dag 74 Bang dat ik teveel doe

kokenZondags worden mijn kleindochters altijd opgehaald door mijn dochter en vriend en vaak blijven ze dan lunchen. De lunch bestaat uit een warme maaltijd en meestal doe ik daar op zaterdag boodschappen voor. Gisteren had ik hier geen tijd voor omdat ik mijn zoon naar het vliegveld 150 km verderop bracht. Ik bedacht me om het vandaag makkelijk te maken en haalde wat snijbiet uit de tuin, had nog wat zelf geoogste aardappelen en een eitje. Ze had me inmiddels laten weten dat ze niet perse hoefde te eten met ons en ik had de maaltijd klaar staan voor de kinderen en onszelf. Toen ze kwamen vroeg mijn man direct of ze ook wilde mee-eten en vroeg of ze ook zin had om gebakken aubergine (uit de tuin). Zelf was hij niet van plan om dit klaar te maken. Het idee rees dat ik het al druk genoeg had gehad met mijn kleindochters en eigenlijk geen zin had om een uitgebreide maaltijd voor 6 personen te maken. Uiteindelijk aten we met zijn allen (zonder aubergines).

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben vandaag geen zin te hebben om voor 6 mensen te koken omdat ik vond dat ik in de ochtend al genoeg gedaan had.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat het onzin is om voor mijn dochter en vriend ook te moeten koken terwijl ze al een vrije ochtend en avond hadden gehad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een gevoel van irritatie toe te laten omdat ik vind genoeg te doen voor iedereen en dat koken voor ons allemaal teveel gevraagd is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het eten geïrriteerd te hebben klaargemaakt omdat ik vond dat het niet nodig is om iedere zondag voor mijn dochter en vriend te koken waarin ik me irriteer dat mijn man en haar vriend achterover leunen en wachten tot het eten klaar is en mijn dochter zich dan bezig houdt met de kinderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te ergeren aan mijn eigen ergernis over het koken van eten, waarin ik mezelf een aanstelster vind, terwijl het helemaal geen moeite is om voor een paar mensen meer te koken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf te ontdekken dat ik heel vaak in de gedachte participeer van ik moet het altijd alleen doen en anderen doen niks en het komt altijd allemaal op mij neer, terwijl ik al zo veel doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat ik teveel doe omdat ik me op dat moment met anderen vergelijk en wanneer ik zie dat zij zitten te niksen, ik het gevoel krijg dat alles op mij neerkomt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf een karakter te hebben ontwikkeld dat bang / boos is dat ze enige is die werkt tegenover anderen in de omgeving die niet werken.

Waarom ben ik bang / boos dat ik de enige ben die werkt? Omdat ik het gevoel heb dan een huissloof en assepoester te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang en boos te zijn als ik druk bezig ben met iets en anderen doen niets op dat moment, waarbij tegenover staat als anderen werken en zelf doe ik niets dat ik me schuldig voel.

Tijdens het klaarmaken van de maaltijd zag ik ook dat ik me schaam tegenover mijn dochter’s vriend dat ik te voorschijn kom met een eenvoudige maaltijd dat misschien niet aan zijn verwachtingen zal voldoen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik als er bezoek is een uitgebreide maaltijd moet presenteren om goed voor de dag te komen.

Waarom wil ik goed voor de dag komen met een maaltijd? Omdat dit mijn ego streelt en ik graag complimentjes ontvang.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben steeds in mijn geest bezig te zijn met irritaties en verwachtingen over de maaltijd in plaats van me te vestigen op mijn adem en mijn aandacht te geven aan de fysieke handelingen die het koken met zich meebrengen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in plaats van fysiek bezig te zijn en me gewaar te zijn van mijn adem, tijdens het maken van een maaltijd die dient om het lichaam te onderhouden, mijn lichaam schade toe te brengen door met een emotie van irritatie bezig te zijn.

Ik stel mezelf ten doel bij het zien van irritaties / angsten bij mijn werkzaamheden, zoals het bereiden van een maaltijd te stoppen en te ademen en me te realiseren dat een eenvoudige maaltijd waarbij de ingrediënten vaak nog uit eigen tuin komen met aandacht zonder tussenkomst van de geest het beste smaakt.

Ik stel mezelf ten doel wanneer de gedachte opkomt van ik moet het allemaal alleen doen te stoppen en te ademen en me te realiseren dat ik kan doen wat mogelijk is, zonder het toelaten van de spanning / energieën in de geest en mijzelf richting gevend op een manier die het beste is voor het leven van iedereen/al het leven.

Ik stel mezelf ten doel dit onderwerp nog verder te onderzoeken en zelfvergeving toe te passen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op dag 74 Bang dat ik teveel doe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s