dag 56 Verdriet en angst

creatingAfgelopen week was ik 5 dagen op een eiland en zat zonder internet maar kon af en toe op iemands account even op facebook en hotmail. Tot mijn verbijstering zag ik dat Bernard Poolman overleden was. Mijn eerste gedachte was: we gaan het niet redden met Desteni. Het is allemaal voor niets geweest. Ik zag in dat dit slechts een angstgedachte was en eigenlijk onzin. Ik vergeleek zijn dood met de dood van Jezus, waarbij zijn boodschap verloren is gegaan. Maar nu we hele andere communicatiemiddelen hebben dan 2000 jaar geleden is het onvergelijkbaar. Ik kreeg steun bij de gedachte dat een heleboel Destonians al jaren met het proces bezig zijn en op weg naar realisatie en dat alle tools aanwezig zijn om dit doel te bereiken. Intussen heb ik veel blogs gelezen van mensen die afscheid namen van Bernard, die hem goed gekend hadden en hun dankbaarheid betogen. Ik heb veel moeite om de blogs te lezen en een groot verdriet overspoelt me bij het lezen. Bij alle blogs moet ik huilen en probeer er doorheen te ademen. Ik weet dat dit alles slechts projecties van de geest zijn en wil er graag achter komen wat me zo verdrietig maakt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geschokt en verbijsterd te zijn bij het lezen van het bericht dat Bernard overleden is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben angst te ervaren bij de gedachte dat Bernard er niet meer is in zijn fysieke aanwezigheid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat alles voor niets is geweest nu Bernard er niet meer is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me vast te klampen aan een persoon en zo te verhinderen dat ik zelfstandig mijn eigen leven leid met de tools die deze persoon me aangeboden heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in plaats van tools het woord leidraad heb gebruikt wat impliceert dat ik aan een draad geleid wordt door een ander persoon.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben gehoopt te hebben Bernard ooit te ontmoeten om zo steun te ontvangen voor het doorlopen van mijn proces.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik niet op eigen kracht het proces kan doorlopen, terwijl er genoeg steun aanwezig in de vorm van cursussen en buddy’s.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te ervaren bij het lezen van het bericht dat Bernard overleden is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boosheid te ervaren bij lezen van het bericht dat Bernard overleden is, waarin ik me vergeef toegestaan en aanvaard te hebben oneerlijkheid te ervaren die vergelijkbaar is bij het gevoel dat ik had toen mijn moeder overleed.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij mezelf een angst voor de dood te herkennen omdat dit bericht me laat realiseren dat het ineens met je afgelopen kan zijn, waarbij ik angst ervaar geen genoeg tijd te hebben om de reis naar leven te kunnen voltooien voor ik sterf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben teleurgesteld te zijn omdat ik dacht dat de realisatie van Bernard een garantie zou zijn voor een heel lang leven op aarde.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdriet te voelen bij het lezen van de getuigenissen van Destonians die hun ervaringen en dankbaarheid tonen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn om iemand op deze aarde te verliezen waarbij ik zie dat ik me aan hem/haar vastklamp om zo houvast te hebben in het leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te zien dat mijn verdriet bestaat uit zelfmedelijden omdat ik niet zonder die persoon durf verder te leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me door de dood van Bernard alleen en achtergelaten te voelen door een vaderfiguur.

Ik stel mezelf ten doel bij het voelen van verdriet, boosheid, teleurstelling om de dood van Bernard te stoppen en te ademen en me te realiseren dat ik alleen maar dankbaar ben voor alles wat hij deze wereld heeft geschonken en voor de tools die nu beschikbaar zijn om te realiseren dat leven in eenheid en gelijkheid gerealiseerd kan worden.

Ik stel mezelf ten doel bij het voelen van verdriet, boosheid, teleurstelling om de dood van een dierbaar persoon te stoppen en te ademen en me te realiseren dat deze emoties gebaseerd zijn op zelfmedelijden en angst, waarbij ik me ten doel stel te gaan voor een leven van een en gelijk aan alles.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op dag 56 Verdriet en angst

  1. Miranda de Haas zegt:

    Cool Marja, dank.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s