dag 42 Positief en negatief

posnegToen we 20 maanden geleden verhuisden naar onze nieuwe bestemming probeerden we vooral positief te denken. We zouden creatief genoeg zijn om iets op te starten hier zodat we geld konden verdienen, bijvoorbeeld een kinderdagverblijf. Als we er alles aan zouden doen, hadden we zeker succes. Van dit alles is niets terecht gekomen . Na allerlei pogingen om ergens geld vandaan te halen en diverse gesprekken met gemeente over subsidie en briefwisselingen met het buitenland hebben we het plan laten varen.

Vandaag kwam ik tot de slotsom dat ik nu alleen maar in een negatief gevoel verkeer over de toekomst hier in dit land. Geen toekomst, geen banen, geen communicatie/aansluiting met de bewoners hier, behalve wat oppervlakkige gesprekjes. Zelfs het weer geeft me een negatieve lading, altijd die zon en die hitte, ik verlang naar een Nederlandse zomer. Behalve met mijn dochter, kleindochters, echtgenoot heb ik nauwelijks contact met anderen en mij ontbreekt de lust om me nog in te spannen hiervoor.

Hiervoor de volgende zelfvergevingen:

 

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik met positiviteit me hier in dit nieuwe thuisland zou kunnen settelen en een nieuwe toekomst zou kunnen opbouwen, waarbij ik dacht dat ik over genoeg creativiteit bezat om iets te creëren om geld mee te verdienen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben mezelf in een positieve flow te hebben gebracht omdat ik een hele grote stap moest maken in mijn leven en zo niet de realiteit wilde zien van de omstandigheden waarin dit land verkeert en de grote verschillen tussen mentaliteit/cultuur van mijzelf en de inwoners hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben positieve gedachten te hebben gehad over het leren van een vreemde taal, waarin ik me tot nu toe alleen in huis/tuin/keuken dingen kan uitdrukken terwijl ik nauwelijks contact heb met andere mensen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een positief gevoel te hebben gehad over het wonen in een land met een Mediterraan klimaat, dat alleen voor vakanties was weggelegd en nu niet kan wachten tot die hete lange zomer voorbij is omdat ik me geen raad weet met die hitte hier.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me een vreemde eend in de bijt te voelen en te denken dat het me nooit gaat lukken me hier thuis te voelen net als bijna alle buitenlanders in Nederlanders die ook hun geboorteland missen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken als ik maar hard genoeg aan mezelf werk bijvoorbeeld door zelfvergevingen het helemaal niet uitmaakt in welk land je woont en dat je je overal thuis kunt voelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te denken dat ik geen andere mensen nodig heb in mijn leven omdat ik tegenwoordig toch met bijna niemand over mijn ideeën en proces kan praten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben een hekel te hebben aan dit land met zijn bekrompen ideeën, hang naar cultuur en klederdracht,  heiligenverering en bijgeloof.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben Nederland nu te verheerlijken omdat alles me daar bekend lijkt te zijn en waarin ik mezelf heb toegestaan en geaccepteerd te vergeten / niet te willen zien wat daar allemaal mis is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben last te hebben van de aanhoudende zon en hitte terwijl ik het vroeger op vakantie heerlijk vond en graag in zo’n klimaat wilde wonen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en geaccepteerd te hebben continu in een polariteit tussen positief en negatieve gedachten/ gevoelens / emoties te verkeren met betrekking tot het wonen in Nederland of hier.

Ik stel mezelf ten doel als ik zie dat ik bezig ben met positieve/negatieve gedachten, gevoelens, emoties in relatie tot het wonen hier of in Nederland dan stop ik en adem en realiseer dat er nu op dit moment geen keuze is en ik me moet neerleggen bij het destijds gemaakte besluit tot zich nieuwe perspectieven voordoen.

 

 

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s