dag 86 Waarom schrijf ik niet dagelijks?

schrijvenDagelijks denk ik eraan een blog te schrijven, maar doe het toch niet. Als ik ’s avonds mijn dag overdenk is er meestal niet veel te vertellen is, niet belangrijk genoeg om over te schrijven, of niet belangrijk voor anderen om te lezen. Alleen als het incident of de reactie naar mijn idee belangrijk genoeg is om over te schrijven, is er geen weerstand. Ik dacht hier vandaag over na, of ik ook zo weinig zou schrijven als ik de blogs slechts voor mijzelf zou opschrijven, en het antwoord was dat ik dan waarschijnlijk meer zou schrijven, dan hoeft niemand hier een oordeel over te hebben. Ik ben dus bang dat het gene wat ik opschrijf niet goed genoeg is om te publiceren, dus doe ik liever niets. Dus is er angst dat mij blokkeert om te schrijven en dat is nu juist de reden dat ik zou moeten schrijven. Ik zie een angst hierin om afgekeurd te worden, niet goed genoeg, opnieuw, terug naar af. Alsof ik een onvoldoende zou halen, zoals ik op school vroeger mijn proefwerk over moest doen tot ik een voldoende haalde. Mijn vader kon vroeger ook ontzettend tekeer gaan als ik iets niet goed genoeg deed in zijn ogen, ik denk dat daar al een zaadje is geplant.
Er is nog iets dat ik heb bemerkt, soms gebeurt er iets op een dag en dan denk ik, ok, hierover kan ik straks wat opschrijven en een paar uur later ben ik gewoon het hele incident vergeten. Het lijkt erop dat mijn mind me saboteert en de herinnering maar diep wegstopt zodat ik er niets meer mee kan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken/geloven dat ik niet bijzonders heb om over te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken/geloven dat als ik niets bijzonders heb om te schrijven en ik dus maar beter niets kan schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken/geloven dat wat ik opschrijf in mijn blog interessant of goed genoeg moet zijn voor anderen die mijn blogs lezen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben, dat mij een keer gevraagd werd of ik wel support kreeg van de farm direct te denken dat mijn blogs en zelfvergevingen niet goed genoeg waren en dat het erop leek dat ik maar wat aan rotzooide.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken en te geloven dat ik met het schrijven van mijn blogs maar wat aan rotzooi.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat de kwaliteit van blogs goed moet zijn, of tenminste acceptabel voor anderen en waarin ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd naar goedkeuring te verlangen van anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als een ander zijn goedkeuring heeft gegeven aan mijn blogs dit belangrijker is dan gewoon door te gaan met het proces waaraan ik ben begonnen en al doende te leren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik pas tevreden en blij ben als mijn les is goedgekeurd en dat ik hieruit energie haal om weer verder te gaan, en zo weer in de polariteit kom van goed- en afkeuring.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te geloven dat ik mijn ervaringen van de dag kan toetsen aan mijn mind terwijl dit een onbetrouwbare bron is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn dagelijkse reacties in de mind als onbelangrijk te interpreteren en deze te bestempelen als niet relevant terwijl ik weet dat ik hiermee moet beginnen om tot de diepere regionen te komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik me schaam dat ik zulk belangrijk gereedschap in handen heb om mezelf als een en gelijk te kunnen realiseren en dit niet dagelijks gebruik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn als ik mijn blogs publiceer dat ze door iemand afgekeurd worden en dat ik aan de andere kant als tegenpool blij ben als ik van iemand respons krijg op mijn blogs.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben jaloers te zijn op andere bloggers die makkelijker/mooier schrijven en die veel aandacht krijgen van anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn ik mijn eigenwaarde bepaal door mijn blogs met die van anderen te vergelijken die in een andere fase van het proces zitten en een andere programmering.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben al mijn hele leven te hebben gebouwd aan een geloofssysteem over mijzelf waarin ik mijn eigenwaarde heb bepaald door te denken wat anderen van mij vinden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te geloven/denken dat ik mijn hele leven onzekerheid heb opgebouwd omdat in mijn herinnering mijn vader ontzettend tegen mij tekeer ging als ik als kind iets fout deed in zijn ogen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de herinnering aan mijn schooltijd die in mij opgeslagen is als het halen van onvoldoendes te projecteren op het schrijven van blogs nu.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben steeds in mijn leven te zoeken naar goedkeuring van anderen om mij zelf goedkeuring te geven om hier te zijn als menselijk wezen.

Als ik gelegenheid heb om te schrijven en dat is bijna dagelijks en ik bemerk een weerstand of een onzekerheid dan stop ik en adem en begin gewoon met schrijven, want ik realiseer me dat het schrijven het proces is dat ik wil bewandelen om te realiseren dat wat ik in werkelijkheid ben.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op dag 86 Waarom schrijf ik niet dagelijks?

  1. IngridS zegt:

    “…soms gebeurt er iets op een dag en dan denk ik, ok, hierover kan ik straks wat opschrijven en een paar uur later ben ik gewoon het hele incident vergeten. Het lijkt erop dat mijn mind me saboteert en de herinnering maar diep wegstopt zodat ik er niets meer mee kan.”

    Ja! Herkenbaar. Met een aantekening in het moment, lukt het meestal wel op een later tijdstip.
    Bernard zei eens over blog schrijven, het belangrijkste is dat jij zelf het leuk vindt. En die gebruik ik nu steeds als maatstaf om iets wel of niet te plaatsen, of ik er zelf tevreden over ben. En kan ik ook beslissen om een blog als concept te laten staan, maar dan heb ik het wel uitgeschreven.

    Dank je voor het delen.

    • marjajourney zegt:

      Ingrid dank je voor je reactie. Wat een handige suggestie is dit, zou er nooit opgekomen zijn om de blog als concept te laten staan. Zoals ik nu bezig ben voelt het als een moeten plaatsen, dat voor weerstand kan zorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s