dag 57 De angst om achtergelaten te worden/gewaardeerd worden

schaapTijdens mijn verblijf op het eiland in gezelschap van mijn dochter, kleindochters en mijn dochters vriend werd ik geconfronteerd met de angst om alleen achtergelaten te worden. Omdat het praktisch is om niet de hele dag met zijn allen op te trekken, suggereerde mijn dochter om een paar uurtjes op te splitsen zodat ik met een van de kinderen wat ging ondernemen om zodoende wat rust te creëren. Ik reageerde aangevallen geëmotioneerd en kwam in de verdediging dat ik niet rond kon sjouwen (met het oog op de trappen/hoogte) met de jongste kleindochter. Zij wees mij op mijn reactie en ik probeerde in eerste instantie te ontkennen, maar gaf later toe dat ik het moeilijk vind om alleen op stap te gaan. Het was een gevoel van verlaten zijn, niet opgenomen in het gezelschap/groep waarin in verkeer. Dit is een bekend, oud patroon dat ik tot nu toe nog niet onderzocht heb. Vandaag vroegen mijn man en zijn broer of ik met hun mee ging naar het strand en ik antwoordde dat ik de laatste dagen genoeg zon had gehad en nu andere dingen te doen had, zoals de was. Maar toen ze weg waren overkwam me weer een gevoel van alleen achtergelaten te worden. De andere kant van deze emotie is dat als ik van iemand een vriendelijk woord van waardering krijg, een reactie op een blog, dus aandacht voor mij en erkenning van mij dat er een emotie van verdriet/gemis opkomt. Hierin zie ik de polariteit van de emotie van niet/wel opgenomen worden in de groep.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben toen mijn dochter vroeg om op te splitsen een gevoel van afgescheidenheid en niet-geaccepteerd zijn te ervaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben toen mijn dochter mij op mijn reactie wees in eerste instantie te liegen en te ontkennen dat ik fel reageerde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het woord opsplitsing een gevoel van angst te ervaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het woord opsplitsing een gevoel te ervaren van jij hoort er niet bij of wij willen even van je af, of wij hebben even geen zin in jou.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hierin een karaktereigenschap te ontdekken dat me nu bekend voorkomt en terugkijkend iedere keer als mensen het huis verlaten zonder mij, dit te ervaren als achtergelaten/verlaten/aan mijn lot overgelaten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat het gevoel van achtergelaten worden na korte tijd verdwijnt, waarna er plaats is voor het genieten van het alleen in huis zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik nu een herinnering heb (die mij overigens is verteld door mijn moeder) dat zij mij een maand heeft meegegeven aan mijn oma, omdat ze toen een tweede baby had gekregen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me te herinneren dat ik een traumatische ervaring heb omdat mijn moeder een keer te laat komt bij de kleuterschool en ik op eigen houtje naar het huis van mijn oma ben gelopen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben een herinnering te hebben in paniek te zijn geweest toen ik op ongeveer 4 jarige leeftijd ’s avonds wakker werd en er niemand thuis was, terwijl mijn moeder op bezoek was bij de bovenburen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet welkom was als kind van mijn ouders omdat mijn moeder op 19 jarige leeftijd ongewenst zwanger werd en moest trouwen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij het ontvangen van reacties op blogs of complimenten ontroerd te zijn en tranen in mijn ogen krijg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik moeite heb in het ontvangen en geven van complimenten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik onwaardig ben om complimenten te ontvangen omdat ik me niet niet geaccepteerd voel in deze wereld, familie, groep en dat het dus niet klopt om een complimentje te krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te schrijven over gelijkheid voor iedereen en mezelf buiten te sluiten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf altijd op de laatste plaats te zetten omdat ik mezelf het onbelangrijkste vind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf als als een gefrustreerd mens te zien terwijl ik dit alles zelf heb gecreëerd en niets heb gedaan om dit te veranderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn best te doen om anderen te plezieren om hiervoor in ruil waardering/complimenten te krijgen die ik uiteindelijk niet kan ontvangen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben steeds te vissen naar waardering van anderen en als ik bemerk dat ik het niet krijg of niet voldoende, vervolgens mijn kont tegen de krib te gooien en helemaal te stoppen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als iemand mij een gunst vraagt ik direct antwoord dat het geen probleem is om te helpen, maar vervolgens wel dankjewel wil horen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet onbaatzuchtig te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf niet waard te vinden me een Destonian te noemen en hierdoor mezelf buiten de groep te plaatsen omdat ik denk niet genoeg te presteren/of nog even door moet oefenen met schrijven voordat ik dit predicaat mag dragen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben paranoia gedrag te vertonen bij het opereren in een groep.

Ik stel mezelf ten doel bij mijn streven van gelijkheid voor iedereen mezelf niet buiten te sluiten.

Als ik zie dat ik mezelf als niet passend, niet gelijk aan iedereen, achtergelaten, buitengesloten, niet-geaccepteerd, alleen gelaten, te stoppen en te ademen. Ik realiseer me dat al deze gedachten/gevoelens en emoties voortkomen uit de mind en mij ervan weerhouden hier werkelijk aanwezig te zijn als leven.

Ik stel mezelf ten doel mezelf als een en gelijk te stellen met de mensen van de Desteni groep en te weten dat ieders startpunt verschillend is maar dat we allen hetzelfde doel dienen: eenheid en gelijkheid voor alles en iedereen.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op dag 57 De angst om achtergelaten te worden/gewaardeerd worden

  1. Miranda de Haas zegt:

    Marja Destonian, coole post weer!

  2. IngridS zegt:

    Ik zal er nog eentje bij doen: je schrijft geweldig leuke en open blogs die ik graag lees.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s