dag 77 (On)tevreden over mijzelf

stofzIn blog 74 beschreef ik dat ik soms bang ben teveel te doen. Vanavond bedacht ik me dat als ik niet een heel lijstje van werkzaamheden heb afgestreept ik ontevreden ben over mezelf. Als ik huishoudelijk werk heb gedaan, dat fysiek zichtbaar is ben ik ’s avonds tevreden over mezelf, maar zoals vandaag ben ik heen en weer geweest naar de stad, heb bijna 2 uur in de bus gezeten, een paar uurtjes opgepast en water gegeven aan de planten in de tuin dan is dat voor mijn gevoel niet voldoende en ben ik dus ontevreden. Er zijn dagen dat ik uren blogs op facebook ben aan het lezen en daar voel ik me dan schuldig over omdat dit geen fysiek resultaat achterlaat. Het is dan alsof ik niet nuttig ben geweest, niet van nut voor de familie, of voor de maatschappij. Ik denk dat dit patroon er ingepompt is, zo van je moet je nuttig maken anders tel je niet mee. Het is denk ik ook iets Nederlands, want hier in Kroatie kunnen mensen dagelijks uren met een kopje koffie zitten kletsen op een terrasje zonder zich daar verder schuldig over te voelen. Er zijn dagen dat ik veel doe, en dagen dat ik weinig (fysiek) doe en dan vind ik mezelf lui en dat vind ik geen leuke eigenschap. Waarom mag ik van mezelf niet lui zijn?

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben ontevreden te zijn  over mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben ontevreden te zijn over mezelf als ik een dag niet genoeg heb gepresteerd in de zin van fysiek werk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben ontevreden over mezelf te zijn als ik genoeg fysieke arbeid heb verricht en als de resultaten niet gemeten kunnen worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te geloven dat als ik maar genoeg fysieke arbeid heb verricht ik pas tevreden met mezelf kan zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben fysiek werk te interpreteren als werk waar je tevreden over kan zijn zonder te zien dat andere werkzaamheden zoals het lezen van blogs of andere interessante dingen bezigheden zijn die even belangrijk zijn zo niet nog belangrijker.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te geloven dat als ik maar genoeg fysieke arbeid heb verricht ik pas tevreden met mezelf kan zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te geloven dat als ik maar genoeg fysieke arbeid heb verricht ik pas tevreden met mezelf kan zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de gedachte te participeren tevreden met mezelf te zijn als ik aan de buitenwereld kan laten zien wat ik die dag allemaal gepresteerd heb omdat dit in een fysieke vorm zichtbaar is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de gedachte te participeren dat achter de laptop zitten lui is en fysiek werk goed is om daar een oordeel aan te verbinden van het een is slecht en het ander is goed en zodoende mijn geest weer in de polariteit belandt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een schoon huis, goed onderhouden tuin, gevulde koelkast te zien als taken die mij een tevreden goed gevoel geven omdat er herinneringen zijn uit mijn jeugd waarbij mijn vader mijn moeder in mijn bijzijn vernedert en uitscheldt omdat hij vindt dat het huis niet schoon genoeg is en ik daarom deze scheldkanonnades wil voorkomen in mijn eigen leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien, geloven en te denken dat het oppassen op mijn kleinkinderen wel een belangrijke taak is maar dat ik het mis hier geen resultaat aan vast te kunnen knopen dat direct zichtbaar is, omdat ik na afloop alleen maar een grote rommel zie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben tevreden over mezelf te zijn als ik denk dat anderen ook tevreden over me zullen zijn omdat er een zichtbaar resultaat waarneembaar is en dat ik me zo van andermans meningen afhankelijk maak om tevreden met mijzelf te zijn.

Ik stel mezelf ten doel gewoon te doen wat nodig is hier in het moment en als ik zie dat ik na mijn werkzaamheden een waardering geef van nuttig / niet nuttig of enige andere kwalificatie, te stoppen en te ademen en me te realiseren dat het enige dat van nut is, is hier in het fysieke, in de adem.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s