dag 40 Kinderen en kleinkinderen

kinIn de pubertijd riep ik altijd: ik neem nooit kinderen omdat ik ze lastig vind. Op mijn 24e werd mijn zoon geboren en op mijn 29e mijn dochter. Eigenlijk wist ik nooit goed wat ik met ze aan moest, ik hield en houd nog steeds van ze, maar vond ze eigenlijk maar handenbindertjes die je al je vrijheid afnemen. Toen mijn zoontje 2 jaar oud was besloot ik weer te gaan werken, om iets voor mijzelf te hebben. Ik voelde me eenzaam met hem de hele dag samen omdat mijn moeder ver weg woonde en mijn vriendinnen allemaal werkten. Hij heeft heel lang gehuild toen ik hem naar de crèche bracht en net toen ik hem van de crèche wilde halen stopte het huilen. Ik werd (in die tijd) door mijn omgeving aangezien voor een “harde”en zo voelde het ook voor mij. Het gaf mij een groot schuldgevoel maar dat praatte ik recht naar mezelf. Ik ben me hier nu meer gewaar van omdat ik mijn dochter met het zelfde probleem zie worstelen.

Als ik ga oppassen op mijn kleindochters van 2 en 4  voel ik ook altijd een weerstand opkomen omdat ik dan denk dat het me niet gaat lukken, dat het niet in harmonie zal zijn en dat ik bang ben alleen maar aan het corrigeren te zijn omdat ze het hele huis overhoop halen. Ze eisen iedere minuut van me op door steeds wat nieuws te vragen, te eten, te drinken, of iets anders om mee te spelen. Ook maken ze ruzie met elkaar en moet ik ze de hele dag in de gaten houden zodat de jongste niet gepijnigd wordt door haar zusje. Als ze dan naderhand weer worden opgehaald voel ik een grote opluchting.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben kinderen lastig te vinden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te schamen om kinderen lastig te vinden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben niet te weten wat ik met kinderen aanmoet omdat ze altijd iets van me willen en me geen moment tijd voor mezelf overlaten.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben spijt te hebben mijn zoontje van 2 jaar naar de crèche te hebben gebracht omdat ik wilde werken om zo uit mijn eenzaamheid te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me schuldig te voelen dat hij zo lang heeft gehuild als ik hem naar de crèche bracht dat de leidster zeiden dat het beter was om hem niet meer te brengen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben spijt te hebben mijn schuldgevoel goed te praten naar mijzelf om niet zijn verdriet te hoeven voelen omdat hij van zijn moeder werd afgescheiden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben dat dit schuldgevoel al heel lang op mijn schouders rust zonder dat ik daar een weg voor kon vinden om er vanaf te komen.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben vaak boos en geïrriteerd te zijn geweest dat mijn dochter nooit wilde gaan slapen en altijd van me verwachtte dat ik naast haar kwam liggen tot zij in slaap viel.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben nu dezelfde irritaties tegen te komen bij mijn kleindochters omdat ze ook niet alleen willen slapen en dat ik dan om de beurt bij hen in bed moet blijven liggen tot ze slapen en waarin ik me vergeef toegestaan en geaccepteerd te hebben dat dit soms niet lukt in een keer en dat na een half uur weer op geweest te zijn hetzelfde ritueel herhaald moet worden.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te irriteren als ik ga koken dat ze allebei roepen “helpen” en dan in een mum van tijd stoelen aanschuiven aan het aanrecht zodat het voor mij onmogelijk is nog wat klaar te maken.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben te zien dat dit een patroon is dat van moeder op moeder op moeder wordt doorgegeven.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben met spijt te moeten zien dat het mijn dochter ook zwaar valt om die twee meisjes te begeleiden op hun levenspad omdat ook zij ze vaak als lastig beschouwt.

Ik vergeef mijzelf toegestaan en geaccepteerd te hebben me te herinneren dat mijn vader altijd zei: kinderen zijn hinderen zei vader Cats en dat dit gegeven ingeprent is in mijn mind.

Ik stel mezelf ten doel om tijdens het oppassen op mijn kleindochters  iedere gedachte, gevoel, of emotie die opkomt en te maken heeft met lastig, moeilijk, hinderlijk, zwaar, vermoeiend te stoppen en te ademen  en te genieten van die twee kinderen en ze niet te vergiftigen met mijn emoties, gevoelens en gedachten.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s