dag 93 Schuldgevoel

guiltVandaag heb ik op mijn kleindochters gepast. De oudste was een beetje ziek dus bleef ze vandaag thuis. Toen ik binnenkwam vertelde ze me dat het aardappelmesje op de aanrecht lag zodat ik het niet hoefde te zoeken. Toen mijn dochter thuis kwam vertelde ze dat mijn kleindochter erop aan had gedrongen het aardappelmesje klaar te leggen voor mij. Ik herinnerde me dat maanden geleden ik een keer een beetje geklaagd en gemopperd had dat ik niets in hun huis kon vinden en me een ongeluk gezocht had naar een aardappelmesje om hun appeltjes te snijden. Ik voel me nu ontzettend schuldig dat dit zo’n indruk op haar heeft achtergelaten. Het liefst wil ik natuurlijk een stabiele factor zijn in hun omgeving maar dat was die dag dus niet gelukt. Het spookt de hele avond al door mijn hoofd dat ik me om zo’n onbenullig voorwerp zo heb laten gaan.

Als ik een emotie heb of als er een herinnering opkomt van een emotie die ik had in het bijzijn van mijn kleinkinderen voel ik me schuldig.

Ik voel me schuldig omdat er een herinnering is bij mijn kleindochter dat ik geëmotioneerd heb gereageerd, dus mezelf niet heb kunnen bedwingen in boosheid of irritatie in het bijzijn van mijn kleinkinderen omdat ik denk dat dit hen beschadigd, terwijl ik juist voor hun stabiel wil zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn kleindochter zich herinnert dat ik boos en geïrriteerd heb gereageerd toen ik maanden geleden een aardappelmesje niet kon vinden

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me nu schuldig te voelen om een emotie van maanden geleden omdat ik er nu aan herinnerd word door mijn kleindochter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me destijds ook schuldig heb gevonden omdat ik emotioneel reageerde om een mesje dat ik niet kon vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn kleindochter een aardappelmesje voor me heeft klaargelegd omdat ze zich herinnert dat ik een keer boos en geïrriteerd heb gereageerd toen ik dat mesje niet kon vinden in hun huis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me schuldig te voelen naar mijn kleinkinderen omdat me het niet altijd lukt om stabiel te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me schuldig te voelen dat ik een emotie van boosheid en irritatie heb gehad in het bijzijn van mijn kleindochters waarvan ik denk dat de oudste zich dat herinnert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de hele middag gedachten van schuld heb gehad hoe erg het is dat ik geëmotioneerd heb gereageerd op zoiets onbenulligs als een aardappelmesje.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me nu schuldig te voelen over de emotie van maanden geleden omdat mijn kleindochter me hieraan heeft herinnerd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben patronen van irritatie en boosheid te hebben gekopieerd van mijn ouders wanneer er iets niet te vinden was of kwijt en de daarbij behorende schuldgevoelens.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben door mijn schuldgevoelens niet aanwezig te zijn omdat ik steeds aan het incident dacht alsof ik dit zou kunnen veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verdrietig te zijn dat ik mijn kleindochters soms confronteer met mijn emoties en hen hiermee beschadig.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verslaafd te zijn aan schuldgevoelens zodat ik de energie in stand kan houden om vervolgens weer gevangen te zijn in een emotie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in mijn schuldgevoel mijn lichaam te belasten met de energie die wordt voortgebracht.

Als ik zie dat ik een schuldgevoel heb over dingen die hebben plaatsgevonden en waar niets meer aan te doen is zoals het krijgen van een emotionele uitbarsting dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik in een proces zit waarbij ik me vrij aan het maken ben van de lagen van de geest. Dus stel ik mijzelf ten doel het schuldgevoel nader te onderzoeken als het zich weer voordoet.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op dag 93 Schuldgevoel

  1. IngridS zegt:

    Herkenbaar Marja, de ervaring van schuldgevoel.
    Misschien heb je eea al geluisterd/gelezen: ik vind de interviews van de Atlanteans ondersteunend hierin (ook de eerste alleen al) om te begrijpen hoe het precies in elkaar steekt, naast en als bevestiging van de bevindingen in mezelf.
    https://eqafe.com/p/guilt-understanding-guilt-atlanteans-part-123.

    Earth Journey heeft ook een aantal blogs over schuld; ze geven beiden een net ander inzicht, althans voor mij.
    http://earthsjourneytolife.blogspot.com/search?q=guilt

  2. Ja Marja, dit zijn de dingen om aan te pakken. We kunnen niks laten lopen wat dat betreft. Het komt altijd weer terug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s