dag 55 Jeugdherinneringen vervolg

meisje10 Jaar (geschreven tijdens de vakantie)

Op mijn 10e verhuizen we van Amsterdam naar Rotterdam en ga ik naar een andere school. Mijn vader gaat bij mijn opa werken die parlevinker is geworden in de haven. Later hoorde ik dat mijn opa mijn moeder graag bij hem in de buurt wilde hebben om zo een oogje in het zeil te kunnen houden. Ik kom in de 5e klas terecht en mijn juffrouw heeft een hekel aan Amsterdammers dus ook aan mij en verwijt mij mijn Amsterdamse accent.
In de 5e klas komen op vrijdagmiddag de 6e klas en 5e klas samen om spelletjes te doen. Ik heb een vriendinnetje in de 6e klas en als zij onze klas binnenkomt wijst ze naar haar voorhoofd en gebaart naar me dat ik gek ben. Ik ben me van niets bewust, maar later hoor ik van haar dat ze mijn haar raar vindt. Mijn moeder heeft mijn haar altijd kort gehouden, een zogenaamd rattenkopje omdat ze dat makkelijk vindt. Mijn vriendinnetje vindt dat erg lelijk en dan besef ik dat mijn uiterlijk belangrijker is dan ik altijd dacht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te schamen om mijn Amsterdamse tongval nadat ik in Rotterdam kwam wonen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf belachelijk te vinden om de toespelingen die gemaakt worden door de juffrouw van de 5e klas omdat ik een Amsterdam accent heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me anders te voelen dan de kinderen in mijn klas omdat ik anders praat dan zij.

Ik vergeef mezelf niet toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf als gelijke te voelen op een andere school in een andere stad.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me niet gelijk te voelen aan de kinderen in mijn klas omdat ik anders praat dan zij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben verlegen te zijn om te praten en een kleur te krijgen als ik iets moet zeggen in een ruimte waar meer mensen aanwezig zijn en ik de volle aandacht krijg.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf als onwaardig te voelen omdat ik uit een andere stad kom.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf trots te voelen dat ik in een stad als Amsterdam geboren ben, waarbij ik denk dan een belangrijker persoon te zijn dan anderen die in een kleinere plaats of onbelangrijke plaats geboren zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mijn moeder te horen zeggen dat ze de mensen in Rotterdam minder leuk vindt dan de mensen in Amsterdam.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben steeds mensen uit verschillende landen en plaatsen met elkaar te vergelijken en daar een waardeoordeel aan te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te ondervinden dat mensen tussen twee grote steden een strijd voeren wie er belangrijker/beter/groter is, waarin ik me vergeef dat ik als meisje daaronder moet lijden omdat ik uit een andere stad kom.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben het onbegrijpelijk te vinden dat mijn vriendinnetje dat het eerste meisje was waarmee ik in Rotterdam vriendschap sloot mij gebaart dat ik gek ben.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat ik mezelf een paar uur afvraag waarom mijn vriendinnetje naar haar voorhoofd wijst en naar me kijkt waarop ik later hoor dat ze mijn kortgeknipte haar lelijk vindt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me op het moment dat ik me realiseer dat ik een gek kapsel heb me realiseer dat uiterlijk belangrijker is dan ikzelf.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me op het moment dat ik hoor dat iemand mijn haar niet mooi vindt me onzeker te voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat het belangrijk is modieus te zijn om zodoende geaccepteerd te worden door andere mensen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik gelukkig ben als ik mee doe aan modegrillen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben angst te voelen om als een outsider gezien te worden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me in mijn leven een karakter aan te meten als een eenheidsworst om mijn onzekerheid te verbergen en hierbij anderen niet als een en gelijk te beschouwen.

Ik stel mezelf ten doel als ik zie dat ik onzeker ben over mijn uiterlijk of over een andere afkomst te stoppen en te ademen en me te realiseren/weten/denken dat wij allen op deze aarde een en gelijk zijn.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s