dag 33 Mondje dicht

zwijgenVandaag ging ik samen met mijn man naar een boerenmarkt. De laatste jaren doen we niet veel samen omdat het bijna altijd eindigt in een conflict. Maar misschien dankzij mijn vergevingen gaan we nu soms samen op pad, vorige week een keer zwemmen en vandaag dus ook. Sinds hij weer in zijn geboorteland woont is zijn geloof sterker geworden. Geboren en getogen als RK deed hij er in Nederland niet veel aan maar nu lijkt hij ingeplugd op het nationale religieuze gevoel. Hij heeft ook sinds een jaar of 7 een psychiatrisch probleem en dat maakt onze relatie er niet makkelijker op.

Vanochtend in de auto vertelde hij een verhaal dat hij had gehoord van een boer uit de buurt dat plaatsvond op goede vrijdag. Hier is het de traditie om geen vlees te eten maar vis, zoals op iedere vrijdag, maar goede vrijdag speciaal. De man was uitgenodigd door wat kennissen die kennelijk niet gelovig waren om in de buurt lamsvlees van het spit te eten, maar dit had hij geweigerd. Deze mannen hadden voor aankomst in het restaurant een auto-ongeluk gekregen en dat was natuurlijk god’s straf.

Ik reageerde nogal fel met ‘zulke verhalen hoef je niet aan mij te vertellen’. En hij werd boos op mij omdat ik nergens in geloof en de hele wereld gelooft wel, dus ben ik abnormaal. Dit is een voorbeeld van onze relatie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te kunnen luisteren naar religieus getinte verhalen die mijn man mij verteld.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geïrriteerd te zijn als mijn man iets verteld dat met kerk, geloof, bijgeloof, god of wat dan ook te maken heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben fel te reageren als hij me iets verteld waar hij in gelooft en wat door mij bestempeld wordt als lariekoek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet alert te zijn als mijn man iets verteld en dan reageer op hem vanuit een gedachte/emotie/gevoel wat tot conflicten leidt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te proberen onze relatie vreedzaam te laten verlopen omdat we nu eenmaal met elkaar in een huis moeten wonen, maar dat me dat vaak niet lukt omdat ik emotioneel reageer en dat we dan in een ruzie belanden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat een woordje genoeg kan zijn om in een ruzie met mijn man terecht te komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben helemaal niet met mijn man te kunnen praten over waar ik mee bezig ben in het Desteni-proces.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat mijn man dom is en niet verder kijkt dan zijn neus lang is, terwijl ik kan zien dat hij overweldigt is door angst voor alles om hem heen en dit dan uit in boosheid naar mij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me zorgen te maken als ik zie dat mijn man urenlang op een bankje zit te staren en te denken, hij dan niet door mij gestoord wil worden omdat ik dan zijn denken belemmer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben medelijden te hebben met mijn man dat hij zo geïdentificeerd is met zijn denken en ook nog denkt dat dit constructief is terwijl dit zelfs tot een psychose heeft geleid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben iedere keer weer te proberen om met hem een gesprek te voeren en dat het altijd de verkeerde kant op gaat omdat hij het gevoel heeft dat ik hem de baas wil zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te ontdekken dat mijn man een hele onzekere bange man is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben af en toe gedachten te hebben hoe het zou zijn om zonder hem te leven en tegelijk bang te zijn om dan geen inkomen meer te hebben omdat we van zijn pensioen leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als jong meisje verliefd te worden op deze man, kinderen te krijgen met hem en altijd een moeizame relatie met hem te hebben gehad, omdat ik het gedrag van mijn moeder gekopieerd heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bij deze man te zijn gebleven omdat ik bang was het alleen met de kinderen te moeten doen en bang te zijn om de kinderen tekort te doen door van hem te scheiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel lang gedacht te hebben dat scheiden van elkaar de slechtste optie was.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben heel lang gedacht te hebben dat als ik maar aan mezelf zou werken onze relatie beter zou worden maar dat dit aan mezelf werken me niets heeft gebracht en dat we nog steeds dezelfde soort relatie hebben, misschien nog wel slechter.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het gevoel te hebben steeds op mijn tenen te moeten lopen om niet weer in een ruzie te belanden met mijn man.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik geen makkelijk vrouw ben om mee samen te wonen en dat we gewoon te veel verschillen van elkaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet door middel van de adem te ondersteunen op momenten dat het nodig is.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben  heel veel voor mijn man verborgen te houden omdat hij het niet aankan om problemen van onze kinderen of kleinkinderen aan te horen en onmiddellijk een woedeaanval krijgt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me vaak aan kleine onbenullige dingetjes van hem te ergeren, terwijl als een ander het zou doen ik er geen last van heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me niet als een en gelijk te voelen met mijn man.

Ik stel mezelf ten doel als er een gesprek tussen ons is wat maar iets met geloof/bijgeloof/god/heiligen te maken heeft, te stoppen en te ademen omdat ik me realiseer dat mijn man alleen maar bang en boos wordt als hij tegenwerpingen krijgt.

Ik stel mezelf ten doel om alert te zijn in onze gesprekken en niet te reageren als een flapuit maar te stoppen en te ademen en hem te zien als een en gelijk.

Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op dag 33 Mondje dicht

  1. Herkenbare dingen zeg, dit ook zo dat hij “urenlang op een bankje zit te staren en te denken”. Mijn ex waar ik mee gestopt ben in december j.l. zat altijd als hij niet werken was zo in de achtertuin ook — ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat het normaal is als dat we denken in plaats mezelf te realiseren dat het een teken is van hoezeer we in onszelf verdwaald zijn als het hamsterwiel waarop leven na leven gelopen hebben. We werden dan allebei ook pissed, hij dat hij ‘gestoord’ werd terwijl het denken juist dé stoornis is en ik omdat er geen normaal gesprek mogelijk was en zo uit de weg werd gegaan. Toen ik drie jaar terug op desteni.net las dat hij zo geprogrammeerd was dat hij me niet kon horen, ging ik langzaam maar zeker indimmen/mezelf temmen 🙂 Ik ben er nog wel af en toe in de rouw van. Gaan we mooi verder met onszelf helen/genezen he. Bedankt voor het delen, ondersteunend om te lezen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s