dag 72 Kinderen en problemen zelfvergevingen

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik een goede moeder en oma wil zijn en dat ik dit al nastreef zolang ik kinderen en kleinkinderen heb, maar tijdens dit streven gebruik maak van mijn ego en daardoor steeds in een polariteit van goed en kwaad terechtkom zonder werkelijk iets aan mijn functioneren te kunnen verbeteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me schuldig te voelen omdat ik een goede moeder/oma wil zijn steeds weer in een gevoel van schuld en goeddoen terecht kom omdat ik zolang als ik leef niet in mijn gewaar zijn verkeer en hier in de adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik zie dat mijn kinderen / kleinkinderen ongelukkig zijn / verdrietig / bedenkelijk kijken ik me schuldig voel omdat ik me verantwoordelijk voel voor hun leven omdat ik ze heb grootgebracht en ik het als mijn taak zag dat ze opgroeiden tot gelukkige, stabiele, sterke mensen en niet de problemen zouden ondervinden in het leven die ik zelf ondervind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik zie dat mijn kinderen ongelukkig / verdrietig / teleurgesteld zijn in de gedachte te participeren dat ik dan hun problemen moet oplossen want ik denk dat het uiteindelijk mijn schuld is dat ze in die staat verkeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben als ik zie dat mijn kinderen problemen ergens mee hebben te denken dat ik ze moet helpen met het oplossen hiervan omdat ik op die manier wil goedmaken omdat ik het belangrijkste in hun leven heb overgeslagen en dat is ze te leren leven als een en gelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken de problemen van mijn kinderen te moeten oplossen omdat dit in mij bestaat als systeem, zoals ik dat geërfd heb van mijn ouders, grootouders en generaties daarvoor.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me verantwoordelijk te blijven voelen voor mijn kinderen terwijl ze al lang volwassen zijn omdat ik bang ben dat het helemaal misloopt met ze en ik dat nu zou kunnen voorkomen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik weet dat ik meer afstand moet nemen maar dat ik dit besluit neem met mijn denken, waarin ik niet echt afstand neem, slechts fysiek en mijn mind toch laat doorgaan met denken of alles wel goed gaat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik in onwetendheid twee kinderen op deze wereld heb gezet, een wereld waarin het met de dag steeds moeilijker wordt om te overleven, angst te voelen dat ze het niet zullen redden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst te voelen dat mijn kleinkinderen die alleen met hun moeder leven niet genoeg basisgereedschap hebben om in dit land, in deze wereld te kunnen overleven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn om te zien dat mijn kinderen lijden in een maatschappij die hard achteruit holt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf in een polariteit van “het gaat goed of verkeerd met ze” te zetten om zo mijn geest voeding / energie te geven

Ik realiseer me dat dit eindeloos door kan gaan en dat dit alleen kan stoppen door hier te zijn in de adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken hen bij te kunnen staan door middel van de geest /ideeën / gevoelens / emoties.

Ik realiseer me dat ik alleen van nut kan zijn door hier aanwezig te zijn in het fysieke door middel van de adem, waarin ik met volle aandacht kan luisteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik door mijn angst / verdriet / teleurstelling die ik voel over mijn kinderen /kleinkinderen mijn lichaam schade toebreng.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn dat ik met mijn gedachten, gevoelens en emoties projecties doorgeef aan mijn kinderen en kleinkinderen en dat zij dit zullen kopiëren zodat de cyclus blijft voortbestaan.

Ik stel mezelf ten doel als ik enige reactie van mij naar mijn kinderen bemerk van angst, verdriet, boosheid, teleurstelling te stoppen en te ademen en me niet steeds te identificeren met hun problemen maar te luisteren en slechts te antwoorden wanneer dit nodig is.

Ik realiseer me dat slechts iemand die een en gelijk met alles in deze wereld van dienst kan zijn en tot verbetering kan leiden.

Ik stel mezelf ten doel dit patroon nog verder uit te diepen, zelfvergeving toe te passen tot er geen reacties van energetische aard zich voordoen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s