dag 95 In de verdediging

verdeVandaag ging naar de stad omdat mijn  dochter naar de dokter moest met een van de meisjes. Ze dacht in eerste instantie ’s ochtends te gaan, maar de dokter bleek pas om 1600 uur praktijk te hebben. We besloten even koffie te drinken op het strand want het was prachtig weer. Ik moest nog de stad in en zou haar fiets ophalen die bij de fietsenmaker stond. Ze had me verteld dat ze afgelopen nacht veel wakker was geworden door de kinderen en slecht had geslapen. Ze gaf aan te proberen met zijn drietjes een middagdutje te doen. Toen ik klaar was in de stad haalde ik de fiets op en fietste naar huis. Ik belde aan, maar er werd niet opengedaan. Daarna belde ik nog een keer en weer ging de deur niet open. Ik besloot weg te gaan en nam aan dat ze nog sliepen en kreeg een beetje boos smsje met de boodschap dat ze sliepen. Omdat ik naar het toilet moest liep ik de straat uit op zoek naar een cafeetje. Mijn dochter stuurde weer een smsje of ze open moest doen en ik antwoordde dat het niet hoefde, enigszins geïrriteerd. Toen ik me geïnstalleerd had op een terrasje, belde ze me op dat ik nu wel binnen kon komen omdat ze toch niet meer kon slapen, waarop ik antwoordde dat ik niet kon weten tot hoe laat ze sliepen en ze me beter van tevoren een smsje had kunnen sturen met de boodschap dat ze voorlopig niet gestoord wilde worden. Ik zei haar nog dat als ze ervoor had gezorgd dat ik een extra sleutel had gekregen dit allemaal niet nodig was geweest. Na de koffie ben ik weer teruggelopen en hebben we het er niet meer over gehad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me na het boze smsje van mijn dochter aangevallen te voelen waarbij ik zocht naar verdedigingsmanoeuvres.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn dochter mij met haar boze smsje aanvalt en ik me daarom moet verdedigen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als iemand me een boos berichtje stuurt dit te ervaren als een aanval op mij en en ik me daarom direct wil verdedigen.

Als ik een boos berichtje/antwoord krijg van iemand ga ik direct in de verdediging. Ik neem het persoonlijk en denk dat diegene ruzie met me wil maken in plaats van te zien dat de ander alleen maar boos of gefrustreerd is. Ik laat die emotie niet bij de ander maar voel de emotie alsof hij de mijne is. Dan word ik bang en weer het kleine meisje dat tussen de ruzie van haar ouders staat die dat patroon kopieert naar haar eigen systeem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een boos berichtje als een vorm van ruzie maken te zien in plaats van de boosheid als frustratie van de ander te zien en niet te kijken naar de achterliggende oorzaak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te willen zien/begrijpen waarom iemand een boos berichtje naar mij stuurt en de oorzaak te willen onderzoeken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te worden als mijn dochter zegt dat ik haar wakker heb gemaakt in plaats van te zien/begrijpen dat ze oververmoeid is geworden van een nacht waarin haar kinderen haar steeds hebben gewekt omdat ze zich niet lekker voelden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te worden van een boos smsje omdat ik geloof dat dit een aanval is op mij in plaats van te zien wat de reden hiervan is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het tekort aan slaap niet serieus te nemen van mijn dochter waarin ik denk dat ze een te groot probleem maakt van een tekort aan slaap.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geïrriteerd en boos te zijn dat er na het aanbellen niet direct werd opengedaan en ik het gevoel had als een klein kind te worden weggestuurd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben geïrriteerd en boos te zijn dat ik als moeder door mijn dochter word weggestuurd omdat ik in een rollenpatroon ben gevangen van een moeder/dochter relatie waarin ik me als moeder meer voel dan mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik als moeder superieur ben aan haar kinderen omdat ik denk meer te weten en meer ervaring heb dan mijn kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn dochter overdreven reageert omdat ze zegt niet genoeg geslapen te hebben en een middagdutje nodig heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ze zichzelf belangrijker vind dan ik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken/voelen dat ik niet belangrijk genoeg ben voor een ander en hierin te geloven dat ik mezelf niet belangrijk genoeg vind om er te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn aanwezigheid hier op aarde pas belangrijk genoeg is / zin heeft als anderen me hierin bevestigen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me door mijn denken, gevoelens en emoties te verwijderen van mezelf als leven hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf gevangen te zetten in mijn denken, gevoelens en emoties in plaats van hier te zijn als de adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben met een agressieve beweging mijn telefoon in mijn tas te hebben gegooid na het telefoongesprek met mijn dochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in mijn boosheid en irritatie agressieve bewegingen te maken omdat ik me niet geaccepteerd voel.

Als ik zie dat ik in de verdediging ga nadat ik een boze reactie heb gekregen van iemand dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat in de verdediging gaan een geestconstructie is van een gevoel van niet belangrijk genoeg zijn, niet geaccepteerd worden door anderen, niet meegeteld worden waarom ik hier mag zijn. Ik realiseer dat dit gedrag me herinnert aan mijn jeugd waar ik als kind bang was als mijn ouders ruzie hadden waarin ik me als niet zichtbaar, niet-aanwezig voelde. Ik stel mezelf ten doel de ander als mijzelf te zien en te onderzoeken en begrijpen waaruit deze reactie voortkomt.

Als ik zie dat ik agressieve bewegingen maak, gooi met de dingen waar ik mee bezig ben of hardhandig neerzet als reactie op boosheid / irritatie van anderen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat deze bewegingen een uiting zijn van onbegrip en onwetendheid met betrekking tot de situatie. Ik stel mezelf ten doel de voorwerpen die ik op dat moment in mijn handen heb te waarderen waarvoor ze bedoeld zijn.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s