dag 85 Opluchting

reliefVanochtend kreeg ik een telefoontje met de uitspraak van het hoger beroep tegen de beslissing van bezoekrecht van de vader van mijn kleindochters. Dit is vernietigd en reden tot blijdschap dat mijn dochter de zaak heeft gewonnen. Toen ik het nieuws hoorde voelde ik een enorme opluchting en reageerde door in huilen uit te barsten. De gedachte die bij me opkwam was dat dit een ontlading was van alle spanning die ik heb vastgehouden in de afgelopen periode van twee jaar waarbij er steeds een zwaar gevoel op me rustte omdat ik een grote angst voelde dat er toch een mogelijkheid zou kunnen bestaan dat de kinderen naar hun vader zouden moeten. Iedere keer als ik berichten las van kindermishandeling van welke aard ook scrolde ik gauw verder omdat deze berichten me in verbinding brachten met mijn angst.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben opluchting te voelen nadat ik hoorde dat mijn dochter het hoger beroep in de rechtszaak heeft gewonnen, waarbij de vader geen bezoekrecht heeft gekregen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in huilen te zijn uitgebarsten nadat ik hoorde dat mijn dochter het hoger beroep in de rechtszaak heeft gewonnen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de huilbui die ik kreeg na het telefoongesprek te zien als een ontlading van alle stress en angst van de laatste twee jaar.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te geloven dat de huilbui die ik kreeg na het telefoongesprek een ontlading is van alle stress en angst van de laatste twee jaar.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben opluchting als iets goeds of positief te beschouwen terwijl ik verkeer in een polariteit van stress/angst en opluchting.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik opluchting voel na een periode van stress en angst niet in te zien/ te realiseren dat dit een energiereactie  is en de opluchting als iets goeds te beschouwen in plaats van stabiel te blijven in iedere situatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te realiseren bijna twee jaar in stress en angst te hebben geleefd dat de rechter een uitspraak zou doen in het voordeel van de vader van mijn kleindochters en waarin ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd mijn lichaam hiermee te schaden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat mijn zelf vergevingen mbt tot mijn angst over de rechtszaak voldoende waren om de angst te laten verdwijnen en niet te zien dat deze nog steeds in mij bestonden tot de opluchting kwam.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn aandacht niet te geven aan allerlei gevallen van kindermishandeling die ik zag op facebook omdat dit me in verbinding bracht met mijn eigen angst voor mijn kleinkinderen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst en verdriet te voelen als ik zie dat kinderen mishandeld worden in deze wereld en te denken dat ik de angst en verdriet van andere kinderen dan de mijne er niet bij kan hebben omdat het allemaal teveel is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben andere kinderen op deze wereld die worden mishandeld als minder belangrijk te zien dan mijn kleinkinderen terwijl alle kinderen op deze wereld ook mijn kinderen zijn.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik me gedraag zoals vele mensen op deze aarde door te denken dat opluchting positief is en angst negatief en daardoor denk ik dat opluchting goed is en angst slecht is.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ik geen verantwoordelijkheid neem voor de honger die kinderen hebben en de mishandeling die kinderen in deze wereld ondergaan en waarin ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd niet als een en gelijk met anderen op deze wereld te zijn .

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te kijken / mijn hoofd af te wenden van berichten over mishandelde kinderen of misdadigers die vrijuit kunnen gaan, omdat dit te dicht bij komt, bij mijn pijn, angst en verdriet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet naar mijn pijn, angst en verdriet te kunnen kijken waarin ik bezeten ben door mijn mind en vergeet mij gewaar te zijn van mijn lichaam en adem.

Ik stel mezelf ten doel dit onderwerp van kindermishandeling te onderzoeken en zelfvergevingen / zelfcorrectie / zelfeerlijkheid toe te passen tot ik stabiel genoeg ben om alle vormen van kindermishandeling te kunnen zien in stabiliteit en hierin van meer nut kan zijn in de wereld.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik angst, verdriet, boosheid voel bij het lezen/zien van kindermishandeling te stoppen en te ademen en waar nodig zelfvergeving toe te passen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op dag 85 Opluchting

  1. Hartstikke fijn! Huil het maar even uit hoor, als het maar geen pity party wordt. Kunnen jullie weer beter ademen nu die angst niet meer drukt. Enjoy

  2. Oefff, ja kan ik me voorstellen dat je opgelucht bent, gefeliciteerd! En gelukkig hoeven de kinderen zoiets niet meer mee te maken. 🙂

  3. een veertiger zegt:

    Gefeliciteerd met een frisse nieuwe kans om van het leven te genieten!

  4. marjo zegt:

    Dank jullie voor reacties!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s