp was, wat wel vaker gebeurd maar ging na verloop van tijd toch even naar de meterkast kijken en de hoofdschakelaar stond uit. Ik draaide hem weer aan en de stroom was er weer. Tegen de avond toen het al donker begon te worden viel weer de stroom uit en draaide ik de knop weer om. Er bleek ergens kortsluiting te zijn ontstaan. Mijn echtgenoot zag dat er een stekker niet goed aansloot en vroeg mij of ik die eruit had gehaald en niet goed had teruggezet. Ik had dat niet gedaan, maar hij dacht van wel en had dus al de schuldige gevonden. Hierna viel weer de stroom uit (hij was inmiddels weg) en ik ging met een zaklantaarn enige stekkers uit de stopcontacten halen en constateerde dat de stekker van de vaatwasser de boosdoener was. Het stopcontact was zwart. Later toen mijn echtgenoot thuis kwam zei ik dat ik wist hoe het kwam en hij zei dat het kwam dat ik de vaatwasser onderdelen die ik had geprobeerd schoon te maken omdat hij niet meer goed werkt niet goed had teruggezet en dat dat de reden was, waarop ik zei dat ik de vaatwasser helemaal niet meer gebruikt had. Toen kwam hij op het idee dat de aanrecht te nat was geworden en er water in het stopcontact was gekomen, terwijl ik met een vochtige doek de tegeltjes had schoongemaakt. Hij werd boos op me en ik kreeg een behoorlijke reactie hierop. Ik liep weg met kloppend hart omdat ik geen zin had in weer een discussie. Het is duidelijk dat hij me gewoon de schuld wilde geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de verdediging te gaan als ik de schuld krijg van de kortsluiting die in huis is ontstaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te worden omdat ik de redenering van mijn echtgenoot dom vind en mij vervolgens de schuld in mijn schoenen wil schuiven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben teleurgesteld te zijn dat we niet rustig naar de oorzaak van de kortsluiting kunnen kijken en hij mij direct als schuldige aanwijst.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de gedachte te participeren dat de oorzaak van de kortsluiting onbekend is en hij mij toch als de schuldige aanwijst.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn echtgenoot altijd een schuldige wil aanwijzen als er iets in huis kapot gaat en niet de nodige stappen onderneemt om de zaak op te lossen of te repareren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn man zijn huis belangrijker vind dan mijn gemoedsrust door een ruzieachtige sfeer te creëren wat niets oplost.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn gemoedsrust te laten verstoren door zijn insinuaties dat ik schuldig ben aan de stroomstoring.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijzelf als een slachtoffer te beschouwen van de onredelijkheid van mijn echtgenoot die allerlei oorzaken zoekt om mij als schuldige aan te wijzen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een karakter te hebben ontwikkeld dat boos, defensief en agressief word als iemand mij de schuld ergens van geeft waarvan ik vind dat ik er niet schuldig aan ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een karakter te hebben ontwikkeld dat boos, defensief en agressief word als ik ergens van word beschuldigd dat ik per ongeluk fout heb gedaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf met het kind in mij te identificeren dat schuldig wordt bevonden aan het kapot maken van een voorwerp.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij de beschuldigingen van mijn man een spanning in mijn maag te voelen met hartkloppingen en hiermee mijn lichaam te belasten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het belangrijker te vinden mijn gelijk te krijgen dan een en gelijk te blijven met de ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben weg te lopen uit de kamer na de beschuldigingen van mijn man met spanning in mijn lichaam, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben verwensingen naar zijn hoofd te gooien.

Vanmiddag kwam ik thuis en werd er zoals vaker nergens meer over gesproken, terwijl ik wel direct weer aan het voorval dacht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben teleurgesteld te zijn dat mijn echtgenoot geen excuses maakt voor zijn onredelijke gedrag van gisteravond en vanochtend.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te verwachten dat hij nog op het voorval terugkomt en zal toegeven dat de oorzaak niet bij mij lag maar aan iets anders.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn om het het onderwerp weer ter sprake te brengen om weer in dezelfde discussie terecht te komen.

Als ik zie dat iemand mij terecht of onterecht beschuldigt van een verkeerde handeling of van iets dat kapot is gegaan dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat als ik in de verdediging/aanval ga ik mijn geest activeer met gedachtes/gevoelens/emoties. Dus stel ik mijzelf ten doel hier te zijn en me alleen op het probleem te focussen.

Als ik zie dat ik mij identificeer met boosheid en teleurstelling bij de onredelijkheid van een beschuldiging dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik niet de ander kan veranderen, maar mezelf door een en gelijk met de ander te zijn. Dus stel ik mezelf ten doel mezelf te blijven ondersteunen door de adem en toepassing van zelfeerlijkheid, zelfvergeving en zelfcorrectie.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Dag 103 Ik wil niet de schuld krijgen!

  1. IngridS zegt:

    Nou wat een punt he, om hierin gelijk te gaan staan binnenin onszelf. Wat Ik zie om me steeds opnieuw te herinneren, is om gelijk te gaan staan in/als mezelf, in en als mijn reacties, gedachten etc, en hierin staan we gelijk aan de ander als zelf. We neigen naar proberen ‘gelijk te staan als de ander’, wat niet mogelijk is zolang/doordat we in reactie zijn, en wat bijvoorbeeld weer schuldgevoel etc in zelf creeert doordat ‘het niet lukt’. Bedankt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s