dag 75 Vinkjes

češljugar-grdelinVandaag liep ik door de tuin naar het appartementje van mijn dochter en passeerde de huiseigenaar die er een hobby op nahoudt: vinkjes. Hij heeft er een stuk of 10 en ze hebben allemaal een eigen kooitje, of liever gezegd een gevangenisje. Soms hangt hij de kooitjes op in de tuin en kijkt vol trots naar zijn vogeltjes. Hij heeft ze ooit zelf gevangen genomen en nu zitten ze in een kooitje en vliegen gefrustreerd van het ene stokje naar het andere. Het zijn hele kleine kooitjes, ze zijn iets van 20 x 20 cm. De eerste keer dat ik het zag begon ik een gesprek met hem en zei dat ik het zielig vond dat ze in zo’n klein kooitje zaten en hij antwoordde dat hij binnenkort een grote kooi ging aanschaffen, dat is zo’n half jaar geleden. Ik zie dat die man totaal geen moeite heeft om naar die arme beestjes te kijken en ook helemaal niet snapt dat dit mishandeling is. Er werd mij verteld dat ze vroeger hun oogjes uitstaken zodat ze mooier gingen zingen. Ik durfde er verder niet op in te gaan omdat mijn dochter daar een huis huurt en ik geen moeilijkheden wil zoeken met deze man, maar onderhand ben ik ontzettend boos dat dit gebeurt. Ik zou het liefst de vogeltjes bevrijden maar kan geen confrontaties aangaan met deze man omdat er een ander belang speelt: het appartement. Ik vraag me ook af of je mensen die zo onwetend zijn kan laten zien dat dit niet kan en ze wijs kan maken dat die vogeltjes ontzettend lijden. De laatste tijd ben ik bezig om zelf vergeving uit te spreken bij het zien van dierenleed, maar hierbij zie ik de noodzaak om het uit te schrijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben toen ik vanmorgen de vinkjes in hun kleine kooitjes zag hangen ik weer boos werd op de eigenaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn op de man omdat ik zie dat hij niet onder ogen wil zien dat deze vogeltjes moeten lijden en hij alleen maar trots is omdat hij ze gevangen heeft genomen en dit als een hobby ziet.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben boos te zijn om mezelf omdat ik zelf vaak mijn hoofd wil afwenden voor al het dierenleed waar ik bijna dagelijks mee wordt geconfronteerd omdat het de makkelijkste weg is om maar net te doen alsof het niet bestaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verdriet te voelen toen ik de vinkjes in hun kleine kooitjes heen en weer zag wippen van het ene stokje naar het andere en dat dit me een gevoel van machteloosheid geeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben medelijden te voelen met de vogeltjes toen ik naar ze keek en waarbij ik zag dat ze zich ongelukkig voelden in hun gevangenis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben zelfmedelijden te hebben omdat ik getuige ben van deze vogeltjes in hun kooitjes en ik dit niet kan aanzien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben na het zien van de vogeltjes in hun kooitjes in de gedachte van boosheid, verdriet en machteloosheid te blijven hangen waarin ik een energetische ervaring heb en me afgescheiden heb van mezelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn om de confrontatie met deze man aan te gaan omdat ik dat al een keer geprobeerd heb en het leek dat hij me niet hoorde of begreep.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn de confrontatie met deze man aan te gaan omdat mijn dochter een appartement van hem huurt en ik me niet kan permitteren dat hierdoor moeilijkheden ontstaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn om opnieuw een reactie op de handelswijze van de man te geven, omdat ik dan misschien emotioneel reageer en dat dit zou kunnen leiden tot een confrontatie/ruzie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een gevoel van walging te hebben in de wetenschap dat men vroeger de oogjes van deze vogeltjes uitstak om ze beter te laten zingen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben gedachten te hebben naar deze man om hem zelf in een kooi op te sluiten en hem te laten voelen hoe het is om zo’n leven als zijn vogeltjes te hebben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik kwaad met kwaad kan vergelden om zo eenheid en gelijkheid te creëren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben moedeloosheid te ervaren omdat ik anderen niet kan overtuigen dat dieren gelijk zijn aan ons en ook gevoelens hebben.

Ik stel mezelf ten doel iedere keer dat ik dierenleed zie en een reactie bij mezelf bemerk te stoppen en te ademen en hiermee net zo lang door te gaan tot ik neutraal hier naar kan kijken zonder emoties en gevoelens en zo kan meewerken aan een wereld waar mensen en dieren kunnen leven als een en gelijk.

Ik stel mezelf ten doel bij het zien van dierenleed mij hiervan niet af te wenden maar steeds weer door middel van zelf vergeving, zelf verbetering, zelf eerlijkheid en hier te zijn door middel van de adem mijn weg te vervolgen.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op dag 75 Vinkjes

  1. Ja die onderdrukte woede die gezien wil worden om bevrijd te kunnen worden. Ik zou in plaats van het woord ‘neutraal’ het woord ‘stabiel’ of ‘helder’ gebruiken. ‘Neutraal’ is van bewustzijn als één van de drie mindlagen ‘positief’, ‘neutraal’ en ‘negatief’. Bedankt voor het delen.

    • marjajourney zegt:

      Dank je Sylvie, grappig, toen ik het verzonden had kwam het in me op dat stabiel een beter woord was geweest! Ja ik zit nog vol met woorden van “bewustzijn”! Ik heb ooit sanskriet woorden geleerd en ze blijven in mijn hoofd rondspoken.

  2. IngridS zegt:

    Bedankt voor het delen Marja. Het ‘dierenleed’ is voor mij zeker nog een punt waarin ik moeite heb om gelijk te gaan staan in mezelf; het doet zo’n zeer! In kleine dingen zie ik dit ‘zeer’ onder ogen in mezelf; zie ik hoe ik zelf niet gelijk sta aan dieren/leven door afwezigheid in de geest (zoals beschreven in het blog ‘Roosje is dood’). Er zijn vele gradaties in de ongelijke benadering, maar het principe is gelijk; als we afwezig zijn in de geest zijn we niet aanwezig in het fysiek, en dus niet werkelijk zorgzaam in ieder moment. Ik heb een antwoord geschreven in het Engels een tijdje terug over hoe eerst de mens uit de ‘overlevingsmodus’ dient te stappen voordat we werkelijk voor dier en natuur (en elkaar) zullen gaan zorgen. Dit ondersteunt mij om me steeds te realiseren en te zien wat er werkelijk moet gebeuren in de wereld en hierin stabiel te zijn/worden. Ik plaats het hier misschien is het voor jou ook ondersteunend:

    We as the human race have made the earth unlivible through creating and allowing an unequal distribution of resources from the earth, for human, animals and plants, by implementing and allowing an unequal moneysystem to decide who we are and how we live. This has brought us into a stage of survival-mode, where existing within this survivaL-mode, self-interest takes over and in the end we always choose for self in and as self-interest, at the cost of animals and nature. So first we need to correct the inequality in and as this money system to stop this ‘survival-mode’ in human beings, which starts with giving each human being the equal right to have the basic needs as food, house, education and healthcare. Once we as human have established this Human Right as basic needs for a decent life equally, we will be able to start Really caring for each other and within this for animals and nature. It is more than sad that we as the human race have let it come this far in and as existence, and it is more than sad that animals and nature have become the dupe of our human behaviour, but if we really want to make a change, we have to face reality and approach this reality in common sense

  3. marjajourney zegt:

    Dank je Ingrid, zeker ondersteunend, alleen deze man verdient hier geen geld aan, hij heeft het geld niet nodig om te overleven, maar doet het voor zijn plezier! Ja we hebben nog een weg te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s