dag 32 Vervolg op dag 16 brief van de advocaat

imagesVandaag heeft mijn dochter gebeld met haar advocaat met de vraag of ze wel of niet tijdens de rechtszaak aanwezig zou moeten zijn. De advocaat adviseerde om niet te komen aangezien ze dan een negatief oordeel verwacht. Hierover is nu twijfel ontstaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet te weten wat goed is om te doen voor mijn dochter, wel gaan of niet naar de rechtszaak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen advies te kunnen geven aan mijn dochter om wel of niet aanwezig te zijn bij het hoger beroep.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat haar advocaat het niet bij het rechte eind heeft door te zeggen dat ze beter niet kan komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de uitspraak van de rechter is het nadeel zal zijn van mijn dochter, dus ook voor de kinderen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat de rechter een oordeel zal vellen over een bezoekrecht en het niet overlaat aan de rechter hier in Kroatie.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat een rechter in Kroatie een negatief oordeel zal vellen over bezoekrecht van de vader aan de kinderen.
 
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben misselijk van angst te zijn bij het idee dat de kinderen ooit nog hun vader zullen moeten zien.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben boos en verdrietig te zijn dat er nooit een eind lijkt te komen aan deze nachtmerrie die gaat over het gezag van mijn kleinkinderen en eventueel bezoekrecht van de vader.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben geen vertrouwen te hebben in de rechtsspraak in Nederland.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben met angst en beven de uitspraak af te wachten.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben me allerlei scenario’s in mijn hoofd te laten komen over de gevolgen van een uitspraak van de rechter.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat we ons moeten verstoppen om de kinderen een veilig leven te geven zonder hun vader.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verdrietig te zijn dat mijn oudste kleindochter niet alleen bij mijn dochter’s vriend in de auto durft te zitten omdat ze zich iets herinnert van 1,5 jaar geleden.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat het hele geval met mijn kleinkinderen en hun vader wel het meest verschrikkelijke is wat ik in mijn leven moet meemaken.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben te denken dat ik het niet aankan om een negatief oordeel van de rechter in Nederland te kunnen verdragen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niemand’s advies te vertrouwen, niet de advocaat, mijn dochter of mijzelf.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben verantwoordelijk te zijn voor de staat waarin deze wereld verkeert en waar kinderen niet door de wet beschermd worden tegen mishandeling.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn dochter op zo’n manier te hebben opgevoed dat ze de keuze heeft gemaakt met een man te willen leven en kinderen van hem te willen krijgen die zo manipulatief en gestoord is.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het dat de keuze van mijn dochter met haar ex zo’n grote invloed op ons leven heeft gekregen dat we met ons gezin op de vlucht zijn gegaan en nu een nieuw leven moeten opbouwen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben bang te zijn dat deze keuze om op de vlucht te gaan naar een ander land niet voldoende is om uit de buurt van haar ex-vriend te zijn.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat angst me op dit moment verlamd en ik niet in staat ben om iets anders te kunnen doen dan het nu uit te schrijven.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de voorgaande zinnen niet hardop uit te kunnen spreken omdat er een piepend, schor geluid uit mijn keel komt.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me al ruim anderhalf jaar lang mijn angst meedraag in mijn lichaam en hierdoor mijn lichaam veronachtzaam wat nu ondraaglijk is geworden.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het zwaar te vinden niet te kunnen vertrouwen op een hogere macht of een autoriteit en bij mezelf te rade moet gaan wat goed is of niet, wat me een onzeker gevoel geeft.
Ik stel mezelf ten doel als er angst, boosheid of verdriet ontstaat in mij, te stoppen en te ademen en opnieuw zelfvergeving toe te passen.

 

I
Advertenties

Over marjajourney

OVER MIJN BLOG in deze procesblog beschrijf ik gedachten, gevoelens en emoties die niet van mij zijn, zij zijn slechts een systeem van de mind en niet wie ik werkelijk ben. Door middel van adem, zelfoprechtheid , zelfvergeving en zelfverantwoording, stop ik met het voeden van het mindsysteem in elk moment, om zo te kunnen realiseren wie ik werkelijk ben.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op dag 32 Vervolg op dag 16 brief van de advocaat

  1. Dat is pittig, wat een consequenties he. Inderdaad, er zit niets anders op dan uitschrijven. Dankje dat je dat doet en deelt! Tip/zelfondersteuning: de dag te beginnen met relaxed breathing training–je weet waar me te bereiken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s