dag 73 Bezoek aan het ziekenhuis

kofferEnige tijd geleden kregen mijn man en zijn broer een verzoek om bloed te geven voor een onderzoek naar erfelijkheid van psychische aandoeningen in verband met een stoornis van zijn nichtje. Ze besloten daar beiden aan mee te doen. Ik kreeg het idee contact te zoeken met de betreffende psychiater om mijn ervaringen te delen over mijn man en te proberen hem daarna uit te laten nodigen door deze dokter. Vandaag had ik een afspraak met de psychiater en mijn zoon ging met mij mee om te ondersteunen met de taal. Toen we aangekomen waren in het gebouw waar zij dienst had vroeg ik aan een van de verpleegkundigen waar zij zich bevond en werd op een arrogante, onvriendelijke manier te woord gestaan door haar. Eerst begreep ze mij niet omdat ik een letter van haar naam verkeerd had verstaan en toen wees ze me de weg. De manier waarop dit gebeurde is mij bekend, omdat bij alle overheidsinstellingen klanten /patiënten op dezelfde arrogante, onvriendelijke, kleinerende manier worden benaderd en de meeste mensen die met hen te doen hebben gedragen zich onderdanig en naar mijn gevoel ontzettend vleierig. Ik kreeg hierbij een nerveuze, betrapte reactie met een zwaar, drukkend gevoel op de borst en probeerde hierdoor heen te ademen, wat uiteindelijk wel lukte. Het gesprek met de dokter verliep verder plezierig, ik voelde me begrepen en de volgende stap is hem zover te krijgen een bezoek aan haar te brengen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben voordat ik de verpleegkundige de weg had gevraagd al een gevoel van onbehagen te hebben gecreëerd omdat ik reeds vele ervaringen heb gehad met het stellen van vragen aan overheidspersoneel waarbij ik stuitte op onwelwillendheid, machtsmisbruik, onvriendelijkheid en arrogantie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben tijdens het vragen naar de weg aan de verpleegkundige en ik de naam van de betreffende dokter verkeerd spelde een betrapt gevoel te krijgen, me onzeker voelde over mijn taalgebruik, en de verpleegkundige bekritiseerde om haar onaangename gedrag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me opgelaten te voelen met een drukkend gevoel op mijn borst, in een emotie van angst en onzekerheid te zijn nadat me de weg werd gewezen in het ziekenhuis.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat ikzelf arrogantie, onvriendelijkheid en onzekerheid projecteerde op de verpleegkundige omdat ik met een vooringenomen gevoel de weg aan haar vroeg en al vele malen de ervaring had gehad met andere overheidsmedewerkers hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat arrogantie, onvriendelijkheid en machtsmisbruik onder dezelfde emotie vallen als angst en onzekerheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij voorbaat mensen die hier in een ziekenhuis of bij de overheid werken te veroordelen tot machtsmisbruikers, onvriendelijk en arrogant terwijl ikzelf degene ben die deze emotie/gedachte projecteer in de vorm van angst en onzekerheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf een vooroordeel te hebben gecreëerd naar personeel die bij de overheid werken en in ziekenhuizen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst en onzekerheid te voelen omdat ik me niet begrepen voel en hierin mijzelf afscheid van mijn medemens en op die manier een afscheiding creëer van het leven zelf en daardoor mijn lichaam ernstig tekort doe.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben van tevoren zo bezig in gedachten te zijn met het komende gesprek met de dokter dat ik niet hier aanwezig was op het moment dat ik aan de verpleegkundige de weg vroeg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben de ontmoeting met de dokter die ik gepland had als belangrijkste taak te zien en over het hoofd te zien dat ontmoetingen met andere mensen even belangrijk zijn en ook om een alertheid vragen in plaats van te zien als bijzaak en niet belangrijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bij mezelf een denigrerende houding ten opzichte van ondersteunend personeel te ontdekken die ik heb opgebouwd toen ik zelf werkte als ondersteunend personeel in een ziekenhuis als secretaresse en waarin ik mezelf vergeef te hebben toegestaan en geaccepteerd mezelf als onbelangrijke schakel te zien.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de gedachte te participeren dat in het ziekenhuis de dokter belangrijk is en al het andere personeel maar bijzaak en dus ook maar hun plaats moeten weten.

 

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben al het personeel in het ziekenhuis als een en gelijk te zien.

Ik stel mezelf ten doel als ik denk dat een persoon mij arrogant, onvriendelijk of denigrerend behandelt te stoppen en te ademen nog eens naar mijn eigen gedrag te kijken.

Ik stel mijzelf ten doel mensen in al hun hoedanigheid en professie te zien als een en gelijk.

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s