dag 76 Paranoia om mijn portemonnee

firuleGistermiddag ging ik met mijn kleindochters naar het strand en pakte de nodige dingen in. Ik besloot wat geld uit mijn portemonnee te halen omdat ik geen geld hoefde uit te geven maar wilde wel wat op zak hebben. Bij het strand aangekomen installeerden wij ons op een bankje dat zich langs de hele baai bevindt en haalde ik de spulletjes die we nodig hadden tevoorschijn. Een wat oudere, enigszins armoedig uitziende vrouw kwam dicht naast ons zitten en ik zag dat een andere vrouw, waarschijnlijk haar dochter twee meter verderop zat. Ik was direct alert op mijn tas met mijn portemonnee erin en legde er een handdoek overeen. Later speelde ik wat met mijn kleindochters bij een klimrek en lette niet op mijn tas. Toen ik terugkwam keek ik in mijn tas en mistte mijn portemonnee. Al mijn pasjes, uit Nederland, identiteitsbewijs, rijbewijs zaten erin.  Ik was helemaal in paniek maar wilde het niet aan de kinderen laten merken. Ik keek naar de vrouw en zag dat ze ook aan het overleggen was met de andere vrouw om weg te gaan. De een wilde nog blijven en de andere wilde weg. Ik wist niet wat te doen, probeerde in haar tas te kijken, bedacht me om haar te vragen haar tas leeg te halen, maar dat idee leek absurd. Ook bedacht ik me dat ik zou zeggen, je mag mijn geld wel hebben maar ik wil graag mijn pasjes terug. Ik nam ze nauwlettend waar, zodat ik ze later kon herkennen, maar begon ook te twijfelen of ik de portemonnee wel in mijn tas had gestopt. Met kloppend hart en een gejaagd gevoel in mijn borst ben ik naar huis gelopen. Thuis aangekomen lag daar mijn portemonnee.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zonder enig gewaar zijn, maar slechts vol met gedachten mijn tas te hebben ingepakt om naar het strand te gaan, waarbij ik bang was iets belangrijks te vergeten zoals zwembandjes, eten of drinken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zo door mijn gedachten in beslag te zijn genomen dat ik niet in de gaten had wat ik precies in mijn tas had gestopt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nerveus te zijn bij het voorbereiden van het strand, omdat ik mijn aandacht moest verdelen aan het inpakken van de tas en het opletten wat de kinderen deden, waarbij ik bang was iets belangrijks te vergeten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben iedere keer dat ik met de kinderen ergens naar wil gaan een opgejaagde, nerveuze energie te genereren omdat ik bang ben iets belangrijks te vergeten wat ik nodig kan hebben.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben iedere keer als ik in het huis van mijn dochter ben met de kinderen irritaties te hebben omdat de dingen die ik nodig heb niet op de juiste plaats liggen, het huisje ontzettend vol is en er overal spullen slingeren wat me een verward gevoel in mijn hoofd geeft en ik als een kip zonder kop door het huis loop om alles te verzamelen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik het huishouden van mijn dochter op dezelfde manier wil ervaren als mijn eigen huis, waarbij ik weet waar de spullen die ik nodig heb liggen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik in mijn eigen huis ook vaak genoeg spullen kwijt ben omdat ik ze ergens heb laten slingeren en ik als de kinderen bij mij logeren continu alles achter hun aan ben aan het opruimen en controleren om zodoende het overzicht te houden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben orde in huis te interpreteren als orde in mijn hoofd, terwijl orde in mijn hoofd, zonder gedachten en gevoelens is en orde in huis zoals ik het beleef een hoofd vol gedachten en gevoelens is met controles.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te anticiperen in de gedachte alles onder controle te moeten hebben zoals alles in te pakken voor het strand, dat dit betekent dat het in orde is voor mij en ik mij voortdurend laat leiden door mijn geest in de vorm van gedachten, gevoelens en emoties in plaats dat ik hier ben, in de adem.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te geloven dat als het huishouden / tas in pakken in orde en naar wens is gelopen ik mijn werk goed gedaan heb, terwijl ik slechts in mijn geest aan het ronddolen ben geweest.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat een vrouw die er wat armoedig uitziet uit zal zijn op mijn geld.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een vooroordeel te hebben bij het zien van uiterlijk van mensen, degene die arm gekleed zijn niet te vertrouwen en diegenen die rijker lijken te zijn wel te vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat de vrouw die wat dicht op me ging zitten iets van me wil, waarbij direct de gedacht opkwam dat ze mijn geld kon stelen en ik daarop mijn tas met een handdoek bedekte.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een vrouw die er wat armoedig uit ziet en dicht bij me komt zitten te interpreteren als een dief omdat ik me dit in het verleden door andere mensen en media heb laten wijs maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben door te denken dat mijn portemonnee gestolen is een energie te genereren die mijn hart doet kloppen, mij een opgejaagd gevoel geeft en zo mijn lichaam schade berokkent.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te schamen iemand te betichten van diefstal alleen maar om dat diegene wat dichter bij me ging zitten en er wat armer uitziet.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in een negatieve energie van angst, onzekerheid, hoop naar huis te zijn gelopen terwijl ik op dat moment niets aan de zaak kon veranderen en de hele tijd hartkloppingen en druk op de borst heb gevoeld.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben door steeds in mijn gedachten te vertoeven hierdoor mijn lichaam te veronachtzamen.

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik het gevoel heb te verkeren in wanorde en chaos, te stoppen en te ademen, en te realiseren dat wanorde en chaos slechts in de geest bestaat.

Ik stel mezelf ten doel bij het zien van vooroordelen bij mensen te stoppen en te ademen en me te realiseren dat het slechts de geest is die vooroordelen heeft.

Ik stel mezelf ten doel geen waardevolle spullen onbeheerd te laten liggen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op dag 76 Paranoia om mijn portemonnee

  1. Haha betrapt, je was zelf de dief 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s