Dag 65 Ik moet stoppen met reageren: zelfvergevingen

boze vrouwIk vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken op een punt te zijn gekomen dat ik niet meer hier samen met mijn man in een huis kan wonen zonder steeds in een emotie van boos/verdrietig, gekwetst te verkeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd  te hebben me schuldig te voelen dat het me niet lukt stabiel en kalm te blijven als M kritiek op mij uitoefent, scheldt op mij of op iedere andere manier zijn ongenoegen naar mij uit.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben schuldig te voelen dat ik me vijandig gedraag naar M.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd  te hebben steeds te denken dat het me op den duur wel zal lukken om neutraal te reageren op de frustraties van M en niet te reageren op de woorden die hij uit naar mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik M haat en waarin ik geen enkel gevoel van liefde/genegenheid kan ontdekken naar hem toe.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik geen beslissing kan nemen om uit deze situatie te komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me moedeloos en leeg te voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben in de gedachte te participeren dat ik hier met mijn man moet blijven wonen omdat ik financieel afhankelijk ben van zijn pensioen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik in de gedachte participeer dat deze situatie die mij lichamelijk sloopt omdat ik iedere keer in een emotie van boosheid/verdriet terecht kom,  zorgt dat ik het hier moet blijven volhouden omdat ik geen kant opkan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik hier moet blijven omdat ik mijn dochter en kleindochters moet ondersteunen die hier onvrijwillig terecht zijn gekomen en van niemand anders hulp kunnen verwachten, behalve de financiële hulp van M, die alleen kan voortbestaan als hij mijn toeslag op zijn pensioen ontvangt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me verantwoordelijk te voelen voor mijn dochter en kleindochters en daarom in een onmogelijk leefbare situatie te zijn beland, waarin in nu geen oplossing zie dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn naar Nederland terug te keren omdat ik dan helemaal opnieuw moet beginnen en niet over enige huisraad/huis/geld/werk beschik.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben bang te zijn naar Nederland te gaan omdat ik niet kan aankloppen bij de sociale dienst omdat wij twee jaar geleden beschuldigd zijn van fraude toen zij melding hadden gehad van iemand die wist dat wij een huis bezitten hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd  te hebben bang te zijn om naar Nederland terug te keren en zonder de aanwezigheid van mijn dochter en kleindochters te moeten leven.

Ik stel mezelf ten doel eerst een lijstje te maken met blijven/weggaan en door zelfvergeving meer duidelijkheid te krijgen  (zie de blog van maite: http://maitedip.blogspot.com/2013/01/day-93-how-to-make-self-honest-decision.html) over mijn beweegredenen.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s