dag 102 De weg kwijt

autorijdVandaag bracht ik mijn zoon na een korte vakantie na het vliegveld. Eigenlijk reed hij naar het vliegveld en reed ik terug. Na het verlaten van het parkeerterrein twijfelde ik al welke uitgang ik zou nemen want ik wist niet zeker waar ik zou uitkomen. Later merkte ik dat beide uitgangen naar dezelfde weg leiden. Op de terugweg moest ik nog langs een winkelcentrum om iets terug te brengen en daar kwam de twijfel weer op welke afslag ik moest nemen. Ik nam de verkeerde en reed een paar rondjes zonder het winkelcentrum te vinden.  Ondertussen kreeg ik het Spaans benauwd want snapte niet waar ik terecht was gekomen en voelde een spanning in mijn solar plexus. Waar was ik in vredesnaam terechtgekomen? Ik nam mezelf kwalijk dat ik niet oplet ik als ik naast de bestuurder zit. Ik reed weer terug naar de autoweg richting stad en zag toen de juiste afslag voor het winkelcentrum. Uiteindelijk was ik op de plaats van bestemming en deed wat ik van plan was.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst te voelen niet precies de weg te weten en verdwaald te raken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben steeds twijfels te hebben welke afslag ik moet nemen en bang te zijn om verkeerd te rijden.

Waarom ben ik bang verkeerd te rijden?

Ik herinner me dat ik de eerste keer dat ik mijn rijbewijs kreeg een stukje ging rijden met de auto en totaal verdwaald raakte omdat ik angst voelde omdat alle auto’s langs me heen raasden en ik noodgedwongen de rivier overstak en aan de andere kant van de stad terechtkwam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de angst die ik ervoer toen ik de eerste keer na het behalen van mijn rijbewijs steeds herhaal als ik me op onbekend terrein bevindt en dit te projecteren na het heden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik naast de bestuurder zit me niet gewaar ben van de omgeving en geen verantwoordelijkheid neem van de situatie zoals die bestaat en de ander ook niet kan ondersteunen als deze me om hulp vraagt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in paniek te raken als ik een verkeerde afslag neem en bang ben niet meer de weg te vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als ik verkeerd rijd of om rijd mijn tijd te verdoen met rondrijden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos op mezelf te worden dat ik de vorige keren niet goed oplette.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben op het moment dat ik verdwaal te denken dat ik in een doolhof terecht kom waar ik niet meer uit kan komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een energetische spanning te genereren in mijn solar plexus en hiermee mijn lichaam te belasten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn dat de bewegwijzering het laat afweten om mij de goede richting op te sturen.

Als ik zie dat ik twijfels heb over de goede richting/afslag en spanning voel omdat ik de weg niet weet dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat het niet uitmaakt dat ik verkeerd of om rijd en een paar kilometer meer of minder geen verschil maakt. Dus stel ik mezelf ten doel me voortaan meer gewaar te worden waar ik me bevind als ik met iemand meerijd en te zien/realiseren dat door verkeerd te rijden ik ook meer stratenkennis kan opdoen dan door altijd dezelfde route te volgen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op dag 102 De weg kwijt

  1. een veertiger zegt:

    Heel herkenbaar, ik had dit vaak toen ik nog in Italië woonde en heb daar ook ermee afgerekend. Eén zijn met mijn adem en de adem gebruiken als stabilisator wat mij weer in het hier en nu houdt, dat hielp mij echt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s